Sygn. akt I C 1675 / 14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Krzysztof Rudnicki Protokolant: Małgorzata Wąchała po rozpoznaniu w dniu 04.12.2015 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa E. S. i J. S. przeciwko A. C. o zapłatę 610 000 zł I. zasądza od pozwanej na rzecz powodów 248 552, 33 zł (dwieście czterdzieści osiem tysięcy pięćset pięćdziesiąt dwa złote, trzydzieści trzy grosze) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 16.10.2014 r. do dnia zapłaty z ograniczeniem odpowiedzialności pozwanej do nieruchomości położonej przy ul. (...) w K., gmina Ż., objętej księgą wieczystą nr (...) prowadzoną przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Krzyków we Wrocławiu, oraz do wysokości hipoteki umownej na rzecz powodów obciążającej wskazaną nieruchomość; II. oddala dalej idące powództwo; III. zasądza od pozwanej na rzecz powodów 11 297, 36 zł kosztów procesu. I C 1675 / 14 UZASADNIENIE Powodowie E. S. i J. S. wnieśli o zasądzenie na ich rzecz od pozwanej A. C. 610 000 zł z odsetkami ustawowymi od dnia wytoczenia powództwa, tj. 16.10.2014 r., do dnia zapłaty, tytułem wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki zabezpieczonej hipoteką umowną na zabudowanej nieruchomości położonej w K. przy ul. (...), objętej KW nr (...), z zastrzeżeniem, iż pozwana w toku postępowania egzekucyjnego może powoływać się na ograniczenie swojej odpowiedzialności do obciążonej nieruchomości oraz wysokości ustanowionej hipoteki, a także o zasądzenie od niej kosztów procesu. Powodowie podali, że dnia 29.12.2009 r. udzielili T. M. oraz spółce (...) sp. z o.o. w S. pożyczki w kwocie 882 000 zł na podstawie umowy pożyczki, oświadczenia o poddaniu się egzekucji i umowy przeniesienia własności sporządzonej w formie aktu notarialnego przez notariuszem M. K. w J.. Spłata pożyczki została pierwotnie zabezpieczona przez pozwaną A. C. (z domu S.) m.in. przewłaszczeniem na zabezpieczenie zabudowanej nieruchomości położonej w K. przy ul. (...). W wyniku powyższego zabezpieczenia pozwana stała się dłużnikiem rzeczowym powodów. Dłużnicy powodów od samego początku nie wywiązywali się z łączącej strony umowy pożyczki. W ciągu czterech lat spłacili wyłącznie 398 500 zł, która to kwota została zaliczona na kapitał. Pozostała do zapłaty kwota to 483 500 zł tytułem kapitału, 17 120 zł tytułem skapitalizowanych odsetek, które z dniem 30.12.2010 r. zostały włączone do kapitału. Razem na dzień 30.12.2010 r. niespłacony kapitał wynosi 500 620 zł i od tej kwoty od dnia 30.12.2010 r. odsetki karne w wysokości 21 % rocznie. Całość odsetek skapitalizowanych wynosi 176 000 zł włączonych do kapitału z dniem 29.12.2010 r. Kwota ta w oparciu o oświadczenie o potrąceniu długu została pomniejszona o 158 880 zł i przeniesiona do pożyczek z dnia 21.12.2012 r. i z dnia 04.04.2014 r., dlatego pozostało 17 120 zł. W związku z częściową spłatą pożyczki powodowie w dniu 04.04.2014 r. na podstawie umowy powrotnego przeniesienia prawa własności nieruchomości i ustanowienia hipoteki umownej, zawartej w formie aktu notarialnego, zwrotnie przenieśli własność nieruchomości na rzecz pozwanej. Postępowanie egzekucyjne wszczęte przez powodów przeciwko dłużnikom osobistym z tytułu objętej pozwem pożyczki wypadło bezskutecznie. W konsekwencji konieczne jest skorzystanie z zabezpieczenia hipotecznego wierzytelności. Na zabezpieczenie spłaty pozostałej części pożyczki pozwana ustanowiła na nieruchomości objętej KW nr (...) hipotekę umowną do kwoty maksymalnej 610 000 zł celem zabezpieczenia spłaty kwoty głównej pożyczki wraz ze skapitalizowanymi odsetkami oraz odsetkami karnymi, zgodnie z umową pożyczki, jak również ewentualnymi kosztami dochodzenia