Warunkiem odpowiedzialności z art.
i § 4 kk jest prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, znajdując się w tym czasie w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, przez osobę, która była uprzednio prawomocnie skazana wyrokiem sądu za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, albo w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Nie ulega wątpliwości, iż oskarżona prowadziła pojazd mechaniczny w ruchu lądowym. Działaniem wyczerpującym to znamię przestępstwa, stypizowanego w powołanym artykule Kodeksu karnego jest oczywiście kierowanie samochodem będącym niewątpliwie przykładem „pojazdu mechanicznego”. Bezspornym jest również, iż zarzucanego przestępstwa oskarżona dopuściła się będąc uprzednio skazanym za przestępstwo z art.
kk wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia IX Wydział Grodzki z dnia 25 września 2009 roku, w sprawie IX K 192/09. Do oceny, czy oskarżona znajdowała się w momencie prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości, należy odwołać się do treści art. 115 § 16 kk. Po porównaniu wyników badania na zawartość alkoholu w organizmie oskarżonej K. C. z powołanym przepisem, nie ulega wątpliwości, że również i to znamię przestępstwa zostało wypełnione. Dowodem, którego nie sposób w danej sytuacji podważyć, jest badanie na zawartość alkoholu w organizmie oskarżonej z dnia 23 stycznia 2014 roku. Przedmiotowe badanie wykazało, że zawartość alkoholu we krwi przekraczała wartość dopuszczalną w art. 115 § 16 kk. Nie ma więc żadnych wątpliwości, iż oskarżona znajdowała się w stanie nietrzeźwości. Do przyjęcia odpowiedzialności oskarżonej za zarzucony jej występek niezbędnym jest ponadto odniesienie się do strony podmiotowej przestępstwa. Przestępstwo określone w art.
Całokształt okoliczności sprawy, a w szczególności przyznanie się oskarżonej do winy, że w tym dniu spożywała alkohol i następnie wsiadła za kierownicę auta, musi prowadzić do jednoznacznego wniosku, że przestępstwo popełnione zostało umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. Oskarżona miała również świadomość, iż uprzednio została już skazana za przestępstwo z art.
W toku postępowania sądowego oskarżona K. C. złożyła wniosek w trybie art. 387 § 1 kpk o skazanie jej bez rozprawy i wymierzenie kary, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy, Sąd - po uprzednim jego zmodyfikowaniu - przychylił się do tego wniosku uznając, iż okoliczności popełnienia przez oskarżoną przestępstwa nie budzą wątpliwości i cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości. Oskarżona i jej obrońca, zgodzili się z zaproponowanym przez Sąd wymiarem kary. Oceniając merytoryczną treść wniosku, w aspekcie spełnienia dyrektyw wymiaru kary z art. 53 kk, Sąd zgodnie z wnioskiem wymierzył oskarżonej karę 1,- (jednego) roku pozbawienia wolności, mając na uwadze okoliczności obciążające, jak i łagodzące. Niewątpliwie podkreślić należy, iż oskarżona działała umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. Wsiadając na kierownicę auta, po spożyciu alkoholu, wykazała się bezmyślnością oraz brakiem poczucia odpowiedzialności. Ponadto, przypisane oskarżonej przestępstwo cechuje wysoko stopień społecznej szkodliwości, godzi bowiem ono w bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu drogowego. Niewątpliwie oskarżona poprzez swoje rażące zachowanie naruszyła podstawową zasadę w ruchu drogowym, to jest zasadę trzeźwości. Sąd miał również na względzie, iż oskarżona w przeszłości była dwukrotnie karana, za czyn z art. 178a§1 kk oraz za czyn z art. 286§1 kk (dane o karalności, k. 15, 21, 213). Jako okoliczność łagodzącą z kolei Sąd uwzględnił, iż oskarżona konsekwentnie przyznawała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, co zdaniem Sądu, świadczy o tym, że zdaje sobie ona sprawę z naganności swojego postępowania. Ponadto, Sąd miał na względzie okoliczność, iż stan nietrzeźwości oskarżonej w nieznacznym stopniu przewyższał normy przewidziane w art. 115 § 16 kk. Wobec powyższego, Sąd uznał, iż w świetle przywołanego stanu faktycznego właściwym będzie wymierzenie wobec oskarżonej, zgodnie z wnioskiem, kary pozbawienia wolności w wymiarze 1,- (jednego) roku. Zdaniem Sądu, kara pozbawienia wolności w tym wymiarze jest adekwatna do wagi przypisanego oskarżonej czynu, nie przekracza stopnia winy sprawcy i stopnia społecznej szkodliwości, nadto spełnia także cele prewencji ogólnej, jak i szczególnej. W niniejszej sprawie, Sąd skorzystał z możliwości zawieszenia wykonania orzeczonej wobec oskarżonej K. C. kary pozbawienia wolności, uznając, iż zachodzi tzw. ,,szczególnie uzasadniony wypadek”, uzasadniający zastosowanie względem K. C. instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności i wykonanie orzeczonej wobec niej kary pozbawienia wolności, zgodnie z wnioskiem, warunkowo zawiesił na okres 3 ,- (trzech) lat próby. W tym miejscu jedynie na marginesie zaznaczyć należy, iż czyn oskarżonej