powoduje definitywną nieważność całej umowy zawartej z podwykonawcą, a wyrażony wobec projektu umowy z podwykonawcą powoduje wyłączenie możliwości przekształcenia go w skuteczną umowę. Tym samym Sąd uznał roszczenie o zapłatę kwoty z faktury (...), jako niezasadne. Sąd uznał, że przepis art.
k.c., z którego powódka wywodzi odpowiedzialność pozwanego również w zakresie żądania zapłaty równowartości pierwszej części zatrzymanych kwot, tj zwrotu kaucji gwarancyjnej zabezpieczającej prawidłowe wykonanie umów, w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania. Uzasadniając to rozstrzygnięcie wskazał, że kaucja gwarancyjna ma szczególny charakter i nie stanowi wynagrodzenia za wykonanie umowy. Umowa o podwykonawstwo jest umową odrębną od zawartej pomiędzy inwestorem a wykonawcą, chociaż pozostaje z nią związana. Odrębność umowy o podwykonawstwo przejawia się przede wszystkim tym, że podlega właściwym dla siebie regułom odnoszącym się do formy, treści zobowiązania, skutków niewykonania lub nienależytego jej wykonania. Następstwem zgody inwestora na zawarcie umowy pomiędzy wykonawcą a podwykonawcą jest powstanie po stronie tego pierwszego ustawowej, solidarnej odpowiedzialności za dług wykonawcy związany z zapłatą wynagrodzenia. Istotną cechą tej solidarności nie jest zobowiązanie inwestora do spełniania świadczenia, tylko ponoszenie przez niego odpowiedzialności za spełnienie świadczenia (za zapłatę wynagrodzenia) przez wykonawcę. Zakres przedmiotowy odpowiedzialności inwestora ograniczony jest przepisem art.
do wynagrodzenia należnego podwykonawcy od wykonawcy. Wykładnia gramatyczna przemawia za ograniczeniem odpowiedzialności jedynie do zapłaty wynagrodzenia, tj. należności głównej. Niedopuszczalne jest przy tym stosowanie wykładni rozszerzającej. Z brzmienia tego przepisu nie wynika, aby inwestor ponosił odpowiedzialność solidarną wobec podwykonawcy za należności uboczne w takim samym zakresie jak podmiot zobowiązany z umowy. Do wniosku takiego nie prowadzi literalne brzmienie powyższej regulacji, a mając na uwadze dolegliwy i wyjątkowy charakter wprowadzonej ustawą odpowiedzialności solidarnej inwestora i wykonawcy, nie ma jakichkolwiek podstaw do stosowania w tym zakresie wykładni rozszerzającej. Sąd wskazał, że z okoliczności sprawy wynika, iż część wynagrodzenia powódki określonego w umowie została zatrzymana przez (...) S.A. tytułem zabezpieczenia prawidłowego wykonania umowy – kaucji gwarancyjnej. Jej zwrot miał nastąpić po bezusterkowym podpisaniu protokołu odbioru końcowego całości inwestycji przez inwestora. Sąd zaznaczył, że w chwili pomniejszenia konkretnych faktur i zatrzymania kaucji, zmieniła ona swoją funkcję - została wyłączona z wynagrodzenia i stała się samoistnym zabezpieczeniem przyszłych roszczeń, mogących powstać w sytuacji ujawnienia się usterek w wykonanych robotach. Dlatego, zdaniem Sądu, zatrzymana kwota nie może być traktowana jako składnik wynagrodzenia, a tym samym jako jego niezapłacona część. Roszczenie powódki w tej części nie jest roszczeniem o zapłatę wynagrodzenia, lecz o zwrot zatrzymanego zabezpieczenia. Stąd, nie może się ona skutecznie domagać zapłaty na podstawie art.
