Przepis ten wskazuje, że pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę w okresie od dnia złożenia przez pracownika uprawnionego do urlopu wychowawczego wniosku o obniżenie wymiaru czasu pracy do dnia powrotu do nieobniżonego wymiaru czasu pracy, nie dłużej jednak niż przez łączny okres 12 miesięcy. Rozwiązanie przez pracodawcę umowy w tym czasie jest dopuszczalne tylko w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także gdy zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem powódki, bowiem art.
kodeksu pracy jest przepisem ogólnym, natomiast art. 10 ust. 2 ustawy jest przepisem szczególnym w stosunku do zapisów kodeksu pracy. Tak wykładnia, skutkuje stwierdzeniem, że w przypadku okoliczności wskazanych w art. 10 ustawy pracodawca ma prawo wypowiedzieć pracownikowi umowę o pracy (lub warunki pracy i płacy). Stan faktyczny w niniejszej sprawie odpowiada przesłankom wynikającym z art. 10 ustawy, nie ma więc podstaw aby stwierdzić, że pozwany naruszył prawo. Na poparcie swojego stanowiska pozwany powołał orzeczenia Sądu Najwyższego (uchwała z 15 lutego 2006r. II PZP 13/05), który odpowiadał na pytanie prawne dotyczące co prawda urlopu wychowawczego, ale w kontekście zapisu powtórzonego także w art.
zdanie drugie kodeksu pracy: „ Rozwiązanie przez pracodawcę umowy w tym czasie jest dopuszczalne tylko w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także gdy zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.” Sąd Najwyższy wskazał, że: „Przepisy art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. 2003 r. Nr 90 poz. 844 ze zm.) mogą stanowić podstawę rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem w okresie urlopu wychowawczego także w sytuacjach, gdy nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 186 1 § 1 zdaniu drugim k.p.” Sąd I instancji w pełni podziela taką wykładnię przepisu art.
i art. 10 ustawy. W ocenie Sądu, pozwany wykazał także w trakcie procesu (art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p.), że przyczyna wskazana w wypowiedzeniu istniej. Doszło d likwidacji stanowiska powódki. Ta okoliczność powoduje, że wypowiedzenie umowy o pracę jest zasadne. Pracodawca, w ramach przepisów prawa pracy, ma prawo kształtować własną politykę kadrową, określać strategie działania, czy też zakres prowadzonej działalności gospodarczej. Jest to autonomiczna sfera każdego pracodawcy i Sąd nie ma podstaw prawnych aby w nią wkraczać. W niniejszej sprawie jest to o tyle istotne, że podmiot na rzecz, którego pozwany świadczył usługi i powódka wykonywała pracę ((...) SA oddział w Polsce), zrezygnował z wykonywania tych czynności w W.. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz.U. z 2003r., nr 90, poz.844 ze zm.) i art. 45 kodeksu pracy, Sąd nie uwzględnił roszczenia powódki i orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd na podstawie art. 98 kpc w zw. z §6 w zw. z § 11 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu obciążył powódkę obowiązkiem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego poniesionego przez pozwanego. SSR Rafał Młyński Z: (...).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.