należności. Wezwaniem do zapłaty z dnia 09.12.2014 r. powodowie wezwali pozwaną do zapłaty kwoty 610 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za każdy dzień opóźnienia. Powodowie wskazali, że dochodzą zasądzenia od pozwanej zapłaty kwoty 610 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty tytułem spłaty części pożyczki w kwocie głównej 500 620 zł oraz odsetek karnych w wysokości 21 % dziennie od dnia 30.12.2010 r. Ze względu na ograniczenie odpowiedzialności pozwanej do wysokości hipoteki powodowie ograniczyli powództwo do kwoty 610 000 zł. Powołali się na dyspozycję art. 65 ust. 1 ukwh. Pozwana jako właściciel nieruchomości jest dłużnikiem rzeczowym powodów, albowiem wierzytelność powodów z tytułu umowy pożyczki, skapitalizowanych odsetek oraz odsetek karnych została zabezpieczona hipoteką na jej nieruchomości. Pozwana odpowiada zatem z obciążonej hipoteką nieruchomości do wysokości wartości hipoteki. W odpowiedzi na pozew z dnia 28.01.2015 r. (k. 85-92) pozwana A. C. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powodów kosztów procesu. Pozwana zarzuciła, iż powodowie nie podali sposobu wyliczenia żądanej kwoty, a także, że dochodzone pozwem roszczenie nie znajduje uzasadnienia prawnego i faktycznego, wobec czego jest bezzasadne i jako takie winno zostać oddalone w całości. Pozwana wskazała, że w dniu 12.04.2013 r. E. S. działający w imieniu własnym oraz w imieniu J. S. i T. M. zawarli porozumienie, w którym określili łączne zadłużenie T. M. z tytułu trzech umów pożyczek, w tym umowy pożyczki z dnia 29.12.2009 r. zawartej w formie aktu notarialnego rep. A nr (...). W §4 ww. porozumienia strony określiły wartość zadłużenia na kwotę 400 000 zł i ustaliły nowy termin płatności do dnia 30.06.2013 r. Jednocześnie strony postanowiły, że ww. kwota zadłużenia oprocentowana będzie na poziomie 13 % w skali rocznej, a warunkiem przyjęcia tej wysokości odsetek jest ich płacenie po każdym miesiącu, tj. 12.05.2013 r. w kwocie 20 000 zł oraz 12.06.2013 r. w kwocie 20 000 zł. Opisane porozumienie strony dziesięciokrotnie aneksowały. W kolejnych aneksach strony każdorazowo ustalały nowy termin płatności. Jednocześnie w aneksie z dnia 04.04.2014 r. strony oprócz ustalenia nowego terminu płatności postanowiły, że odsetki należne z tytułu umowy pożyczki zawartej w formie aktu notarialnego Rep A nr (...) zapłacono do dnia 04 czerwca 2014 r. T. M. po podpisaniu porozumienia, w którym ustalono, że na dzień 12.04.2014 r. zadłużenie z tytułu umowy pożyczki zawartej w formie aktu notarialnego rep A nr (...) wynosi 400 000 zł, dokonał trzech wpłat na poczet ww. zadłużenia w łącznej wysokości 294 000 zł. W dniu 13.05.2013 r. T. M. przekazał E. S. kwotę 100 000 zł, z której to kwoty E. S. 80 000 zł zaliczył na poczet należności głównej, zaś 20.000 zł na odsetki. W dniu 14.05.2013 r. E. S. pokwitował od T. M. odbiór 93 000 zł jako spłatę pożyczki. Powyższa kwota uzyskana została z transakcji sprzedaży z dnia 13.05.2013 r. rep A nr (...) Następnie w dniu 14.08.2013 r. E. S. pokwitował od T. M. odbiór kwoty 121 000 zł tytułem częściowej spłaty pożyczki rep A nr (...) uzyskanej ze sprzedaży z dnia 13.05.2013 r. rep A nr (...). A zatem na dzień 14.08.2013 r. wysokość zadłużenia z tytułu umowy pożyczki zawartej w formie aktu notarialnego rep A nr (...) wynosiła 106 000 zł. Pismem z dnia 04.06.2014 r. dłużnik osobisty T. M. złożył powodom oświadczenie o potrąceniu wzajemnych wierzytelności, w następstwie czego obie wierzytelności uległy umorzeniu do wysokości wierzytelności niższej, tj. wierzytelności powodów w kwocie 106 000 zł. Zgodnie z umową pożyczki z dnia 21.12.2012 r. kwota 615 000 zł miała być, zgodnie z § 2 zdanie drugie