został popełniony w dniu 23 stycznia 2014 roku, a zatem przed zmianą przepisów kodeksu karnego, ustawą z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 17 kwietnia 2015r., poz. 541), zatem Sąd korzystając z instytucji warunkowego zawieszenia orzeczonej w niniejszej wobec oskarżonej kary, zastosował przepisy ustawy kodeks karny, obowiązujące przed 01 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 kk. Przepisy te są bowiem względniejsze dla sprawy, albowiem oskarżona w czasie popełnienia przestępstwa była osobą skazaną na karę pozbawienia wolności, aktualnie natomiast Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności. Orzekając o karze pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, Sąd miał na względzie, iż oskarżona konsekwentnie przyznawała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, co świadczy, w ocenie Sądu, o tym, iż zrozumiała naganność swojego postępowania. Ponadto, od czasu popełnia czynu będącego przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, oskarżona przestrzegała obowiązującego porządku prawnego. Sąd miał również na względzie sytuację osobistą oskarżonej. Oskarżona cierpi na przewlekłe schorzenie układu nerwowego. W grudniu 2014 roku, po popełnieniu zarzucanego jej czynu, była również hospitalizowana w szpitalu z powodu zatorowości płucnej. Wymienionego dysfunkcje naruszają sprawność organizmu w stopniu znacznym, co powoduje całkowitą jej niezdolność do pracy. W 2015 roku była również leczona w Instytucie (...), z powodu dysfunkcji związanej z zatorowością płucną. Aktualnie z powodu niezdolności do pracy oskarżona jest na rencie. Ponadto, oskarżona jest rozwódką, wychowuje dwóję dzieci w wieku 19 i 7 lat, które pozostają na jej utrzymaniu. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd uznał, iż zachodzi ,,szczególnie uzasadniony wypadek”, który jest podstawą do warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonej. W ocenie Sądu, pobyt oskarżonej w warunkach izolacji penitencjarnej mógłby przynieść skutki odwrotne od zamierzonych, przy uwzględnieniu celów, jakie ma odnieść kara w stosunku do sprawcy przy kształtowaniu prawidłowych postaw życiowych. Zdaniem Sądu, trzyletni okres zawieszenia wykonania kary zdoła potwierdzić prawidłowość przyjętej prognozy kryminalistycznej oraz zdyscyplinować i zmobilizować oskarżoną do przestrzegania porządku prawnego oraz zapewnić właściwą kontrolę jej zachowania w okresie próby. Orzeczona kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie spełniać również cele prewencyjne. Oskarżona będzie miała niewątpliwie świadomość, iż w przypadku ponownego popełnienia przestępstwa wymierzona kara zostanie wprowadzona do wykonania, co z pewnością odstraszy ją od popełnienia w przyszłości ewentualnego przestępstwa podobnego. Obligatoryjne rozstrzygnięcie o środku karnym oparto na treści przepisu art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk w zw. z art. 39 pkt 3 kk w zw. z art. 4 § 1 kk, albowiem oskarżona w czasie popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji był w stanie nietrzeźwości. Wysokość orzeczonego środka karnego została dostosowana do stopnia zagrożenia, jakie stanowi oskarżona jako kierowca dla innych uczestników ruchu drogowego, ocenianego na podstawie okoliczności rozpatrywanej sprawy – a w szczególności miejsca popełniania przestępstwa oraz rodzaju i wagi naruszonej przezeń zasad bezpieczeństwa. Wobec takich okoliczności czynu, Sąd orzekł wobec niej zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat uznając, iż taki czasokres wyeliminowania z ruchu drogowego oskarżonej jest konieczny zarówno w aspekcie stopnia społecznej szkodliwości czynu, jak też niezbędny do zmuszenia oskarżonej do bezwzględnego podporządkowania się w przyszłości ustanowionym zasadom bezpieczeństwa w ruchu lądowym, a także z uwagi na cele prewencji ogólnej. Wreszcie w ocenie Sądu okres 4 (czterech) lat wyeliminowania oskarżonej z aktywności kierującego pojazdami mechanicznymi jest wystarczający do wdrożenia u oskarżonej krytycznego stosunku do popełnionego przestępstwa. Względy te przemawiają za adekwatnym i odpowiednio surowym do ustalonych okoliczności karaniem sprawców takich przestępstw, by przeciwdziałać lekkomyślnemu prowadzeniu pojazdów mechanicznych przez nietrzeźwych kierowców. Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata Ewy Kowal-Ziętary kwotę 360,- (trzysta sześćdziesiąt) złotych plus 23 % VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej K. C. z urzędu. O kosztach postępowania, Sąd orzekł w oparciu o art. 624 § 1 kpk, zwalniając oskarżoną od opłaty i pozostałych kosztów sądowych. Oskarżona obecnie nie pracuje z powodu całkowitej niezdolności do pracy, jest na rencie, na swoim utrzymaniu ma dwoje dzieci, a zatem, w ocenie Sądu, zobowiązanie oskarżonej do uiszczenie kosztów sądowych byłoby niecelowe. Mając to wszystko na względzie, orzeczono jak w wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.