Sąd wskazał, że wymagalność wierzytelności wobec upadłego nie zmienia treści stosunku prawnego istniejącego pomiędzy wierzycielem oraz współdłużnikami. W konsekwencji świadczenie pieniężne współdłużnika solidarnego płatne jest w terminie pierwotnym, wynikającym z treści zobowiązania (art. 371 k.c. i art. 372 k.c.). W świetle powyższego, powództwo w zakresie zapłaty kaucji gwarancyjnej zostało oddalone. Brak przyjęcia solidarnej odpowiedzialności pozwanego do zapłaty kwoty odpowiadającej wartości zabezpieczonej kaucji gwarancyjnej, skutkował odstąpieniem Sądu od rozważań dotyczącej wymagalności roszczenia w tej części i poddawania analizie dyspozycji przepisu art. 91 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego. Rozstrzygnięcie w zakresie odsetek oparto na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. przyjmując, iż z upływem dnia, w którym wierzytelność stała się wymagalna pozwany pozostawał w zwłoce. Sąd przyjął, że pozwany nie może ponosić negatywnych konsekwencji ogłoszenia upadłości generalnego wykonawcy w zakresie roszczeń, które nie były wymagalne a niezależnie od statusu generalnego wykonawcy odpowiada za te zobowiązania na zasadach ogólnych. O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 100 zd. 1 k.p.c., stosunkowo je rozdzielając. Apelację od powyższego wyroku złożyły obie strony. (...)w B. zaskarżyło orzeczenie w części uwzględniającej powództwo oraz rozstrzygającej o kosztach. Zarzuciło: I. naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. wobec braku wszechstronnej oceny zebranego materiału przez błędną i sprzeczną z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym ocenę następujących dowodów: 1. wyjaśnień powódki U. O. w zakresie oświadczeń o zwolnieniu z długu oraz robót do wykonania w porozumieniu z pozwanym, 2. zeznań świadków P. P., G. G., M. P., M. O., A. D. i M. K.
jest nienależna, ponieważ pozwany nie wyrażał zgody na zawarcie dodatkowych umów pomiędzy powódką a (...) S.A., a tym bardziej nie wyrażał zgody na zawarcie aneksów zwiększających wartość wykonywanych prac; II. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art.
poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że pozwany w sposób dorozumiany akceptował postanowienia umów zawieranych pomiędzy powódką a (...) S.A. o numerach (...) i (...) oraz przyjęcie, że pozwany w sposób dorozumiany akceptował postanowienia aneksów nr (...) do umów zawieranych pomiędzy powódką a generalnym wykonawcą o numerach (...) i (...), 2. art. 65 § 1 i 2 k.c. poprzez dokonanie błędnej wykładni oświadczeń woli stron wynikających z umów podwykonawczych nr (...) i nr (...) oraz ryzyka związanego z zawarciem tych umów, braku wykonania obowiązków wynikających z umowy generalnego wykonawstwa z dnia 12 października 2013 r. w zakresie obowiązku powiadomienia o zawarciu umowy podwykonawczej, a tym samym braku odpowiedzialności strony pozwanej w oparciu o podstawę wynikającą z przepisu art.
Wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu za obie instancje. Strona powodowa zaskarżyła wyrok w części oddalającej powództwo, zarzucając mu: I. naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez:
poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż zgłoszony przez pozwanego sprzeciw w dniu 27 marca 2014 r. powoduje definitywną nieważność całej umowy zawartej z podwykonawcą pomimo, że inwestor zaakceptował w okresie faktycznej realizacji tych robót w drodze tzw. zgody czynnej powierzenie robót powódce na podstawie umowy zawartej z generalnym wykonawcą, 2. art.
poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że zatrzymana kwota jako zabezpieczenie należytego wykonania umowy, nie stanowi części wynagrodzenia za roboty budowlane i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż roszczenie powódki pozostaje poza dyspozycją tego przepisu i pozwany nie jest solidarnie odpowiedzialny do zapłaty dochodzonej przez powódkę kwoty,
pozwany reprezentowany przez Dyrektora, jako inwestor, złożył sprzeciw (k. 174 akt). Złożenie sprzeciwu oznacza, iż inwestor nie ponosi odpowiedzialności za zapłatę wynagrodzenia wynikającego z umowy. W protokole zaawansowania robót za okres od 1 kwietnia 2014 r. do 23 kwietnia 2014 r. ujęto należności za elewacje, obróbki i montaż parapetów, montaż rynien i obróbki blacharskie oraz wyrównanie ścian na bud. (...) przez podklejanie – kwota 70.200 zł (opisano, że w poprzednim okresie była wartość zerowa, zaś zaawansowanie robót od początku realizacji – 90 %, przy ich wartości na poziomie 78.000 zł). Zaś w protokole zaawansowania robót za okres od 24 kwietnia 2014 r. do 29 kwietnia 2014 r. wskazywane są pozycje dotyczące elewacji oraz pojawia się kwota 7.800 zł jako wyrównanie ścian na bud. (...) przez podklejanie. W ocenie Sądu Apelacyjnego wobec zgłoszenia wyraźnego sprzeciwu inwestora wobec prac objętych aneksem nr (...), a więc ich rodzaju, a w konsekwencji i wielkości wynagrodzenia, nie ponosi on odpowiedzialności solidarnej z wykonawcą za wypłatę podwykonawcy kwoty 78.000 zł. W świetle przedstawionych powyżej dokumentów, które to nie były objęte dokładną analizą Sądu Okręgowego, nie jest uprawnione stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku, że prace związane z pionizacją ścian zostały już rozliczone wcześniejszymi fakturami, a zakres rzeczowy prac zwiększył się o doprowadzenie do pionizacji ścian budynków nr (...). Sąd wskazał, że roboty te były wykonane jeszcze w 2013 r., w przeciwnym razie nie byłoby możliwe przystąpienie do wykonywania robót objętych pierwotną umową. Zgodnie z ogólnymi regułami dowodowymi to na powódce ciążył obowiązek wykazania, że pozwany jako inwestor ponosi odpowiedzialność solidarną za zapłatę wynagrodzenia podwykonawcy, w niniejszej sprawie wynagrodzenia w takiej części, jaka wynika z przedstawionych faktur. Pozwana zgłosiła zarzut braku odpowiedzialności w odniesieniu do robót ujętych w aneksie nr (...) z uwagi na zgłoszenie sprzeciwu. Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy dowodzą, że wynagrodzenie za wyrównanie ścian na bud. (...) przez podklejanie zostało ujęte w dwóch ostatnich fakturach, a nie w fakturach wcześniej wystawianych. O wynagrodzeniu w odniesieniu do podklejania ścian – sposobie jego ustalania (czynnikach cenotwórczych) – nie było mowy w umowie oraz aneksach nr (...). Wynagrodzenie za prace ujęte w aneksie nr (...) zostało ustalone szacunkowo. Nie skonkretyzowano także na jakiej powierzchni miało miejsce wyrównanie ścian na bud. (...) przez podklejanie, nie odwołano się także do żadnych zasad technologicznych. Podkreślić także należy, że dokumentacja budowlana nie przewidywała tego rodzaju robót. Co wymaga wyraźnego podkreślenia, w okresie gdy miała miejsce pionizacja ścian, pomiędzy wykonawcą a podwykonawcą nie została zawarta umowa, ani też aneks do łączącej strony umowy (wymóg formy pisemnej pod rygorem nieważności - art. 647