umowy, wypłacona w terminie 7 dni od dnia wpisania hipoteki w księdze wieczystej (...), natomiast pomimo tego, że z zapisów powyższej księgi wieczystej wynika, że wpisu hipoteki sąd dokonał w dniu 26.03.2014 r., kwota nie została wypłacona przez powodów na rzecz pożyczkobiorcy T. M.. Wobec powyższego T. M. posiadał wymagalną wierzytelność względem powodów w kwocie pozostałej, a niewypłaconej części pożyczki, skutkiem czego złożył oświadczenie o potrąceniu wyżej wymienionej wierzytelności z wierzytelnością wynikającą z umowy pożyczki z dnia 29.12.2009 r., a zatem wierzytelność z tej ostatniej pożyczki uległa umorzeniu. Zakres ochrony dłużnika rzeczowego zgodnie art. 73 ustawy o księgach wieczystych i hipotece wykracza poza zarzuty służące mu osobiście (np. zarzut potrącenia). Może on bowiem podnosić w swojej obronie zarzuty służące dłużnikowi osobistemu, jak również zarzuty których dłużnik osobisty zrzekł się po ustanowieniu hipoteki. Pozwana jako dłużnik rzeczowy podniosła zarzut potrącenia przysługujący dłużnikowi osobistemu wobec powoda z tytułu umowy pożyczki z dnia 21.12.2012 r. Wskazała, iż hipoteka jest ograniczonym prawem rzeczowym na nieruchomości, związanym z oznaczoną wierzytelnością i służąca do jej zabezpieczenia (art. 65 ust. 1 ukwh). Hipoteka jest prawem akcesoryjnym, tzn. może istnieć o tyle o ile istnieje wierzytelność zgodnie z przepisem art. 94 ukwh. Z akcesoryjności hipoteki w stosunku wierzytelności, którą zabezpiecza, wynika, że wygaśnięcie hipoteki dotyczy wszystkich przypadków wygaśnięcia wierzytelności, niezależnie od przyczyn, czy to na skutek zaspokojenia interesu wierzyciela, czy wygaśnięcia mimo niezaspokojenia. W tej sprawie wygaśniecie hipoteki umownej dotyczy zaspokojenia wierzyciela. Nadto pozwana wskazała, iż pismem z dnia 04.12.2014 r. powodowie złożyli oświadczenie o potrąceniu oraz umorzeniu wierzytelności powodów względem T. M.. Zgodnie z treścią pisma powodowie E. S. oraz J. S. złożyli oświadczenie, że wierzytelności przysługujące im względem T. M. z tytułu umów pożyczek zawartych przez strony istnieją, jak również istnieją wierzytelności T. M. względem powodów oraz, że wymienione wierzytelności powodów oraz T. M. wzajemnie się potrącają, wskazując przy tym jakie wierzytelności przysługują powodom, tj. m.in. wierzytelności przysługujące powodom z tytułu umowy pożyczki z dnia 29.12.2009 r. rep. A (...). Skutkiem dokonanego potrącenia przez powodów było wygaśniecie przysługujących im wierzytelności względem dłużnika osobistego T. M., a tym samym wygaśnięcie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką ustanowioną na podstawie umowy pożyczki z dnia 29.12.2009 r., rep. A nr (...) oraz wygaśnięcie hipoteki zgodnie z przesłankami określonymi w art. 94 ukwh. Wobec powyższego pozwana podniosła, iż wygasła wierzytelność powodów przysługująca im względem pozwanej jako dłużnikowi rzeczowemu, bowiem wygasła wierzytelność przysługująca powodom względem dłużnika osobistego T. M. z tytułu umowy pożyczki rep. A nr (...). Na wypadek uznania, że wierzytelność powodów przysługująca im względem pozwanej nie wygasła, pozwana podniosła, że powodowie nie dokonali wypowiedzenia względem jej wierzytelności hipotecznej. Zgodnie z przepisem art. 78 ukwh wymagalność wierzytelności hipotecznej zależy od wypowiedzenia przez wierzyciela, wypowiedzenie jest skuteczne w stosunku do właściciela nieruchomości niebędącego dłużnikiem osobistym, tylko wtedy gdy było dokonane w stosunku do niego. Ustawa nie reguluje formy, w jakiej powinno być dokonane wypowiedzenie, jednak skoro wierzytelność zabezpieczona hipoteka umowna wynika z czynności prawnej zawartej na piśmie, to taką formę powinno mieć wypowiedzenie wierzytelności. Uzależnienie skuteczności wypowiedzenia względem właściciela nieruchomości (dłużnika rzeczowego) niebędącego dłużnikiem osobistym od dokonania wypowiedzenia w stosunku do niego oznacza, że wypowiedzenie uważa się za złożone z chwilą, gdy doszło do niego w taki sposób, że mógł zapoznać się z jego treścią. Wezwanie do zapłaty z dnia 09.09.2014 r. skierowane do pozwanej nie jest równoznaczne z oświadczeniem powodów dotyczącym wypowiedzeniu w rozumieniu art. 78 ukwh. Pismo powodów z dnia 09.09.2014 r. nie zawiera oświadczenia o wypowiedzeniu. Wobec powyższego wierzytelność powodów jest wierzytelnością niewymagalną, bowiem powodowie nie dokonali wypowiedzenia względem dłużnika rzeczowego, zatem roszczenie powodów jest roszczeniem przedwczesnym i powinno podlegać oddaleniu. Pozwana zakwestionowała ponadto sposób wyliczenia dłużnej kwoty oraz sposób naliczania wysokości odsetek. Istnieją rozbieżności pomiędzy dokumentami podpisanymi pomiędzy stronami w przedmiocie zadłużenia oraz sposobem wyliczenia wysokości roszczenia przez powodów. Wyliczoną przez powodów wysokość roszczenia poczytywać należy za wątpliwą i niepewną. Nadto przedstawione w treści pozwu wyliczenia nie odpowiadają kwotom przedstawionym w piśmie powodów z dnia 04.12.2014cr., w którym dokonują potrącenia wzajemnych wierzytelności Nadto pozwana wskazała, że § 5 umowy pożyczki z dnia 29.12.2009 r. rep. A nr (...) stanowi, że w razie opóźnienia w terminie zapłaty kwoty pożyczki skapitalizowane odsetki będą wynosić 176 400 zł. Powyższe ustalenie w/w umowy pożyczki miało na celu obejście zakazu zastrzegania kar umownych od świadczeń pieniężnych uniemożliwiającego dochodzenie odsetek przekraczających maksymalną stopę ustawową. Wobec powyższego pozwana zakwestionowała treść § 5 umowy pożyczki z dnia 29.12.2009 r. rep. A nr (...) dotyczącego kwoty odsetek za opóźnienie w wysokości 176 400 zł jako obejścia zakazu zastrzegania kar umownych od świadczeń pieniężnych i zarzuciła wskazanemu postanowieniu nieważność. W piśmie z dnia 16.03.2015 r. (k. 124-132) powodowie podtrzymali dotychczasowe stanowisko w sprawie, zaprzeczyli twierdzeniom pozwanej zawartym w odpowiedzi na pozew. Podnieśli, że ich dłużnicy osobiści, tj. T. M. oraz reprezentowana przez niego Spółka (...) sp. z o.o. w S. od samego początku nie wywiązywali się z łączącej strony umowy pożyczki. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 29.09.2011 r., I Co 467/11, Sąd Rejonowy w Miliczu nadał klauzulę wykonalności aktowi notarialnemu z dnia 29.12.2009 r., rep. A nr (...), w zakresie obowiązku zapłaty kwoty 1 058 400 zł wraz z odsetkami karnymi za zwłokę w wysokości 0,058 % za każdy dzień opóźnienia od dnia 30.12.2010 r. do dnia zapłaty z ograniczeniem odpowiedzialności dłużników do kwoty 900 000 zł. Następnie postanowieniem z dnia 26.06.2012 r., VIII Co 688/12, Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia nadał klauzulę wykonalności aktowi notarialnemu z dnia 29.12.2009 r., rep. A nr (...), w zakresie obowiązku wydania objętej tym aktem notarialnym nieruchomości. W wyniku próśb T. M. powodowie zawarli z nim porozumienie z dnia 12.04.2013 r. dotyczące jego łącznego zadłużenia wynikającego z czterech pożyczek na łączną kwotę 1 840 000 zł. W powyższym porozumieniu dla pożyczki z 29.10.2008 r., rep. A nr (...), wskazano zadłużenie 900 000 zł, mimo że faktycznie ono wynosiło 670 000 zł. Oddana kwota ponad 670 000 zł ze sprzedaży nieruchomości zabezpieczającej tę pożyczkę, czyli 230 000 zł była przeznaczona na spłatę pożyczki z 29.12.2009 r., rep. A nr (...) – zadłużenia ponad 400 000 zł. Powodowie wskazali, iż nieprawdą jest, że T. M. w dniach 13.05.2013 r., 14.05.2013 r. oraz 14.08.2013 r. dokonał