I C 1291/15

(1)o zapłatę 1. zasądza od R. A.

(1)na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej (...) w R. kwotę 4.702,73 zł (cztery tysiące siedemset dwa złote siedemdziesiąt trzy grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 4 lutego 2016r. do dnia zapłaty, solidarnie z R. A.

(2), co do której obowiązek zapłaty stwierdzony został nakazem zapłaty z dnia 20 sierpnia 2014r. wydanym przez Referendarza sądowego Sądu Rejonowego w (...)w sprawie I Nc 4454/14, co do kwoty 4.702,73 zł; 2. w pozostałym zakresie umarza postępowanie; 3. zasądza od R. A.

(1)na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej (...) w R. kwotę 191,25 zł (sto dziewięćdziesiąt jeden złotych dwadzieścia pięć groszy) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Sygn. akt I C 1291/15 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 6 czerwca 2014 r. Wspólnota Mieszkaniowa (...) w R. wniosła o zasądzenie od R. A.

(2)i R. A.

(1)solidarnie na swoją rzecz kwoty 5.081,65 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz obciążenia pozwanych kosztami procesu. W uzasadnieniu powódka wskazała, że dochodzona kwota obejmuje należności przypadająca od pozwanych, jako właścicieli lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...), których nie uiścili pomimo wezwań do zapłaty. Nakazem zapłaty z dnia 20 sierpnia 2014 r. Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w (...) orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. Powyższy nakaz uprawomocnił się w stosunku do pozwanej R. A.

(2)i został opatrzony, co do tej pozwanej, klauzulą wykonalności, natomiast pozwany R. A.

(1)zaskarżył nakaz sprzeciwem. Zarzucił niewłaściwość miejscową Sądu Rejonowego w (...) a nadto zakwestionował zasadność żądania powoda wobec siebie, wskazując, że w lokalu nie zamieszkuje. Lokal zajmuje małżonka pozwanego, z którą ten pozostaje w separacji i nie ma żadnego wpływu na kwestię opłacania, czy też nie, rachunków przez użytkowniczkę lokalu. Dodał pozwany, że przekazywał małżonce pieniądze z przeznaczeniem na opłaty za mieszkanie, zaś fakt braku ich wydatkowania na ten cel nie powinien obciążać pozwanego. R. A.

(1)zakwestionował również kwotę żądaną pozwem wskazując, że nie otrzymał wyciągów z rachunków za lata 2012-2014. Na wypadek uwzględnienia powództwa pozwany wniósł o rozłożenie świadczenia na raty. Postanowieniem z dnia 28 maja 2015r. Sąd Rejonowy w Wejherowie uznał się niewłaściwym miejscowo i sprawę przekazał tutejszemu sądowi. W odpowiedzi na sprzeciw powód podtrzymał żądanie pozwu przeciwko R. A.

(1)wskazując, z powołaniem się na obowiązujące przepisy, iż faktyczne niekorzystanie przez jednego ze współwłaścicieli lokalu nie zwalnia go z obowiązku regulowania opłat z tytułu wydatków i ciężarów związanych z utrzymaniem lokalu. Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016r. powód doprecyzował żądanie pozwu wskazując, że dotyczy ono należności za okres od października 2012r. do maja 2014r. natomiast na rozprawie w dniu 4 lutego 2016r. powód oświadczył, iż wobec wyegzekwowania części należności objętej żądaniem pozwu od R. A.

(2)zmienia żądanie pozwu w ten sposób, że wnosi o zasądzenie od R. A.

(1)kwoty 4.702,73 zł tytułem należności głównej wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 4 lutego 2016r. do dnia zapłaty, cofając pozew co do kwoty 378,92 zł ze zrzeczeniem się roszczenia. Jednocześnie powód podtrzymał żądanie zasądzenia od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwany R. A.

(1)jest, wraz z R. A.

(2), właścicielem lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w budynku przy ul. (...) w R.. Z własnością lokalu związany jest udział w nieruchomości wspólnej w wysokości 201/10.000 części. Do dnia 17 lutego 2015r., to jest daty uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód małżonków A., wskazany lokal stanowił przedmiot wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej tychże. (okoliczności bezsporne, nadto: umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu i sprzedaży, k.9-14; wydruk z księgi wieczystej (...), k.78-82; kopia wyroku rozwodowego wraz ze stwierdzeniem prawomocności, k.93-94v) Pozwany R. A.

