III AUa 1337/15

Sygn. akt III AUa 1337/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 stycznia 2016 r. Sąd Apelacyjny - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. w składzie: Przewodniczący: SSA Lucyna Ramlo Sędziowie: SSA Grażyna Horbulewicz SSA Aleksandra Urban (spr.) Protokolant: sekr.sądowy Wioletta Blach po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. w Gdańsku sprawy J. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do emerytury na skutek apelacji J. P. od wyroku Sądu Okręgowego w Słupsku V Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt V U 174/15 oddala apelację. SSA Grażyna Horbulewicz SSA Lucyna Ramlo SSA Aleksandra Urban Sygn. akt III AUa 1337/15 UZASADNIENIE Ubezpieczony J. P. wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 22 stycznia 2015 r. odmawiającej mu prawa do emerytury domagając się jej zmiany, poprzez przyznanie mu prawa do żądanego świadczenia. W odpowiedzi na odwołanie pozwany wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie od ubezpieczonego na rzecz organu rentowego kosztów procesu według norm przepisanych. Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Słupsku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w punkcie 1 oddalił odwołanie i w punkcie 2 nie obciążył ubezpieczonego kosztami procesu. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd wskazał, że J. P., urodzony (...), w dniu 12 stycznia 2015 r. złożył wniosek o emeryturę wraz z którym przedłożył zaświadczenia i świadectwa pracy, którymi udokumentował nie kwestionowany przez pozwanego staż ubezpieczeniowy wynoszący, według stanu na dzień 1 stycznia 1999 r. łącznie 25 lat okresów składkowych, nieskładkowych oraz uzupełniających, w tym - w ocenie organu rentowego - żadnego okresu pracy w warunkach szczególnych. Ubezpieczony nie należy do OFE. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją pozwany odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury z uwagi na fakt, że nie legitymuje się on żadnym okresem zatrudnienia wykonywanego w warunkach szczególnych. Rozważając trafność decyzji pozwanego, Sąd I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, na podstawie którego wyprowadził wniosek, że w spornym okresie zatrudnienia w (...) w B. od 1 kwietnia 1976 r. do 30 czerwca 1992 r. ubezpieczony zajmował różne stanowiska, jednakże żaden dokument z akt osobowych nie wskazuje, że pracował on stale i w pełnym wymiarze czasu pracy jako spawacz. Akta osobowe ubezpieczonego są kompletne i korespondują z kartotekami płacowymi, z których także nie wynika, aby ubezpieczony wykonywał czynności spawacza. Świadkowie zeznający w niniejszym postępowaniu twierdzili, że ubezpieczony od maja 1979 r. wykonywał prace spawacza, przy czym Sąd nie uznał za wiarygodne zeznań świadków E. C. oraz W. K., albowiem nie były one zgodne z dokumentami znajdującymi się w aktach osobowych skarżącego za sporny okres zatrudnienia. Sąd zaznaczył, że nawet jeśli wnioskodawca został – jak podnosił w toku postępowania - skierowany na kurs spawaczy przez pracodawcę, to ewentualna zmiana stanowiska, po jego ukończeniu, a tym bardziej stawka osobistego zaszeregowania (wynagrodzenia spawaczy były najwyższe) znalazłyby swoje odzwierciedlenie w aktach osobowych – zmiana angażu, lub w kartotekach płacowych. Tak jednak nie było, co z kolei prowadzi do ustalenia, że po zakończonym kursie wykonywane przez wnioskodawcę obowiązki spawacza nie miały charakteru stałego i nie były wykonywane w pełnym wymiarze czasu pracy. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że ubezpieczony nie spełnił kumulatywnie wszystkich warunków koniecznych do przyznania mu prawa do wcześniejszej emerytury na podstawie przepisów art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 2015 r., poz. 748 ze zm.) oraz § 4 ust 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), albowiem w toku niniejszego postępowania nie wykazał, iż na dzień 1 stycznia 1999 r. posiada co najmniej 15 letni okres pracy w warunkach szczególnych. Z tych względów, Sąd na mocy o art. 477 14 § 1 k.p.c., orzekł jak w pkt I wyroku. Na podstawie art. 102 k.p.c., w zw. 108 § 1 k.p.c. Sąd nie obciążył ubezpieczonego kosztami postępowania, o czym orzeczono w punkcie II sentencji. Sąd stanął bowiem na stanowisku, że obciążenie ubezpieczonego kosztami postępowania, przy uwzględnieniu jego sytuacji majątkowej byłoby nieuzasadnione. Apelację od wyroku wywiódł wnioskodawca zaskarżając go w punkcie I i wnosząc o jego zmianę poprzez przyznanie mu prawa do emerytury, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ubezpieczony skarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p.c., polegającego na dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów przez: - bezpodstawną odmowę wiarygodności zeznań świadków E. C. i W. K., w sytuacji gdy są one spójne i konsekwentne i bezsprzecznie wynika z nich, że skarżący pracował na stanowisku spawacza; - bezpodstawne przyjęcie, że żądanie wnioskodawcy nie zostało udowodnione, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, prawidłowo oceniony, prowadzi do wniosku, że skarżący był zatrudniony od 1 czerwca 1976 r. do 30 czerwca 1992 r. na stanowisku ślusarza oraz - oparcie wyroku jedynie na dokumentach znajdujących się w aktach sprawy nie dostrzegając, że jest to materiał niekompletny, nie przedstawiający właściwego stanowiska pracy skarżącego. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podniósł, że w jego ocenie akta osobowe, którymi dysponował Sąd I instancji nie były kompletne. Ubezpieczony podkreślił, że ani on sam, ani kadry nie zwracały uwagi na to, aby dokonać zmiany zajmowanego stanowiska pracy, jeżeli z tytułu wykonywania pracy pracownik otrzymywał to samo wynagrodzenie. Z uwagi na powyższe, wnioskodawca podkreślił, że w jego sytuacji zeznania świadków mają kluczowe znaczenie, albowiem to właśnie świadkowie wiedzą, na jakim stanowisku w spornym okresie pracował ubezpieczony. Zdaniem ubezpieczonego - wbrew twierdzeniom Sądu - udowodnił on, że w okresie od 1 czerwca 1976 r. do 30 czerwca 1992 r. pracował na stanowisku ślusarza. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od ubezpieczonego kosztów postępowania apelacyjnego w kwocie 120 zł. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy - wbrew twierdzeniom ubezpieczonego zawartym w apelacji - w sposób prawidłowy, szczegółowy i wyczerpujący ustalił stan faktyczny w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zaś w swych ustaleniach i wnioskach nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów wynikające z przepisu art. 233 k.p.c., nie popełnił on też błędów w rozumowaniu w zakresie zarówno ustalonych faktów, jak też ich kwalifikacji prawnej, albowiem prawidłowo zinterpretował i zastosował odpowiednie przepisy prawa. Sąd Apelacyjny podziela argumenty zawarte w uzasadnieniu Sądu Okręgowego i przyjmuje je za własne nie znajdując tym samym podstawy do ponownego, szczegółowego przytaczania dokonanych już ustaleń faktycznych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 listopada 1998r., sygn. akt I PKN 339/98, opubl. OSNAPiUS z 1999 r., z. 24, poz. 776). Przystępując do analizy zasadności wywiedzionej przez ubezpieczonego apelacji, w pierwszej kolejności wskazać należy, że prawo do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze przewidziane jest w art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 748), zawartym w rozdziale 2 działu II ustawy dotyczącym urodzonych przed 1 stycznia 1949 r. Przepis ten w ust. 4 stanowi, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 i 3 powyższego rozporządzenia pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli łącznie osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn oraz ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Stosownie do treści art. 184 ust. 1 ustawy emerytalnej ubezpieczonym urodzonym po 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: