4 cytowanej uchwały powodowi przysługuje prawo żądania ponownego rozpatrzenia jego wniosku. W kolejnym ustępie 5 powołanej powyżej uchwały burmistrz rozpatruje podanie po uzyskaniu opinii Komisji Mieszkaniowej i zajmuje ostateczne stanowisko wobec ponownie rozpatrywanego wniosku. W aktach sprawy nie ma takiej opinii wobec czego zasadnym jest przypuszczenie, że decyzja burmistrza miała postać zupełnie dowolną. Następnie pełnomocnik powoda zwraca uwagę na treść § 15 ust. 1 uchwały, który stanowi, że osoby, które pozostały w lokalu opuszczonym przez dotychczasowego najemcę mogą ubiegać się o zawarcie umowy najmu tego lokalu, o ile zamieszkiwały faktycznie z dotychczasowym najemcą przez okres co najmniej 5 lat. Powód przeprowadzając się w 2002 r. z B. do N. do H. K. miał na celu przeniesienie swojego centrum życiowego właśnie do przedmiotowego mieszkania. Fakt, że powód od października 2005 r. do października 2012 r. przebywał w zakładzie karnym nie może stanowić przesłanki dyskwalifikującej, bowiem trudno przyjąć, aby powód miał zamiar skupienia swych spraw życiowych w zakładzie karnym. Dodatkowo pełnomocnik sprecyzował, że pozwanymi w sprawie jest Gmina N., na której ciąży obowiązek zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej, natomiast administratorem jest (...) sp. z o.o. Pełnomocnik powoda w piśmie procesowym z dnia 4 września 2015 r. (k. 71-74), doprecyzował, że powód opiera swoje roszczenie na przepisach Uchwały Rady Miejskiej w N. (...)z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy N., w związku z czym nie ma potrzeby wykazywania warunków określonych w art. 691 k.c. Następnie pełnomocnik powoda wyjaśnił, że przedmiotowy lokal przy ul. (...) w N. był centrum życiowym powoda nawet w trakcie odbywania przez niego kary pozbawienia wolności. Ponadto fakt zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu oraz chęć w nim pozostania i koncentracji tam spraw życiowych mogą potwierdzić sąsiedzi. Natomiast niezgłoszenie przez najemcę do opłat powoda jako osoby, która faktycznie, czasowo nie korzysta z dostarczanych mediów miało aspekt finansowy. Zwiększenie ilości osób wiązało się ze zwiększeniem opłat, a jak już wskazano powód przebywał wówczas w zakładzie karnym. Również wskazane przez pełnomocnika (...) sp. z o.o. kryterium dochodowe wynikające z § 3 powołanej wyżej uchwały nie dyskryminuje powoda z możliwości ubiegania się o przyznanie lokalu mieszkalnego, gdyż wyznacza ono jedynie maksymalny próg dochodowy. Niezasadnie również (...) Zarząd (...) podnosi, że ewentualne uchybienie procedurom przyjętym w przedmiotowej uchwale nie miało wpływu na odmowę zawarcia umowy najmy, gdyż organ oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na przepisie art. 691 k.c. a nie na uchwale. Również rozpoznanie sprawy na drodze cywilnej jest zasadne, gdyż powód dochodzi ustalenia prawa do lokalu mieszkalnego, a nie kwestionuje odmowę zakwalifikowania i umieszczenia na liście do wynajmu komunalnych lokali mieszkaniowych. Pełnomocnik powoda na rozprawie w dniu 11 grudnia 2015 r. złożył spis kosztów oświadczając, iz nie nie zostały pokryte i domagał się zasądzenia na jego rzecz kwoty 180,00 zł tytułem wynagrodzenia oraz kwoty 412,95 zł tytułem poniesionych kosztów. W odpowiedzi na pozew z dnia 16 czerwca 2015 r. (k. 41-43), pozwana Gmina N. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko Gmina N. podała, że w sprawie powoda nie zostały spełnione przesłanki z art. 691 § 1 i 2 k.c. warunkujące wstąpienie przez niego w stosunek najmu lokalu mieszkalnego położonego w N. przy ul. (...). Powód nie spełnia bowiem przede wszystkim warunku uznania go za osobę bliską najemcy. Okoliczność, że H. K. był dla powoda jak ojciec czy nieformalny ojczym nie może mieć żadnego znaczenia, gdyż sama więź uczuciowa czy gospodarcza nie jest w tym przypadku wystarczająca. W ocenie pozwanej Gminy N. brak jest też podstaw do zastosowania § 15 uchwały, na którą powołuje się pełnomocnik powoda. Przepis ten wymaga bowiem ciągłości zamieszkiwania przez 5 lat, a z twierdzeń powoda wynika, iż od października 2005 r. do 13 października 2012 r. przebywał w zakładzie