za wynagrodzenie w wysokości 78.000 zł netto. Jeżeli natomiast chodzi o umowę nr (...) to Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Okręgowego, iż brak było podstaw do zasądzenia wynagrodzenia, którego dotyczy faktura nr (...) r. Powiązana ona jest z dokumentem znajdującym się na k. 131 akt. Obejmuje ona kwotę 3.000 zł netto – za wykonane prace w postaci kompleksowego wykonania pokrycia dachowego korytarza budynku nr (...) oraz naprawa pokrycia (...). Wynagrodzenie za te roboty ustalono w wysokości 30.000 zł. (...) S.A. wypłaciła do końca grudnia 2013 r. 27.000 zł netto, brutto 33.210 zł (oświadczenie powódki z 25 stycznia 2014 r. – k. 152 akt). Umowa obejmująca te prace została zawarta przez powódkę z (...) S.A. w dniu 14 listopada 2013 r. Z przyczyn nieznanych nie została przedstawiona od razu inwestorowi, ani przez głównego wykonawcę, ani też podwykonawcę. Uczyniono to dopiero w dniu 19 marca 2014 r., a więc w czasie, gdy zaczęły ujawniać się problemy z wypłacalnością (...) S.A. Pozwana, poprzez kierownika jednostki, w dniu 27 marca 2014 r. oświadczyła, że nie zgadza się na zawarcie umowy z powódką. Strona powodowa nie twierdziła, że wcześniej przedstawiała ją inwestorowi celem zapoznania się z jej treścią, w szczególności z wielkością wynagrodzenia za prace w postaci kompleksowego wykonania pokrycia dachowego korytarza budynku nr (...) oraz naprawę pokrycia (...). Możności zapoznania się z treścią umowy, w szczególności wielkością wynagrodzenia, nie może dowodzić oświadczenie powódki z 25 stycznia 2014 r. Wynika z niego jedynie nr umowy i data jej zawarcia oraz zafakturowana kwota za wykonane prace. Nie wynika z niego jaka kwota wynagrodzenia została przewidziana w umowie oraz zakres prac, które mają być wykonane. Złożenie sprzeciwu wywarło skutek w postaci braku odpowiedzialności za wynagrodzenie wynikające z faktury nr (...). Następna dochodzona pozwem pozycja to kwota z tytułu reszty należności z wystawionych faktur dotyczących obu umów, które to kwoty (10 % wartości brutto każdej faktury) zostały zatrzymane zgodnie z postanowieniami umownymi w celu zabezpieczenia należytego wykonania umowy. Pomiędzy stronami występował spór co do tego, czy zatrzymane kwoty należy traktować jako kaucję gwarancyjną, czy też jako część wynagrodzenia, którego wypłacenie uzależnione jest od spełnienia okoliczności wymienionych umową, a więc wymagalność tej części wynagrodzenia pozostaje w związku z wystąpieniem określonych faktów w przyszłości, a nadto jakie znaczenie w tym kontekście ma ogłoszenie upadłości likwidacyjnej głównego wykonawcy, a więc (...) S.A. W uzasadnieniu pozwu jego autor operuje określeniem „kaucja gwarancyjna”. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wypowiedział pogląd, że strony nie zawarły oddzielnej umowy kaucji gwarancyjnej, ale ustaliły, że zatrzymywane będzie część wynagrodzenia, które ma pełnić funkcję zbliżoną do kaucji gwarancyjnej. Podnosił, że nie została spełniona przesłanka wymagalności zwrotu zabezpieczenia gwarancyjnego. W piśmie z dnia 13 maja 2015 r. wyraził stanowisko, że roszczenie powódki nie jest w tej części roszczeniem o zapłatę wynagrodzenia, lecz o zwrot zatrzymanego zabezpieczenia i dlatego powódka nie może domagać się zapłaty z tego tytułu na podstawie art.
Nadto twierdził, że roszczenie o zwrot kaucji dobrego wykonania nie stało się jeszcze wymagalne, mimo ogłoszenia upadłości. Odwołał się także do tego, że zdarzenie dotyczące tylko jednego z dłużników solidarnych, niekorzystne dla niego, jak też działania lub zaniechania wywołujące ten skutek, nie mogą pogarszać położenia pozostałych dłużników solidarnych, co wynika z treści art. 371 k.c. i 372 k.c. Twierdził nadto, że nie doszło jeszcze do odbioru końcowego inwestycji, co dowodzi nieziszczenia się warunku zwrotu 50 % kwoty zabezpieczenia. Sąd I instancji uznał, że zatrzymane przez (...) S.A. kwoty nie mogą być traktowane jako składnik wynagrodzenia, a więc jego niezapłacona część. Roszczenie powódki w tym zakresie jest roszczeniem o zwrot zabezpieczenia, którego rozliczenie powinno nastąpić w oparciu o postanowienia umowy łączącej powódkę z generalnym wykonawcą i pomiędzy stronami tej umowy. Nie może być ono traktowane jako wynagrodzenie, którego może domagać się powódka w oparciu o art.
