W zakresie tym podkreślenia wymaga, że przepis art.
nie daje Sądowi żadnej sankcji dla wyegzekwowania od pozwanego uzupełnienia sprzeciwu w jakimkolwiek zakresie, a zwłaszcza o dodatkowe zarzuty i dowody, czy też złożenia go w formularzowej formie; w szczególności sankcją stosowaną wobec pozwanego nie może być odrzucenie sprzeciwu złożonego jeszcze w postępowaniu elektronicznym, czy też uznanie go za bezskuteczny. Ocena prawidłowości, terminowości i kompletności sprzeciwu dokonywana jest bowiem przez Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie i skutkuje ona – jeszcze przed przekazaniem sprawy sądowi właściwości ogólnej – utratą mocy przez nakaz zapłaty (art.505 36 § 1 k.p.c.). Po przekazaniu takiej sprawy ani powód, ani pozwany nie mają obowiązku składania pism procesowych na urzędowym formularzu, przy czym powód nie musi składać nawet pozwu (art.
w zw. z art.505 36 § 1 k.p.c.), a pozwany może złożyć jedynie fakultatywnie uzupełnienie sprzeciwu, nie zaś sam sprzeciw. Warto zatem, by strona powodowa – zastępowana przecież przez zawodowego pełnomocnika - przyswoiła sobie tą istotną wiedzę, bo jej niestosowne uwagi ponawiane są w każdej sprawie z jej udziałem. Mając powyższe na uwadze, analizując zaoferowany przez strony materiał dowodowy Sąd dostrzegł, że strona powodowa nie dysponuje dokumentem pełnomocnictwa udzielonego przez pozwanego M. Z., przy czym również z nagrania na płycie CD nie wynika, na jakiej podstawie ten drugi wywodził, iż może reprezentować ojca przy zawarciu spornej umowy. Skoro zatem nie udało się ustalić faktu istnienia i niewątpliwej treści pełnomocnictwa, a pozwany niezwłocznie – po powrocie z zagranicy i otrzymaniu wezwania do zapłaty pierwszej faktury – oświadczył spółce (...), iż wymaganego pełnomocnictwa nigdy nie udzielał i nie potwierdza zawarcia umowy, to należało ustalić, że M. Z. nie miał umocowania do zawarcia w imieniu pozwanego umowy z dnia 11 sierpnia 2011r., a pozwany nigdy nie potwierdził tej umowy między stronami – zatem jest ona nieważna (art.103 § 1 k.c.) i nie wywołuje wobec pozwanego skutku zobowiązującego. Na marginesie należy wskazać, iż w przekonaniu Sądu, wywiedzionym na podstawie doświadczenia życiowego oraz znanych Sądowi z urzędu okoliczności (dotyczy spraw m.in. o sygn. V GC 864/14/upr. i V GC 789/15/upr), motywacja dla złożenia przez M. Z. oświadczenia utrwalonego na fragmentarycznym nagraniu na płycie CD było taka, że jego ojciec (pozwany w sprawie) przebywał w dniu 11 sierpnia 2011r. za granicą, a poprzednik prawny strony powodowej posługiwał się techniką negocjacyjną, zgodnie z którą rozmówca musiał natychmiast podjąć decyzję o zawarciu umowy pod rygorem sprzedania istotnych domen konkurencyjnej firmie o zbliżonej / identycznej do przedsiębiorstwa pozwanego nazwie. Przymuszony zatem takimi okolicznościami młody, wówczas 21-letni syn pozwanego podjął decyzję niejako „w stanie wyższej konieczności”, pozostając w przekonaniu, że działa w najlepszym interesie ojca, więc ten na pewno zaakceptuje zawarcie umowy. Stosowne potwierdzenie nigdy jednak nie nastąpiło. Na zakończenie należy wskazać, że istotny stosunek zobowiązaniowy został już uprzednio poddany rozstrzygnięciu (...), który w wyroku z dnia 19 listopada 2014r., sygn. VII GC 1914/13, orzekł prawomocnie o oddaleniu powództwa o zapłatę faktury za pierwszy okres abonamentowy, uznając je za nieudowodnione. Choć w sprawie nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, to jednak podkreślenia wymaga, że w niniejszym postępowaniu strona powodowa bynajmniej nie zaoferowała mocniejszych dowodów na poparcie zgłoszonych roszczeń niż jej poprzednik prawny w sprawie VII GC 1914/13. Na zakończenie za zdumiewające należy uznać, iż strona powodowa uważa, iż umowa uległa przedłużeniu na kolejny 24-miesięczny okres abonamentowy w sytuacji, gdy już od roku 2011r. pozwany konsekwentnie powtarza, że uważa umowę za nieważną, jak również, że nie korzysta i nie ma zamiaru korzystać ze spornych usług – które zresztą aktualnie w ogóle nie są świadczone. Oświadczenia te winny zostać zatem uznane przez stronę powodową co najmniej jako równoważne wypowiedzeniu umowy (istotne dla należności z faktury nr (...)). Mając powyższe na uwadze powództwo podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku z dnia 9 grudnia 2015r. O kosztach orzeczono na podstawie art.98 § 1 i 3 k.p.c. Zasądzona kwota 600 zł obejmuje koszty zastępstwa prawnego według minimalnej stawki (600 zł).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.