karnym, a z H. K. zamieszkiwał po wyjściu z tego zakładu. Powód nie udowodnił, że przed osadzeniem w Zakładzie Karnym w R. zamieszkiwał w tym lokalu mieszkalnym od 2004 r. i okres ten nie może być wzięty pod uwagę. Okres pobytu w zakładzie karnym przez 7 lat nie może być brany pod uwagę. Okres zamieszkiwania powoda można liczyć bowiem najwcześniej od 13 października 2012 r. Jednakże na chwilę obecną wymóg ciągłego i nieprzerwanego zamieszkiwania powoda od października 2012 r. nie jest udowodniony, bowiem poza samym twierdzeniem powoda oraz zameldowaniem go od stycznia 2013 r. w tym lokalu na pobyt stały nie ma na to dowodów. W dalszej kolejności strona pozwana podkreśliła, że powołane przez pełnomocnika powoda orzeczenia dotyczą kwestii nabycia praw do lokalu na podstawie uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, w której to uchwale organ stanowiący może dowolnie ukształtować określone uprawnienia osób ubiegających się o zawarcie umowy najmu lokalu zajmowanego dotąd przez innego najemcę. Zgodnie bowiem z delegacją art. 21 ust. 3 pkt. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2014 r., poz. 150) w tego typu uchwałach określa się zasady postępowania w stosunku do osób, które pozostały w lokalu opuszczonym przez najemcę lub w lokalu, w którego najem nie wstąpiły po śmierci najemcy, a zatem uchwała taka zasadniczo rozstrzyga kwestie dotyczące innych osób, niż wymienione w art. 691 k.c. Co więcej, przepis § 15 powołanej uchwały Rady Miejskiej w N. nie ustanawia zasady, iż po spełnieniu określonych przesłanek następuje automatyczne wstąpienie w stosunek najmu osoby spełniającej wymogi określone w uchwale, ale jedynie stanowi o prawie ubiegania się o zawarcie umowy najmu, pod warunkiem spełnienia dodatkowych przesłanek. Trudno przyjąć zatem, że osoba spełniająca kryteria określone w uchwale ma roszczenie do Gminy N. o zawarcie umowy najmu. Nadto przepis § 15 ust. 4 wskazuje, że osoby, o których mowa w ust. 1 mogą się ubiegać o zawarcie umowy na przedmiotowy lokal, o ile spłaciły w całości istniejące „na lokalu” zadłużenie i spełniają warunki określone w uchwale. Tymczasem w odniesieniu do rzeczonego lokalu istnieje zadłużenie wobec czego powód nie spełnia także tego warunku pozwalającego na przyznanie mu prawa do lokalu. Drugi pozwany (...) sp. z o.o. z siedzibą w N. w piśmie z dnia 17 czerwca 2015 r. stanowiącym odpowiedź na pozew (k. 45-46), wniósł o oddalenie powództwa w stosunku do niego oraz zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew, strona pozwana podkreśliła, że powód nie sprecyzował na jakiej podstawie faktycznej i prawnej pozwał zarówno Gminę N. jak i (...) sp. z o.o., a zdaniem strony pozwanej w sprawie nie zachodzi współuczestnictwo w sporze obydwu pozwanych. Następnie strona pozwana wyjaśniła, że powód nie wstąpił w stosunek najmu po zmarłym H. K. na podstawie art. 691 k.p.c., albowiem nie spełnił warunków w nim przewidzianych. Powód nie był także przysposobiony przez zmarłego H. K., co z resztą przyznaje. W ocenie strony pozwanej § 15 uchwały Rady Miejskiej w N. (...)z dnia 28 listopada 2012 r. daje jedynie możność uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego po spełnieniu warunków w nim przewidzianych. Powód nie udowodnił, że ewentualne uchybienia procedurom przyjętym w uchwale miało wpływ na odmowę zawarcia umowy najmu. Powód wbrew swoim twierdzeniom nie mieszkał również z najemcą przez okres 5 lat albowiem jak wynika z wyliczenia kwot odpłatności za lokal podpisywanych przez H. K. wskazywana była jedna osoba. Powód w okresie starania się o uzyskanie tytułu prawnego do lokalu był osobą bezrobotną, a więc nie spełnił kryterium dochodowego, o którym mowa w § 3 uchwały. Co więcej, nawet jeżeli nie zostały dochowanego zasady zawarte w uchwale Rady Miejskiej, to tryb odwołań i zażaleń winien odbywać się na drodze administracyjnej a nie sądowej. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Lokal mieszkalny położony w N. przy ul. (...) stanowi własność Gminy N. i jest częścią mieszkaniowego zasobu tej Gminy, a jego najemcą był H. K., który był kuzynem powoda oraz konkubentem jego matki M. D.
