kk i za to na mocy art.
kk wymierza mu karę 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20,00 (dwadzieścia 00/100) złotych, II. na podstawie art. 42 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego R. W.
w L., gm. B., w ruchu lądowym, w stanie nietrzeźwości 0,94 mg/l alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu, kierował samochodem osobowym V. (...), nr rej. (...). Kwalifikacja prawna czyn zarzucanego oskarżonemu nie budziła żadnych wątpliwości. Znamieniem przestępstwa z art.
jest m.in. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości "w ruchu lądowym". Pojęcie "ruchu lądowego" obejmuje swoim zakresem nie tylko drogi publiczne i strefy zamieszkania, ale wszelkie miejsca ogólnie dostępne, na których odbywa się rzeczywisty ruch pojazdów, a więc również drogi wewnętrzne. Bezsprzecznym jest zatem, że nie zalicza się do nich miejsc, w których dopuszczone jest do ruchu tylko wąskie grono osób (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2008 r. w sprawie sygn. akt IV KK 29/08, OSNwSK 2008/1/1163, Lex 531299; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie sygn. akt II KK 184/11, OSNKW 2012/1/11, Lex 1108569). Zatem fakt, że oskarżony- jak wyjaśnił poruszał się drogą polną, a następnie wjechał na prywatne podwórko, nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro oskarżony mógł tą drogą jechać, to oznaczało to, że była ona dostępna dla ruchu, a dostęp ten nie był bowiem ograniczony jedynie dla wąskiego grona osób. Przystępując do wymiaru kary Sąd miał na względzie dyrektywy wskazane w treści art. 53 kk. Czyn oskarżonego cechuje wysoki stopień społecznej szkodliwości. Działania tego typu stały się nagminne zarówno na obszarze właściwości Sądu Rejonowego w Chojnicach, jak i na terenie całego kraju. Jest to szczególnie niepokojące zważywszy na niebezpieczeństwo dla porządku w ruchu drogowym, jakie stwarzają osoby dopuszczające się takich przestępstw. Co więcej- oskarżony z pełną świadomością dopuścił się czynu zabronionego. Wymierzona kara uwzględniała okoliczności łagodzące i obciążające oskarżonego. Na korzyść oskarżonego przemawiał fakt, że nie był on dotychczas karany sądownie, przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wyraził żal i skruchę. Z drugiej jednak strony na niekorzyść oskarżonego przemawiało działanie z zamiarem bezpośrednim oraz znaczny stan nietrzeźwości, w jakim oskarżony znajdował się jeszcze kilkadziesiąt minut po opuszczeniu pojazdu. Mając powyższe na uwadze Sąd wymierzył oskarżonemu R. W.
kk, karę 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20,00 (dwadzieścia 00/100) złotych, W przekonaniu Sądu orzeczona kara grzywny była adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego i stopnia jego zawinienia, a jako taka osiągnie pokładane w niej cele w zakresie oddziaływania społecznego oraz wpłynie wychowawczo i zapobiegawczo na przyszłość wobec oskarżonego, mimo wymierzenia jej w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Oskarżony musi zdawać sobie sprawę z konieczności przestrzegania obowiązującego porządku prawnego i nieopłacalności popełniania przestępstw. Przede wszystkim kara ta powinna skłonić oskarżonego do refleksji nad własnym postępowaniem oraz koniecznością przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Ustalając wysokość jednej stawki dziennej Sąd miał na uwadze możliwości zarobkowe oskarżonego, fakt, że posiada on stały dochód, i nie ma nikogo na utrzymaniu. Na podstawie art. 42 § 2 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat. Orzeczenie środka karnego było w niniejszej sprawie obligatoryjne, jednocześnie okres, na jaki został orzeczony zakaz, nie był okresem zbyt długim- przeciwnie był najkrótszym z możliwych okresów orzeczenia środka karnego wobec wydania wyroku skazującego. W punkcie III wyrok Sąd, na podstawie art. 43a § 2 kk orzekła od oskarżonego R. W.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.