trzech wpłat na poczet kapitału pożyczki. Wpłata z dnia 14.05.2013 r. w kwocie 93 800 zł dotyczy bowiem innej pożyczki z dnia 08.02.2010 r. na kwotę 336 000 zł, co wprost wynika z treści załączonego przez pozwaną pokwitowania. Pozwana zatem w sposób nieuprawniony zalicza wyżej wymienioną wpłatę na poczet objętej pozwem pożyczki. Prawdą jest, iż dłużnik osobisty powodów T. M. dokonał dwóch wpłat na poczet objętej pozwem pożyczki, tj. 100 000 zł w dniu 13.05.2013 r., z czego 80 000 zł zaliczono na kapitał, natomiast 20 000 zł na odsetki, oraz w dniu 14.08.2013 r. w kwocie 121 000 zł. Wyżej wymienione kwoty dotyczyły objętej pozwem pożyczki powyżej kwoty 400 000 zł. Powodowie zwrócili uwagę na fakt, iż pozwana nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, z których mogłoby wynikać, iż T. M. do dnia 12.04.2013 r. spłacił 482 000 zł, tj. różnicę pomiędzy kwotą pożyczki 882 000 zł a kwotą 400 000 zł. Powyższe stanowisko wynika z podpisywanych przez strony kolejnych aneksów do porozumienia z dnia 12.04.2013 r., w których pomimo wpłaty kwoty 221 000 zł strony zmieniały wyłącznie termin spłaty wszystkich pożyczek. Na niezmienionym poziomie pozostawały natomiast kwoty zadłużenia wynikające z udzielonych przez powodów pożyczek na rzecz T. M.. W konsekwencji powyższego za nieprawdziwe oraz całkowicie bezzasadne należy uznać twierdzenie pozwanej, iż na dzień 14.08.2013 r. wysokość zadłużenia T. M. z tytułu pożyczki z dnia 29.12.2009 r., rep. A nr (...), wynosiła wyłącznie 106 000 zł. Wskazane twierdzenie jest sprzeczne z aneksami do porozumienia z dnia 12.04.2013 r., sporządzonymi w dniu 14.08.2013 r., 28.09.2013 r., 01.10.2013 r., 30.10.2013 r., 15.11.2013 r., 01.12.2013 r., 28.02.2014 r., 06.03.2014 r. oraz 04.04.2014 r. Powodowie podkreślili, iż gdyby wolą stroną było zaliczenie wpłat z dnia 13.05.2013 r. w kwocie 100 000 zł oraz z dnia 14.08.2013 r. w kwocie 121 000 zł na poczet kwoty 400 000 zł, to z pewnością w kolejnych aneksach do porozumienia z dnia 12.04.2013 r. strony wskazałyby taką okoliczność. Tymczasem w aneksach do porozumienia z dnia 12.04.2013 r. strony nigdy nie wskazały, ażeby zmniejszyła się kwota zadłużenia wynikająca z objętej pozwem pożyczki. Przedmiotem zmiany było wyłącznie wydłużenie terminu spłaty pożyczek, a nie zmiana wysokości zadłużenia. Powyższe okoliczności jednoznacznie potwierdzają, iż wpłata kwoty 221 000 zł przez T. M. w dniach 13.05.2013 r. i 14.08.2013 r. została zaliczona na poczet zadłużenia ponad kwotę 400 000 zł wynikającego z pożyczki z dnia 29.12.2009 r. objętej aktem notarialnym rep. A nr (...). Powodowie zakwestionowali prawdziwość aneksu z dnia 04.04.2014 r. przedłożonego przez pozwaną do odpowiedzi na pozew. W ocenie powodów bezprawnie dopisano w powyższym aneksie zwrot „odsetki zapłacone do dnia 04.06.2014 r.”. Wskazany dopisek jest nielogiczny oraz nieprawdziwy. W konsekwencji powyższego powodowie nigdy go nie zaakceptowali. Ponadto podpisując aneks w dniu 04.04.2014 r. nie można było przewidzieć, iż dłużnik osobisty powodów T. M. zapłaci odsetki do dnia 04.06.2014 r. Powyższe jednoznacznie potwierdza, iż zakwestionowany zwrot został bezprawnie i bezpodstawnie dopisany przez T. M.. Ponadto napisano, że aneks dotyczy Rep. A nr (...). Powodowie podkreślili, iż w związku ze spłatą kwoty 221 000 zł oraz naleganiami ze strony T. M. w dniu 04.04.2014 r. na podstawie umowy powrotnego przeniesienia prawa własności nieruchomości i ustanowienia hipoteki umownej zwrotnie przenieśli własność objętej pozwem nieruchomości na rzecz pozwanej. Jednocześnie pozwana w tym samym akcie zabezpieczyła objętą pozwem pożyczkę przez ustanowienie hipoteki do kwoty 610 000 zł. Powyższa okoliczność również potwierdza prawdziwość twierdzeń powodów, iż na dzień 04.04.2014 r. ich wierzytelność z tytułu objętej pozwem pożyczki wraz z odsetkami wynosiła 610 000 zł. Powodowie zakwestionowali również oświadczenie o potrąceniu z dnia 04.06.2014 r. złożone przez T. M.. W powyższym oświadczeniu T. M. powołał się na nieistniejącą wierzytelność z tytułu umowy pożyczki z dnia 21.12.2012 r. Pismem z dnia 16.06.2014 r. powodowie nie uznali tego oświadczenia o potrąceniu. Powodowie wyjaśnili, iż w dniu 21.12.2012 r. zawarli z T. M. kolejną umowę pożyczki na kwotę 770 000 zł. W dniu jej zawarcia wypłacono T. M. 155 000 zł, natomiast pozostała do zapłaty kwota pożyczki stanowiła refinansowanie niespłaconych kwot pożyczek z dnia 22.10.2009 r. oraz pożyczki z dnia 08.02.2010 r. Powodowie w ten sposób skompensowali swoje wierzytelności o zwrot pożyczek z dnia 22.10.2009 r. i 08.02.2010 r. z wierzytelnością T. M. o wypłatę pozostałej części pożyczki z dnia 21.12.2012 r. W wyniku wskazanego refinansowania pożyczki z dnia 22.10.2009 r. i 08.02.2010 r. zostały zaspokojone, natomiast T. M. stał się dłużnikiem powodów z tytułu pożyczki z dnia 21.12.2012 r. Wygasła również w całości wierzytelność T. M. o wypłatę kwoty 615 000 zł tytułem pożyczki z dnia 21.12.2012 r. W konsekwencji powyższego przyjąć trzeba, iż pozwana nie wykazała skuteczności potrącenia z dnia 04.06.2014 r. Ponadto powodowie podkreślili, iż wpis hipoteki w księdze wieczystej nr (...) nie nastąpił, zgodnie z § 6 umowy pożyczki z dnia 21.12.2012 r. W konsekwencji powyższego wierzytelność o wypłatę kwoty 615 000 zł tytułem części pożyczki z dnia 21.12.2012 r. nie stała się nigdy wymagalna i nie mogła być przedmiotem potrącenia. Ponadto w dniu 04.04.2014 r. powodowie zawarli z T. M. kolejną umowę pożyczki na kwotę 580 000 zł. Zabezpieczeniem wyżej wymienionej pożyczki również miał być wpis hipoteki w księdze wieczystej nr (...). T. M. nie ustanowił zabezpieczenia spłaty wyżej wymienionej pożyczki. Zarzuty pozwanej dotyczące wygaśnięcia wierzytelności zabezpieczonej hipotecznie należy zatem uznać za zupełnie chybione oraz nieprawdziwe. Pozwana w żaden sposób nie wykazała, iż zabezpieczona hipotecznie wierzytelność o zwrot pożyczki wygasła w całości. Pozwana przedłożyła wyłącznie pokwitowania na kwotę 221 000 zł. Tymczasem objęta pozwem wierzytelność w kapitale wynosiła 882 000 zł. Twierdzenia pozwanej dotyczącej rzekomego wygaśnięcia dochodzonej pozwem należności nie znajdują zatem żadnego uzasadnienia w przedłożonym przez pozwaną materiale dowodowym. Powodowie zakwestionowali również zarzut potrącenia wierzytelności zabezpieczonej hipotecznie z wierzytelnością dłużnika osobistego, podniesiony przez pozwaną na podstawie art 73 ukwh. Wobec niespełniania warunku, o którym mowa w § 6 umowy pożyczki z dnia 21.12.2012 r. wierzytelność T. M. o zapłatę kwoty 615 000 zł tytułem pozostałej części pożyczki nigdy nie stała się wymagalna. Dodatkowo powodowie podkreślili, iż T. M. nie mógł ustanowić powyższej hipoteki, gdyż w księdze wieczystej nr (...) od dnia 25.01.2013 r. wpisano zakaz zbywania oraz obciążania objętej tą księgą nieruchomości. Powyższa okoliczność wyklucza skuteczność zarzutu potrącenia, podnoszonego zarówno przez pozwaną jak i przez T. M., odnośnie kwoty 106 000 zł. Ponadto powodowie podnieśli, iż pozwana jako dłużnik rzeczowy jest nieuprawniona do dokonywania potrącenia wierzytelności, która przysługuje dłużnikowi osobistemu z wierzytelności zabezpieczonej hipotecznie. Wobec powyższego podnoszone przez pozwaną zarzuty potrącenia należy uznać za całkowicie chybione. Odnosząc się do zarzutu rzekomego braku wypowiedzenia objętej pozwem wierzytelności, wynikającej z pożyczki zabezpieczonej hipotecznie na podstawie art. 78 ukwh, powodowie wskazali, iż wyżej wymieniony przepis nie znajduje zastosowania w stanie faktycznym tej sprawy. Powyższy przepis dotyczy bowiem umów pożyczki, zabezpieczonych hipotecznie, w których termin wymagalności spłaty pożyczki nie został wskazany, bądź które wymagają wypowiedzenia w celu postawienia w stan natychmiastowej wymagalności całości długu. W stanie faktycznym tej sprawy pierwotny termin spłaty pożyczki upłynął bezskutecznie w dniu 29.12.2010 r. Następnie był wielokrotnie przedłużany na mocy porozumienia z dnia 12.04.2013 r. oraz aneksów do tego porozumienia. Ostatecznie strony ustaliły, iż objęta pozwem pożyczka zostanie spłacona do dnia 04.06.2014 r. Termin zapłaty pożyczki upłynął zatem bezskutecznie w dniu 04.06.2014 r. Powodowie nie mieli zatem obowiązku wypowiadania pożyczki, skoro termin spłaty zabezpieczonej hipotecznie wierzytelności został wyraźnie oznaczony i pomimo jego upływu dłużnik osobisty nie zaspokoił długu. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wyliczenia dochodzonej pozwem kwoty powodowie zwrócili uwagę na fakt, iż pozwana nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, z których mogłoby wynikać, iż T. M. do dnia 12.04.2013 r. spłacił 482 000 zł, tj. różnicę pomiędzy kwotą pożyczki 882 000 zł a kwotą 400 000 zł. Brak wiarygodnych dowodów spłaty pożyczki oraz bezzasadne zarzuty potrącenia wyłącznie potwierdzają zasadność dochodzonej pozwem wierzytelności. Przedłożone przez pozwaną pokwitowania wyłącznie potwierdzają, iż wierzytelność powodów istnieje, a jej kwota znacznie przewyższa ustanowione zabezpieczenie. Wbrew stanowisku pozwanej powodowie podkreślili, iż chybione jest stanowisko pozwanej dotyczące bezzasadności doliczenia do kapitału skapitalizowanych odsetek w kwocie 176 400 zł oraz zarzut nieważności postanowienia zawartego w § 5 umowy pożyczki z dnia 29.12.2009 r., rep. A (...). Zgodnie z art. 482 § 1 kc od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy. Mając powyższy przepis na uwadze na wypadek powstania zaległości strony ustaliły, iż do kapitału doliczone zostaną skapitalizowane odsetki w kwocie 176 400 zł. Wskazane postanowienie umowy znajduje zatem oparcie w treści art. 482 § 1 kc W piśmie z dnia 26.05.2015 r. (k. 196-198) pozwana podniosła, że w wyniku zawartego porozumienia w dniu 12.04.2013 r. określono kwotę zadłużenia z tytułu pożyczki rep. A nr (...) na kwotę 400 000 zł, co potwierdzają obie wersie porozumienia, zarówno przedstawiana przez powodów, jak i pozwaną. Powoływanie się na dodatkowy zapis porozumienia z dnia 12.04.2013 r. nie ma znaczenia, bowiem, jak zostało wskazane powyżej, obie wersje potwierdzają istnienie zadłużenia z tytułu umowy pożyczki rep. A nr (...) w dniu w kwocie 400 000 zł. Powodowie potwierdzają równocześnie, iż kwota pożyczki z dnia 29.10.2008 r. rep. A nr (...) wynosiła nie 900 000 zł, a 670 000 zł. Kwota ponad 670 000 zł została przeznaczona na spłatę pożyczki z dnia 29.12.2009 r., rep. A nr (...). Z tego wynika, iż kwota zadłużenia z tytułu wskazanej pożyczki wynosiła nawet mniej niż 400 000 zł. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem, iż kwoty wpłacone przez T. M. 13.05.2013 r. oraz 14.08.2013 r. przeznaczone były na spłatę pożyczki rep. A nr (...) ponad kwotę 400 000 zł, gdyż zgodnie z treścią porozumienia z dnia 12.04.2013 r. strony porozumienia ustaliły, że kwota zadłużenia z tytułu wskazanej umowy pożyczki wynosi 400 000 zł. Powodowie nie przedstawili żadnych dowodów na poparcie swojego twierdzenia, iż wysokość zadłużenia z tytułu umów pożyczek w rzeczywistości była odmiennej wysokości, niż określona w porozumieniu. Twierdzenie powodów, iż okoliczność tę ma jedynie potwierdzać fakt braku wskazania kwoty zadłużenia w aneksach do umowy pożyczki, należy uznać za wątpliwą. Okoliczność istnienia wyższej kwoty zadłużenia niż wskazana w porozumieniu z dnia 12.04.2013 r. jest okolicznością faktyczną doniosłą dla rozstrzygnięcia sprawy, która powinna mieć oparcie w dowodach przedstawionych przez powodów, podczas gdy powodowie jedynie podnieśli tę okoliczność nie przedstawiając żadnego dokumentu na jej poparcie. Wobec powyższego nie można zgodzić się twierdzeniem powodów, iż pomimo wpłat dłużnika osobistego T. M. wysokość zadłużenia wynosiła cały czas tę samą kwotę. Nadto należy zauważyć, iż powód podpisał potwierdzenia wpłaty w dniu 13.05.2013 r. oraz 14.08.2013 r. jako spłatę pożyczki rep. A (...), nie kwestionując zarówno w porozumieniu z dnia 12.04.2013 r., jak w na pokwitowaniach częściowej spłaty, iż wysokość zadłużenia tytułem wskazanej pożyczki jest odmienna. Bez znaczenia również pozostaje kwestia prawdziwości zapisku na aneksie z dnia 04.06.2014 r. wskazującego, że odsetki zostaną zapłacone do dnia 04.06.2014 r. Nadto nie można zgodzić się ze stanowiskiem powodów, iż aneks ten nie dotyczy pożyczki rep. A nr (...). Wszystkie aneksy przedłużające termin spłaty pożyczki dotyczą nieruchomości położonej w K.. We wszystkich wcześniejszych aneksach numer pożyczki został wpisany w edytorze tekstowym, a w ostatnim aneksie numer pożyczki został prowadzony ręcznie, wobec czego wskazanie odmiennego numeru należy poczytywać jako omyłkę stron porozumienia w wpisaniu numeru aktu notarialnego odręcznie. W piśmie z dnia 04.12.2014 r. powodowie wskazali, że z tytułu umowy pożyczki z dnia 29.12.2009 r. pozostała kwota do zapłaty w wysokości 146 580 zł tytułem części skapitalizowanych odsetek oraz kwota 12 300 zł stanowiąca również część skapitalizowanych odsetek należnych z tytułu umowy pożyczki z dnia 29.12.2009 r. Jednocześnie powodowie podnieśli, iż kwoty wskazanych wierzytelności względem T. M. znoszą się z wierzytelnościami przysługującymi T. M. względem powodów. Wobec czego przysługujące wierzytelności względem dłużnika osobistego wygasły, a powództwo powinno podlegać oddaleniu. Nie można zgodzić się również ze stanowiskiem, że nie istniała wierzytelność przysługująca dłużnikowi osobistemu T. M. z tytułu pożyczki z dnia 21.12.2012 r. i tym samym oświadczenie o potrąceniu dłużnika osobistego było bezskuteczne. Powodowie w piśmie z dnia 04.12.2014 r. przyznają, że znoszą się wierzytelności przysługujące im m.in. z wierzytelnością dłużnika osobistego mu z tytułu umowy pożyczki z dnia 21.12.2012 r. W tym stanie rzeczy niezrozumiałe jest twierdzenie o nieistnieniu wierzytelności przysługującej dłużnikowi osobistemu z tytułu umowy pożyczki z dnia 21.12.2012 r. oraz bezskuteczności oświadczenia T. M. o potrąceniu. Nie znajduje również uzasadnienia twierdzenie powodów o braku możliwości podniesienia przez dłużnika rzeczowego zarzutu potrącenia służącemu dłużnikowi osobistemu. Zgodnie z treścią art. 73 ukwh dłużnik rzeczowy może bronić się wszystkimi zarzutami przysługującymi dłużnikowi osobistemu, w tym również zarzutem potrącenia przysługującym dłużnikowi osobistemu. Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny. Dnia 29.12.2009 r. E. S. działający w imieniu własnym oraz w imieniu żony J. S. jako pożyczkodawca oraz T. M. działający w imieniu własnym jako pożyczkobiorca oraz w imieniu (...) sp. z o.o. w S. jako poręczyciela, a także A. S. jako przewłaszczający, zawarli przed notariuszem M. K. w J. w formie aktu notarialnego rep. A nr (...) umowę pożyczki i przeniesienia własności. E. S. udzielił T. M. pożyczki w kwocie 882 000 zł - §
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.