Sąd podzielił także wywody pozwanego dotyczące wykładni art. 371 k.c. i 372 k.c. Instytucja zatrzymania części wynagrodzenia wykonawcy z tytułu gwarancji należytego wykonania umowy, a po jej wykonaniu na okres rękojmi i gwarancji jest często spotykana w umowach dotyczących realizacji procesu budowlanego. W judykaturze przyjmowane jest, że tego rodzaju zabezpieczenie należytego wykonania umowy, a po jej wykonaniu na okres rękojmi i gwarancji musi być każdorazowo – w każdym konkretnym przypadku – oceniane przez pryzmat postanowień umownych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2011 r. w sprawie V CSK 204/10, Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 21 lipca 2015 r. w sprawie V Ca 51/15, Sądu Apelacyjnego w Gdańsku w sprawie I Ca 13/15). Jest w sprawie bezspornym, że integralną częścią umowy nr (...) z dnia 2 kwietnia 2013 r. stanowiły standardowe warunki dla wykonawców - § 8 umowy, w którym wymieniono załączniki. W § 11 standardowych warunków znajduje się zapis „Zamawiający jest uprawniony do dokonywania zatrzymań zabezpieczenia w wysokości 10 % wartości umownej brutto z tytułu gwarancji należytego wykonania umowy, a po jego wykonaniu na okres rękojmi i gwarancji, od uznanych cen sum wynikających z faktur częściowych. Zabezpieczenie będzie zatrzymane z każdej faktury wykonawcy za wykonane roboty wystawionej na zamawiającego. Zamawiający będzie uprawniony do skorzystania z zatrzymania zabezpieczenia w każdym przypadku niewykonania lub nieprawidłowego wykonania umowy przez wykonawcę. Zabezpieczenie zwolnione będzie według trybu jak poniżej z zastrzeżeniem ust. 4 par. 12: 50% zwrócone będzie po bezusterkowym podpisaniu protokołu odbioru końcowego całości inwestycji przez inwestora w terminie 30 dni od pisemnego zgłoszenia wykonawcy, złożonego po odbiorze inwestycji przez inwestora; 50% kwoty zabezpieczenia zwrócone będzie po upływie terminu rękojmi i gwarancji w terminie 30 dni od pisemnego zgłoszenia wykonawcy, nie wcześniej jednak, niż w terminie 14 dni roboczych od zwrotu zatrzymanej kaucji przez inwestora na rzecz zamawiającego. Do powyższego zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie kierownika działu obsługi gwarancyjnej z ramienia zamawiającego o bezusterkowym wykonaniu przedmiotu umowy lub terminowym usunięciu wszystkich wad oraz wykazem faktur i zatrzymanych kwot z każdej faktury. W przypadku wypowiedzenia przez zamawiającego umowy z przyczyn leżących po stronie wykonawcy, wykonawca traci prawo do zwrotu zatrzymanego zabezpieczenia”. Natomiast zgodnie z § 12 ust. 4 standardowych warunków dla wykonawców „Wykonawca upoważnia zamawiającego do zaliczenia zatrzymanego zabezpieczenia na poczet wszelkich należności przysługujących zamawiającemu także z innych tytułów niż niniejsza umowa. Zwrotowi podlega tylko ta część kwoty zabezpieczenia, która pozostaje po zaspokojeniu ewentualnych roszczeń zamawiającego. Zamawiający ma prawo potrącić swoje wierzytelności z wierzytelnościami wykonawcy chociażby jedną z nich lub obie nie były wymagalne lub zaskarżalne, a wykonawca wyraża na powyższe zgodę.” Powyżej przytoczone postanowienia umowne świadczą o tym, że zatrzymywane zabezpieczenia w wysokości 10 % wynagrodzenia od uznanych sum wynikających z faktur częściowych służyły kilku celom: po pierwsze należytego wykonania umowy (zamawiającemu przysługiwało uprawnieninie do skorzystania z zatrzymania zabezpieczenia w każdym przypadku niewykonania lub nieprawidłowego wykonania umowy przez wykonawcę, zaś w przypadku wypowiedzenia przez zamawiającego umowy z przyczyn leżących po stronie wykonawcy, wykonawca tracił prawo do zwrotu zatrzymanego zabezpieczenia), po drugie