z § 5 k.c. i art. 60 k.c. i nieprzyjęcie solidarnej odpowiedzialności pozwanego Wojewódzkiego Szpitala (...) w K. z pozostałymi pozwanymi, za zapłatę wynagrodzenia za roboty budowlane wykonane przez powoda. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie solidarnie od pozwanych (...)sp. z o.o. w K., M. W., D. W. i Wojewódzkiego Szpitala (...) w K. na rzecz powoda M. P. kwoty 74.564,30 zł z ustawowymi odsetkami od kwot i dat jak w pozwie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie od pozwanego Wojewódzkiego Szpitala (...) w K. kosztów zastępstwa procesowego za obydwie instancje, według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację pozwany Wojewódzki Szpital (...) w K. wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego za obydwie instancje, według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył: Apelacja powoda nie zasługuje na uwzględnienie a podniesione w niej zarzuty są chybione. W szczególności bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie ustaleń w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób niewszechstronny, co skutkowało sprzecznością dokonanych istotnych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym. Lektura apelacji prowadzi do wniosku, że powód prowadzi niczym niepopartą polemikę z prawidłowymi ustaleniami poczynionymi przez Sąd I instancji i opartym na nich rozstrzygnięciem. Ustalenia dokonane przez Sąd Rejonowy sąd odwoławczy w pełni podziela i uznaje za własne. Zgodnie z treścią art. 233 § 1 k.p.c. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Art. 233 § 1 k.p.c. stanowi wyraz obowiązującej w procedurze cywilnej zasady swobodnej oceny dowodów. Ocena wiarygodności i mocy dowodowej poszczególnych środków dowodowych stanowi podstawowe zadanie sądu orzekającego, przy czym powinna być ona dokonana w sposób konkretny, w oparciu o cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Przyjmuje się, że moc dowodowa oznacza siłę przekonania o istnieniu lub nieistnieniu weryfikowanego w postępowaniu dowodowym faktu, uzyskaną przez sąd wskutek przeprowadzenia określonych środków dowodowych. Z kolei wiarygodność danego dowodu wynika z jego indywidualnych cech i obiektywnych okoliczności, ze względu na które zasługuje on w ocenie sądu na wiarę lub nie (zob. J. Klich-Rump, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia sądowego w procesie cywilnym, Warszawa 1977, s. 132 i n.). Swobodna ocena dowodów nie może być dowolna. Sąd ma obowiązek wyprowadzenia z zebranego w sprawie materiału dowodowego wniosków poprawnych logicznie. Zastrzeżona dla sądu swobodna ocena dowodów nie opiera się na ilościowym porównaniu przedstawionych przez świadków i biegłych spostrzeżeń oraz wniosków, lecz na odpowiadającemu zasadom logiki powiązaniu ujawnionych w postępowaniu dowodowym okoliczności w całość zgodną z doświadczeniem życiowym (wyrok SN z 20.3.1980 r., II URN 175/79, OSNC 1980, Nr 10, poz. 200 ). Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 k.p.c., choćby dowiedzione zostało, że z tego samego materiału dałoby się wysnuć równie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmienne (wyrok SN z 27.9.2002 r., IV CKN 1316/00, Legalis). Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (wyrok SN z 27.9.2002 r., II CKN 817/00, Legalis; wyrok SN z 16.12.2005 r., III CK 314/05, OwSG 2006, Nr 10, poz. 110 ). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszego postępowania należy stwierdzić, że zarzuty powoda stanowią wyłącznie polemikę z ustaleniami dokonanymi przez Sąd I instancji. Sąd Rejonowy dokonał analizy całego zebranego materiału dowodowego, w tym zeznań świadków P. P.
z § 5 k.c. i art. 60 k.c. Art. 645 1 § 5 k.c. wprowadza zasadę solidarnej odpowiedzialności inwestora wobec podwykonawcy z tytułu wynagrodzenia za wykonane roboty budowlane. O ile odpowiedzialność inwestora wobec wykonawcy wynika z zawartej umowy o roboty budowlane i ta umowa określa zakres tej odpowiedzialności, to odpowiedzialność inwestora wobec podwykonawcy ma charakter gwarancyjny, a jej ramy określa umowa wykonawcy z podwykonawcą, a nie zakres odpowiedzialności inwestora wobec wykonawcy. Inwestor na podstawie art.
