art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 748 ze zm.) oraz z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 roku, Nr 8, poz. 43 ze zm.) ubezpieczony nabędzie prawo do wcześniejszej emerytury w przypadku łącznego spełnienia przesłanek: - ukończenia wieku 60 lat, - legitymowania się łącznym okresem ubezpieczenia w wymiarze co najmniej 25 lat, przypadającym na dzień 1 stycznia 1999 roku, - legitymowania się 15 letnim okresem pracy wykonywanej w szczególnych warunkach, przypadających na dzień 1 stycznia 1999 roku; - nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego. Ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999 roku nie udowodnił nie udowodnił co najmniej 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach. Ubezpieczony wniósł odwołanie, domagając się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie prawa do emerytury. Na uzasadnienie podano, że ubezpieczony przepracował wymagany okres co najmniej 15 lat stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. Na uzasadnienie podano, że na dzień złożenia wniosku o emeryturę – (...) – ubezpieczony miał ukończony wiek emerytalny 60 lat, nie był członkiem otwartego funduszu emerytalnego, udowodnił 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, jednak nie udowodnił 15 lat pracy w warunkach szczególnych, a jedynie 10 lat, 2 miesiące i 9 dni. Organ rentowy uwzględnił w okresie pracy w warunkach szczególnych tylko zatrudnienie w: (...) w G. (od 01.01.1977r. do 30.06.1984) oraz (...) Centrum (...) im. gen. J. Z. w T. (od 01.12.1989 r. do 31.08.1992 r., z wyłączeniem okresów zasiłków chorobowych: od 24.03.1992r. do 7.04.1992r., od 24.08.1992r. do 31.08.1992r.). Organ rentowy wskazał, że tylko od dwóch w/w pracodawców ubezpieczony dostarczył świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony dnia (...) roku ukończył 60 lat życia. Ubezpieczony nie był członkiem otwartego funduszu emerytalnego i udowodnił 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. Od 1975 roku ubezpieczony posiada uprawnienia maszynistów ciężkich maszyn budowlanych i drogowych. Ubezpieczony był zatrudniony w zakładzie pracy – (...) w G. – w okresie od dnia 29 listopada 1972 roku do dnia 30 czerwca 1984 roku w pełnym wymiarze czasu pracy, z tym że od dnia 29 listopada 1972 roku do dnia 31 grudnia 1976 roku na stanowisku ślusarza remontowego, a od dnia 1 stycznia 1977 roku do dnia 30 czerwca 1984 roku na stanowisku operatora ładowarki. Ubezpieczony otrzymał świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach, z którego wynika, że w okresie od dnia 1 stycznia 1977 roku do dnia 30 czerwca 1984 roku stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace maszynisty ładowarki wymienione w wykazie A dział V pkt 3 ppkt 4 załącznika do zarządzenia nr 64 Ministra Komunikacji z dnia 29 czerwca 1983 roku w sprawie prac w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu komunikacji, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego (Dz.U.M.K. Nr 10, poz. 77 ze zm.). Ubezpieczony złożył wniosek o przyjęcie do pracy w Miejskim Przedsiębiorstwie (...) w T. na stanowisko operatora ładowarki. Dodatkowo Miejskie Przedsiębiorstwo (...) w T. zwróciło się do pracodawcy ubezpieczonego – (...) w G. o przekazanie ubezpieczonego na podstawie porozumienia między zakładami. Miejskie Przedsiębiorstwo (...) w T. zatrudniło ubezpieczonego na podstawie umowy o pracę na stanowisku operatora ładowarki w pełnym wymiarze czasu pracy. Przed podjęciem zatrudnienia ubezpieczony przeszedł pozytywnie badania psychologiczne w zakresie dopuszczalności do pracy na stanowisku operatora ładowarki. W okresie zatrudnienia ubezpieczonemu zmieniano zasady wynagradzania poprzez aneksy, w których wskazano także stanowisko pracy – operator ładowarki. Ubezpieczony był zatrudniony w Miejskim Przedsiębiorstwie (...) w T. w okresie od dnia 2 lipca 1984 roku do dnia 30 listopada 1989 roku w związku z porozumieniem między zakładami o przekazaniu pracownika do nowego pracodawcy – (...) Centrum (...) im. gen. J. Z. w T.. Za w/w okres pracy ubezpieczony nie otrzymał świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Z zeznań świadka E. H. oraz ubezpieczonego wynika, że Miejskie Przedsiębiorstwo (...) w T. zajmowało się wykonywaniem robót drogowych, t.j. kładzeniem, wymianą asfaltu, wykonywaniem robót brukarskich. Ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obsługiwał maszynę ciężką ładowarkę, która ważyła 24 tony, miała długość 6 metrów i szerokość 2,40 metra. Ze świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach wystawionego przez SP ZOZ (...) Centrum (...) im. gen. J. Z. w T. wynika, że w okresie od dnia 1 grudnia 1989 roku do dnia 31 sierpnia 1992 roku ubezpieczony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę na stanowisku operatora spychokoparki DT-75 wymienioną w wykazie A, dziale VIII, pkt 3 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 roku, Nr 8, poz. 43 ze zm.). Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że ubezpieczonemu można zaliczyć do pracy w warunkach szczególnych następujące okresy (z wyłączeniem okresów zasiłkowych): Okres wliczany do stażu Staż za okres Od Do lat miesięcy dni 1977-01-01 1984-06-30 7 6 0 1984-07-02 1989-11-30 5 4 29 1989-12-01 1992-03-23 2 3 23 1992-04-08 1992-08-23 0 4 16 Staż pracy wynosi 15 lat 7 miesięcy 8 dni /dowód z: akt ZUS; akt osobowych ubezpieczonego; legitymacji – uprawnienia maszynistów ciężkich maszyn budowlanych; zeznań świadka E. H.; zeznań ubezpieczonego/. Sąd zważył, co następuje: Odwołanie L. P. zasługuje na uwzględnienie.
art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 748 ze zm.) – zwanej dalej ustawą – ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego określonego w ust. 1a i 1b, z zastrzeżeniem art. 46, 47, 50, 50a, 50e i 184.
184 ust. 1 ustawy ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy – tj. 1 stycznia 1999 roku – osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
art. 184 ust. 2 ustawy emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 roku, Nr 8, poz. 43 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem – pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn oraz ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudnienia”, uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia.
1 rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Z cytowanych norm prawnych wynika, iż odwołujący nabędzie prawo do wcześniejszej emerytury w przypadku łącznego spełnienia przesłanek: - ukończenia wieku 60 lat, - legitymowania się łącznym okresem ubezpieczenia w wymiarze co najmniej 25 lat, przypadającym na dzień 1 stycznia 1999 roku, - legitymowania się 15 letnim okresem pracy wykonywanej w szczególnych warunkach, przypadających na dzień 1 stycznia 1999 roku; - nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego. Odwołujący w dniu wydania zaskarżonej decyzji miał ukończony wiek 60 lat, na dzień 1 stycznia 1999 roku legitymował się ponad 25 letnim okresem ubezpieczenia, nie był członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Spornym pozostawało, czy odwołujący na dzień 1 stycznia 1999 roku legitymował się 15 letnim okresem pracy wykonywanej w szczególnych warunkach. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na dzień 1 stycznia 1999 roku ubezpieczony posiada wymagany staż pracy wykonywanej w szczególnych warunkach. Ubezpieczony pracował na stanowisku operatora ładowarki, które zostało ujęte w załączniku do rozporządzenia – wykazu A, działu V, poz. 3. Na podstawie wyżej powołanych norm prawnych oraz art. 477 14 § 2 k.p.c. należało zmienić zaskarżoną decyzję i przyznać L. P. prawo do emerytury, poczynając od daty złożenia wniosku, tj. od dnia 5 maja 2015 roku. (-) SSR del. Grzegorz Tyrka
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.