(1)w okresie objętym żądaniem pozwu nie zamieszkiwał w spornym lokalu. Mieszkanie to zajmowała R. A.

(2), w okresie letnim wynajmując je osobom trzecim. Pozwany nie opłacał należności związanych z lokalem a rzecz Wspólnoty, natomiast pieniądze na ten cel przekazywał żonie wraz z alimentami. Pozwany wiedział, jakie należności wchodzą w skład opłat należnych wspólnocie, bowiem otrzymywał rozliczenie mediów i czynszu. (dowód: przesłuchanie pozwanego, k.96-98) W okresie od października 2012r. do maja 2014r. wysokość należnych kosztów związanych z własnością lokalu pozwanego, nieuiszczonych przez właścicieli, wyniosła 5.081,65 zł na które składały się zaliczki na pokrycie kosztów utrzymania części wspólnej nieruchomości i zaliczek na poczet remontów oraz rozliczenie mediów. (dowód: uchwały Wspólnoty, k.15-20v, k.22, k.23-24; plan gospodarczy na rok 2013, k.21; plan gospodarczy na rok 2014, k.22v; kartoteka właściciela za rok 2012, k.25-25v; kartoteka właściciela za rok 2012, k.27; kartoteka właściciela za rok 2014, k.28; stan finansowy za okres od 01.01.2013 do 31.10.2013, k.26-26v) Pozwany R. A.

(1), pismem z dnia 13 marca 2014r. został wezwany do zapłaty na rzecz powodowej Wspólnoty Mieszkaniowej kwoty 5.304,35 zł, jednak bezskutecznie. (dowód: wezwanie do zapłaty, k.30-30v) Stan zaległości w sprawie egzekucyjnej, prowadzonej przeciwko R. A.

(2)pod sygnaturą (...) przez Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym Gdańsk – Południe w Gdańsku T. K. w oparciu o nakaz zapłaty wydany w sprawie niniejszej, na dzień 18 stycznia 2016r. wynosił: 4.702,73 zł (należność główna), 20,88 zł (odsetki do 18.01.2016r.). Kwoty dotychczas wyegzekwowane od dłużniczki R. A.

(2)zostały zaliczone na koszty postępowania sądowego i egzekucyjnego, w tym koszty zastępstwa prawnego. (okoliczność bezsporna, nadto: pismo pełnomocnika powoda, k.104; informacja o stanie zaległości, k.105) Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów i kopii dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, których autentyczność nie była w toku procesu kwestionowana przez Strony, nie budziła również wątpliwości Sądu. Podstawą ustaleń Sąd uczynił również zeznania złożone przez R. A.

(1)w charakterze strony uznając je za wiarygodne. Zważyć należy, iż podstawą kwestionowania przez pozwanego żądania pozwu była w istocie okoliczność, że środki na pokrycie należności wobec powódki z tytułu opłat związanych z własnością lokalu R. A.

(1)przekazywał żonie zakładając, że rozlicza się ona comiesięcznie ze wspólnotą. W ocenie pozwanego jest bowiem niesprawiedliwe nakładanie na niego obowiązku poniesienia tych kosztów po raz kolejny. Jakkolwiek R. A.

(1)w sprzeciwie od nakazu zapłaty kwestionował wysokość należności, wskazując, że nie otrzymał wyciągów z rachunków za lata 2012-2014, po ich doręczeniu, w toku procesu przyznał, że nie kwestionuje kwot zaległości. Podstawą powództwa w sprawie niniejszej był art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, zgodnie z którym właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nie utrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra. Jednocześnie art. 14 cytowanej ustawy precyzuje, iż na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności: 1) wydatki na remonty i bieżącą konserwację, 2) opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę, 3) ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali, 4) wydatki na utrzymanie porządku i czystości, 5) wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy. Zgodnie zaś z art.15§1 ustawy, na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, płatne z góry do dnia 10 każdego miesiąca. W niniejszej sprawie bezspornym był fakt, że pozwany R. A.