zostaje zatem obciążony odpowiedzialnością za dług cudzy, za realizację umowy, której nie jest stroną i na której wykonanie nie ma bezpośredniego wpływu. Odpowiedzialność ta łączy się z ryzykiem dwukrotnej zapłaty wynagrodzenia - raz wykonawcy, a drugi raz podwykonawcy, gdy wykonawca, mimo otrzymanej od inwestora zapłaty, nie zaspokoił podwykonawcy. Surowy skutek wyrażenia zgody przez inwestora - nałożenie na niego solidarnej odpowiedzialności za zapłatę wynagrodzenia podwykonawcy - wymaga zagwarantowania mu minimalnej ochrony prawnej, którą zapewnia znajomość okoliczności pozwalających oszacować zakres i stopień zagrożenia wynikającego z przyjmowanej odpowiedzialności (wyrok SA w Łodzi z dnia 23.07.2015 r., I ACa 103/15, LEX nr 1789967). Zapewnieniu tej ochrony służy konieczność wyrażenia przez inwestora zgody na zawarcie umowy z podwykonawcą. Zgoda inwestora ma dotyczyć zawarcia przez wykonawcę umowy o roboty budowlane z podwykonawcą, a więc konkretnej umowy, o określonej treści, zawartej lub przynajmniej wstępnie uzgodnionej ze zindywidualizowanym podmiotem w zakresie wszystkich istotnych postanowień, szczególnie tych, które decydują o wysokości wynagrodzenia. Przyjmowane są, dla uznania działań inwestora za zgodę, trzy sposoby jej wyrażenia przez: oświadczenie woli inwestora wprost wyrażające zgodę; dorozumiane czynności, obejmujące aktywne zachowania, przejawiające dostatecznie wolę w postaci zgody oraz interpretację biernego zachowania się inwestora jako zgody, jeżeli nie doszło do zgłoszenia sprzeciwu lub zastrzeżeń. Oświadczenie inwestora o wyrażeniu zgody na zawarcie umowy przez wykonawcę z podwykonawcą, o zgłoszeniu sprzeciwu lub zastrzeżeń, podlega ocenie na podstawie ogólnych przepisów kodeksu cywilnego, regulujących wyrażanie oświadczeń woli (art. 60 do art. 65 k.c.). Skuteczność zgody inwestora wyrażonej wprost na zawarcie umowy z podwykonawcą nie jest uzależniona od przedstawienia umowy lub jej projektu oraz wiedzy o istotnych jej postanowieniach, jeżeli inwestor rezygnuje z uprawnienia do wglądu do dokumentacji, lub żądania informacji (art.
Przesłanki skuteczności tej zgody podlegają ocenie na podstawie ogólnych przepisów kodeksu cywilnego dotyczących skuteczności oświadczeń woli. Zgoda wyrażona w sposób dorozumiany poprzez aktywne zachowanie inwestora jest skuteczna, gdy dotyczy konkretnej umowy i inwestorowi są znane jej istotne postanowienia decydujące o zakresie jego odpowiedzialności solidarnej, albo inwestor miał możliwość zapoznania się z tymi postanowieniami. Nie budzi również wątpliwości, że zgoda inwestora musi się odnosić do zindywidualizowanego podwykonawcy (element podmiotowy), jak również musi dotyczyć konkretnej umowy o roboty budowlane (element przedmiotowy) i nie może być to zgoda blankietowa ogólnie akceptująca możliwość zawarcia przez wykonawcę umów z podwykonawcami. Aby można było przypisać inwestorowi milczącą zgodę na zawarcie umowy przez wykonawcę z podwykonawcą, konieczne jest łączne wypełnienie wszystkich przesłanek omawianego przepisu, tzn. przedstawienie inwestorowi przez wykonawcę umowy zawartej z podwykonawcą lub jej projektu wraz ze stosowną częścią dokumentacji, która dotyczy przedmiotu umowy. Treść dostarczonej umowy (projektu) wyznacza granice solidarnej odpowiedzialności inwestora, milczące wyrażenie zgody odnosi się bowiem jedynie do zobowiązań wynikających z przedłożonych dokumentów (wyrok SA w Katowicach z dnia 21.07.2015 r., V ACa 51/15, LEX nr 1770996). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy nie sposób uznać, że inwestor – Wojewódzki Szpital (...) w K. wyraził zgodę na powoda jako podwykonawcę robót na realizowanej przez Szpital inwestycji. Po pierwsze generalny wykonawca nie zgłosił inwestorowi faktu zawarcia umowy z powodem (okoliczność bezsporna), po drugie, inwestor nie znał zakresu prac wykonywanych przez powoda ani wysokości ustalonego między nim a generalnym wykonawcą wynagrodzenia. Co więcej nie znał nawet danych firmy powoda. Z samego faktu obecności na budowie pracowników powoda ubranych w kamizelki z logo jego firmy oraz funkcjonowania na budowie samochodów z tym logo, nie można wywieść tak daleko idącego wniosku, że w sposób dorozumiany została wyrażona przez inwestora zgoda na wykonywanie przez powoda określonego zakresu prac na terenie prowadzonej budowy. A właściwie wyłącznie z tych okoliczności faktycznych powód wywodzi skutek dorozumianej zgody pozwanego spełniającej wymogi z art.
Stanowiska tego nie sposób podzielić zważywszy na daleko idące dla pozwanego, jako inwestora konsekwencje w zakresie gwarancyjnej odpowiedzialności za cudzy dług. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy oddalił apelację powoda na podstawie art. 385 k.p.c. jako bezzasadną, obciążając powoda, jako stronę przegrywającą kosztami postępowania apelacyjnego, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, zawartą w art. 98 k.p.c. Na zasądzoną kwotę złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego będącego radcą prawnym w wysokości 50% stawki minimalnej, określone zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.