zaspokojenia roszczeń z tytułu rękojmi i gwarancji i po trzecie zabezpieczeniu wszelkich należności przysługujących zamawiającemu także z innych tytułów niż zawarta umowa. Sąd Apelacyjny nie podziela stanowiska Sądu Okręgowego, że część wynagrodzenia zatrzymanego przez (...) SA stanowiła kaucję gwarancyjną – została wyłączona z wynagrodzenia i stała się samoistnym zabezpieczeniem przeszłych roszczeń, nie może być traktowana jako składnik wynagrodzenia – jego niezapłaconą część. Nie może budzić wątpliwości, że tak kaucja gwarancyjna, jak i zatrzymanie części wynagrodzenia na zabezpieczenie należytego wykonania umowy, w tym zaspokojenia roszczeń z tytułu rękojmi i gwarancji, mogą pełnić taką samą funkcję. Kaucja ma charakter akcesoryjny, jest ściśle bowiem związana ze stosunkiem prawnym, który zabezpiecza. Zatrzymywane z każdej faktury 10 % wynagrodzenia brutto powodowało gromadzenie określonej kwoty, która mogła być przeznaczana na określony cel przeznaczony w umowie, a więc zabezpieczający należyte wykonanie tej umowy, w tym przewidziano prawo zatrzymania zabezpieczenia w razie rozwiązania stosunku prawnego. Strony przewidziały także możliwość skorzystania z zatrzymanego zabezpieczenia na poczet należności zamawiającego z innych tytułów niż zawarta umowa. Zatrzymane zabezpieczenie nie służyło zatem tylko zabezpieczeniu umowy, w której je przewidziano, ale także innych stosunków prawnych łączących strony – przewidziały one prawo potrącenia swoich wzajemnych wierzytelności. W ocenie Sądu Apelacyjnego zatrzymane zgodnie z umową 10 % wynagrodzenia brutto celem zabezpieczenia należytego wykonania umowy, a po jej wykonaniu na okres rękojmi i gwarancji, a nadto z możliwością zaliczenia zabezpieczenia na poczet wszelkich należności zamawiającego względem wykonawcy, nie przestało być wynagrodzeniem wykonawcy. Płatność reszty wynagrodzenia (jego 10 %) uregulowana została w umowie w sposób wiążący kontrahentów. W razie niewystąpienia przesłanek określonych § 12 ust. 4 standardowych warunków dla wykonawców zabezpieczenie miało być zwolnione na zasadach wynikających z § 11 ust. 3 standardowych warunków dla wykonawców. Strona pozwana nie przyznała, że ziściły się warunki przewidziane § 11 ust. 4 standardowych warunków dla wykonawców. Powódka dochodząc zwolnienia zabezpieczenia w pełnej wysokości winna więc wykazać wystąpienie zdarzeń określonych § 11 ust. 3 standardowych warunków dla wykonawców. W odniesieniu do 50% zatrzymanego zabezpieczenia fakt bezusterkowego podpisania protokołu odbioru końcowego całości inwestycji przez inwestora, a więc nie tylko fakt podpisania protokołu odbioru prac przez siebie wykonanych przez (...) SA. Okoliczność ta nie została wykazana w toku postępowania, co oznacza, iż nie zachodziły przesłanki do zwolnienia 50% zatrzymanego zabezpieczenia, a w konsekwencji powstanie obowiązku zapłaty wynagrodzenia w tej części po stronie wykonawcy. Natomiast jeżeli chodzi o pozostałe 50% zatrzymanego zabezpieczenia to również nie wykazano spełnienia przesłanek przewidzianych w umowie. Niezłożenie protokołu bezusterkowego odbioru końcowego całości inwestycji przez inwestora nie pozwala na ustalenie początkowego biegu terminów gwarancji i rękojmi przewidzianych § 5 umowy nr (...). Z § 12 pkt 1 standardowych warunków dla wykonawców wynika, że udzielona gwarancja jest ważna niezależnie od rozwiązania umowy, ponadto jest udzielona, podobnie jak i rękojmia, na okres pomiędzy końcowym odbiorem robót wykonawcy przez zamawiającego, a końcowym odbiorem prac zamawiającego przez inwestora. W ocenie Sądu Apelacyjnego powódka nie wykazała, aby zostały spełnione przesłanki wymagalności co do 100 % zatrzymanego