odwołanie od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. W myśl przepisu art.
Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. W toku postępowania sądowego wnioskodawca nie kwestionował, iż odwołanie od decyzji z dnia 12 lutego 2015 roku zostało przez niego wniesione po upływie ustawowego terminu. Ponadto jak wynika z jego wyjaśnień zapoznał się z pouczeniem dotyczącym terminu do wniesienia środka zaskarżenia i wiedział, w jakim terminie może się odwołać do Sądu. Bezspornym w sprawie było, iż T. J. odebrał zaskarżoną decyzję w dniu 18 lutego 2015 roku. Z podjętych przez wnioskodawcę działań, a mianowicie złożenia w dniu 20 marca 2014 roku wniosku o rozłożenie należności na raty wynika, iż początkowo nie kwestionował on dokonanego rozliczenia emerytury. Stwierdzić zatem należy, że termin na wniesienie odwołania dla wnioskodawcy upłynął w dniu 18 marca 2014 roku. Tymczasem zgodnie z datą widniejącą na prezentacie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zostało ono złożone w dniu 14 kwietnia 2015 roku, a zatem znacznie po ustawowym miesięcznym terminie. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wnioskodawca zdecydował się na złożenie odwołania dopiero wobec negatywnego rozpatrzenia jego wniosku o rozłożenie należności na raty. Nawet gdyby przyjąć, zgodnie z założeniem odwołującego, iż niezłożenie odwołania w terminie nastąpiło wskutek długiego oczekiwania na rozpoznanie przez organ rentowy wniosku z dnia 20 marca 2014 roku, to stwierdzić należy, że również ten wniosek (o rozłożenie na raty) został złożony po upływie miesięcznego terminu do wniesienia środka odwoławczego. W zacytowanym wcześniej art.
in fine określono przesłanki, przemawiające za zaniechaniem odrzucenia odwołania wniesionego po upływie ustawowego terminu. Okolicznościami usprawiedliwiającymi opóźnienie odwołania jest przekroczenie terminu, które nie jest nadmierne i takie, które nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Wskazane przesłanki muszą wystąpić łącznie. Za przyczyny niezależne od ubezpieczonego w złożeniu spóźnionego odwołania uważa się zwykle chorobę, nieporadność, brak właściwej porady i opieki, czy wprowadzenie w błąd przez organ rentowy. Stosownie do oceny tych okoliczności, odwołanie podlega odrzuceniu albo nadaje mu się bieg. Tymczasem wnioskodawca, w ocenie Sądu, nie wskazał uzasadnionych przyczyn usprawiedliwiających opóźnione złożenie odwołania, a w konsekwencji, że uchybienie ustawowemu terminowi do wniesienia odwołania nie nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Jak już wyżej bowiem podniesiono wnioskodawca złożył wniosek o rozłożenie należności na raty w dniu 20 marca 2015 roku, natomiast termin do złożenia odwołania upłynął mu w dniu 18 marca 2015 roku. Nadto zauważyć należy, że przekroczenie terminu jest nadmierne, wynosi bowiem ponad 2 miesiące. Podkreślenia wymaga okoliczność, że przepis art.
stanowi samoistną podstawę przywrócenia terminu i reguluje sytuację, w której to odwołujący się ubezpieczony złoży spóźnione odwołanie. Stąd też w przypadku odrzucenia odwołania w trybie art.
ubezpieczonemu nie przysługuje prawo do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu na podstawie art. 168 k.p.c. (zob. post. Sądu Administracyjnego w G. z 6.6.1994 r., III AUz 61/94, PP 1995, Nr 5, s. 46). Wobec powyższego na podstawie art.
odwołanie wnioskodawcy, jako spóźnione podlegało odrzuceniu, o czym Sąd orzekł sentencji postanowienia. ZARZĄDZENIE odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczyć wnioskodawcy z pouczeniem o prawie, terminie i sposobie wniesienia zażalenia. 01.02.2015r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.