(1)jest właścicielem lokalu nr (...) przy ul. (...) w R., a tym samym ciąży na nim ustawowy obowiązek uczestniczenia w kosztach zarządu nieruchomością wspólną oraz opłat związanych z lokalem. Okoliczność zaś, że pozwany w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, bowiem istotny dla ustalenia odpowiedzialności za zapłatę wskazanych kosztów jest fakt bycia właścicielem lokalu. Za okoliczność bez znaczenia, z punktu widzenia rozstrzygnięcia, uznać należy również fakt przekazywania żonie środków finansowych na pokrycie należności wobec Wspólnoty, które to środki R. A.

(2)rozdysponowała niezgodnie z wolą pozwanego. Zważyć należy, iż wskazane uzgodnienia co do zapłaty dotyczą wyłącznie osób za zapłatę współodpowiedzialnych, w żadnym razie nie wiążąc Wspólnoty. Mając powyższe na względzie, w oparciu o powołane przepisy Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji, uwzględniając częściowe cofnięcie pozwu. Zważywszy zaś na solidarny charakter odpowiedzialności R. A.

(1)i R. A.

(2)Sąd zamieścił w punkcie 1 sentencji związane z tym zastrzeżenie. Odsetki od zasądzonej kwoty Sąd uwzględnił – zgodnie z żądaniem powoda – od dnia 4 lutego 2016r. do dnia zapłaty, zasądzając je na podstawie 481§ 1 i 2 kc, w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie. Sąd nie uwzględnił żądania pozwanego co do rozłożenia świadczenia na raty. Zważyć należy, iż art.320 kpc, możliwość taką przewidujący, wymaga dla skorzystania z niej wystąpienia szczególnie uzasadnionego wypadku. W ocenie Sądu, w okolicznościach sprawy niniejszej wypadek ów nie zachodził, zważywszy, że pozwany domagał się rozłożenia na raty w tym celu, aby niejako skłonić wierzyciela do egzekwowania należności od R. A.

(2), a jedynie w ostateczności od pozwanego. Zdaniem Sądu, zważywszy, że rozłożenie świadczenia na raty godzi, w zasadzie, w interes wierzyciela, z możliwości przewidzianej przepisem art.320 kpc należy korzystać wyjątkowo. Podkreślić trzeba, że jako przepis szczególny, art.320 kpc wymaga wykładni ścisłej, i to zarówno w zakresie wymagań procesowych, jak i co do zasięgu w dziedzinie materialnoprawnej. Część wyroku, która ma za przedmiot rozłożenie na raty zasądzonego roszczenia, ma charakter konstytutywny i wkraczający w dziedzinę prawa materialnego. Wskutek bowiem rozłożenia na raty następuje z mocy konstytutywnego wyroku inne oznaczenie sposobu i terminu spłaty świadczenia należnego wierzycielowi. Dłużnik na podstawie takiego wyroku zostaje zobowiązany do regulowania swojego długu w sposób ratalny zamiast w sposób wynikający z łączącego strony stosunku zobowiązaniowego i w innych terminach od tych, jakie wynikają z takiego stosunku. Również samo rozłożenie zasądzonej należności na raty na podstawie art. 320 kpc nie uchyla obowiązku płacenia, a tym samym i zasądzenia odsetek za opóźnienie lub odsetek od zwłoki (Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 września 1970 r. III PZP 11/70 LexPolonica nr 296060). W punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 355 kpc Sąd umorzył postępowanie w zakresie objętym cofnięciem powództwa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 §1 i 3 kpc oraz art.99 kpc obciążając nimi pozwanego jako stronę przegrywająca proces, przy czym w ramach kosztów uwzględniono jedynie tę kwotę, która nie została zasądzona od R. A.

(2), to jest ¾ uiszczonej przez powoda opłaty od pozwu. Pozostałe koszty, to jest ¼ opłaty od pozwu oraz koszty zastępstwa procesowego powoda została zasądzone w nakazie zapłaty od pozwanej R. A.

(2)a także wyegzekwowane od tejże. Zdaniem Sądu nie ma podstaw do dublowania kosztów na rzecz strony powodowej. Przecież w sytuacji, gdyby oboje pozwani wnieśli sprzeciw od nakazu zapłaty, koszty zastępstwa procesowego nie zostały by zasądzone na rzecz powoda podwójnie. Skoro – we wskazanym wymiarze - świadczenie z tytułu zwrotu kosztów procesu zostało zaspokojone, nieuzasadnionym było by obciążanie tymi kosztami R. A.

(1). Sygn. akt I C 1291/15 ZARZĄDZENIE

1. (...) C (...)
2. (...)