zabezpieczenia, a więc 10 % wynagrodzenia brutto z faktur opłaconych przez (...) SA. i jednej opłaconej przez pozwanego. Zachodziły więc również podstawy do potrącenia 10 % wynagrodzenia brutto z faktur, w oparciu o które wywodzono roszczenie z odwołaniem się do umowy nr (...). Zdaniem Sądu odwoławczego powoływanie się na treść art. 91 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego nie może wywrzeć skutku oczekiwanego przez powódkę w odniesieniu do roszczenia stanowiącego 10 % wynagrodzenia zatrzymywanego na zabezpieczenie. Wobec kontrahenta powódki - (...) SA ogłoszono upadłość. Pozwany ponosi odpowiedzialność solidarną za zapłatę wynagrodzenia podwykonawcy. W piśmiennictwie wyrażane jest stanowisko, że natychmiastowa płatność wierzytelności przysługującej wierzycielowi w stosunku do upadłego nie zmienia treści stosunku prawnego istniejącego między wierzycielem a współdłużnikiem, czy też poręczycielem. Od współdłużnika wierzyciel może żądać spełnienia świadczenia w terminie wymagalności (por. Komentarz do art. 91 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego pod redakcją Andrzeja Jakubeckiego). Pogląd ten przystaje także do odpowiedzialności inwestora za cudzy dług – dług wykonawcy na zasadzie solidarnej z nim odpowiedzialności - art.
Z przyczyn powyższych Sąd Apelacyjny oddalił apelację wywiedzioną przez powódkę (art. 385 k.p.c.). Apelacja pozwanego została w części uwzględniona. Jak wskazywano powyżej Sąd Apelacyjny uznał, iż nie zachodziły podstawy do zasądzania wynagrodzenia w kwocie 78.000 zł netto. Kwota ta został ujęta w dwóch fakturach i w związku z tym należności nimi dochodzone zostały pomniejszone o tę kwotę oraz 10 % zatrzymanego wynagrodzenia brutto zgodnie z postanowieniami łączącymi powódkę z (...) S.A. Przełożyło się to na obniżenie zasądzonej kwoty do 94.083,18 zł. Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska strony powodowej co do wskazanych przez nią dat wymagalności dochodzonego roszczenia. Uznał, że datą od której pozwany pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu przez siebie roszczenia jest data wskazywana przez powódkę do opłaty faktur w piśmie z dnia 22 maja 2014 r. (co do faktury (...) r. w terminie 7 dni od daty odbioru pisma – nadano je w tym samym dniu, data odbioru nie jest znana, przyjęto że za taki dzień może być uznany 4 czerwiec 2014 r.), zaś co do dwóch pozostałych faktur – termin wskazany w tym piśmie, a więc także 4 czerwiec 2014 r. (por. m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie I ACa 348/15). Ustawowe odsetki z tytułu opóźnienia zostały zatem zasądzone od 4 czerwca 2014 r. – art. 481 § 1 k.c. Rozstrzygając o kosztach procesu przed Sądem Okręgowym Sąd Apelacyjny uznał, że należy je stosukowo rozdzielić – art. 100 k.p.c. Powództwo ostatecznie zostało uwzględnione w 37 %. Przy poniesieniu przez stronę powodową kosztów procesu w łącznej wysokości 19.873 zł, zaś pozwaną 7.217 zł według powyższej proporcji, należało zasądzić od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2.806 zł. Podstawą rozstrzygnięcia w powyższym zakresie był art. 386 § 1 k.p.c. i art. 385 k.p.c. O kosztach procesu w drugiej instancji postanowiono w oparciu o art. 100 k.p.c. Z uwagi na to, że apelacja powódki została w całości oddalona, zaś pozwanego uwzględniona w 52,67 %, z tym że nie uiszczał on opłaty od apelacji, powódka zaś była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zachodziły podstawy do zasądzenia na rzecz strony pozwanej jedynie części kosztów z tytułu zastępstwa procesowego. O kosztach sądowych w sprawach cywilnych orzeczono mając na uwadze treść art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.