1 uchwały Rady Miejskiej w N. (...)z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy N. osoby, które pozostały w lokalu opuszczonym przez dotychczasowego najemcę mogą ubiegać się o zawarcie umowy najmu tego lokalu, o ile zamieszkiwały faktycznie z dotychczasowym najemcą przez okres co najmniej 5 lat, poprzedzający datę opuszczenia przez niego lokalu. W ust. 2 wskazano natomiast, że mowa najmu może być zawarta po wyczerpaniu trybu określonego w niniejszej uchwale, a stosunek prawny do lokalu został uregulowany. W myśl § 15 ust. 3 nie mogą uzyskać umowy najmu osoby, które posiadają tytuł prawny do lokalu, w którym mogą zamieszkać oraz których dochody przekraczają kryteria określone w § 3 dla lokalu wynajmowanego na czas nieoznaczony i w § 4 dla lokalu socjalnego. Natomiast zasady określone w § 15
jego ust. 4 mają zastosowanie także do osób, które nie wstąpiły w najem po śmierci najemcy. Dotychczasowi najemcy albo osoby, o których mowa w ust. 1, którzy utracili tytuł prawny do zajmowanego lokalu ze względu na zadłużenie, mogą się ubiegać o ponowne zawarcie umowy na przedmiotowy lokal, o ile spłacili zadłużenie w całości i spełniają warunki określone w niniejszej uchwale o czym stanowi § 15 ust.
którym powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. W drodze tego rodzaju powództwa, osoba która wykaże interes prawny może domagać się ustalenia konkretnego stosunku prawnego, w tym wstąpienia w prawo najmu na podstawie art. 691 k.c. Interes prawny zachodzi natomiast, jeżeli sam skutek, jaki wywoła uprawomocnienie się wyroku ustalającego, zapewni powodowi ochronę jego prawnie chronionych interesów, czyli definitywnie zakończy spór istniejący lub prewencyjnie zapobiegnie powstaniu takiego sporu w przyszłości. Skoro zatem pomiędzy powodem D. D.
art. 691 § 1 k.c., w razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego w stosunek najmu lokalu wstępują: małżonek niebędący współnajemcą lokalu, dzieci najemcy i jego współmałżonka, inne osoby, wobec których najemca był obowiązany do świadczeń alimentacyjnych, oraz osoba, która pozostawała faktycznie we wspólnym pożyciu z najemcą. Przepis § 2 omawianego artykułu stanowi, że osoby wymienione w § 1 wstępują w stosunek najmu lokalu mieszkalnego, jeżeli stale zamieszkiwały z najemcą w tym lokalu do chwili jego śmierci. W myśl art. 691 § 3 k.c. w razie braku osób wymienionych w § 1 stosunek najmu lokalu mieszkalnego wygasa. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że ustalenie czy dana osoba wstąpiła w stosunek najmu stosownie do art. 691 k.c., wymaga jedynie rozstrzygnięcia, czy dana osoba jest "osobą bliską" zmarłego najemcy określoną enumeratywnie w art. 691 § 1 k.c., oraz czy stale z nim mieszkała aż do chwili śmierci. Na kanwie rozpoznawanej sprawy nie może być natomiast jakichkolwiek wątpliwości, że powód D. D.
1 uchwały Rady Miejskiej w N. (...)z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy N. osoby, które pozostały w lokalu opuszczonym przez dotychczasowego najemcę mogą ubiegać się o zawarcie umowy najmu tego lokalu, o ile zamieszkiwały faktycznie z dotychczasowym najemcą przez okres co najmniej 5 lat, poprzedzający datę opuszczenia przez niego lokalu. W ust. 2 wskazano natomiast, że mowa najmu może być zawarta po wyczerpaniu trybu określonego w niniejszej uchwale, a stosunek prawny do lokalu został uregulowany. W myśl § 15 ust. 3 nie mogą uzyskać umowy najmu osoby, które posiadają tytuł prawny do lokalu, w którym mogą zamieszkać oraz których dochody przekraczają kryteria określone w § 3 dla lokalu wynajmowanego na czas nieoznaczony i w § 4 dla lokalu socjalnego. Natomiast zasady określone w § 15
jego ust. 4 mają zastosowanie także do osób, które nie wstąpiły w najem po śmierci najemcy.Dotychczasowi najemcy albo osoby, o których mowa w ust. 1, którzy utracili tytuł prawny do zajmowanego lokalu ze względu na zadłużenie, mogą się ubiegać o ponowne zawarcie umowy na przedmiotowy lokal, o ile spłacili zadłużenie w całości i spełniają warunki określone w niniejszej uchwale o czym stanowi § 15 ust. 4. Z przywołanych przepisów wynika zatem, że Gmina N. przyznała jedynie uprawnienie a nie roszczenie o zawiercie umów najmu z osobami, które pozostały w lokalu opuszczonym przez dotychczasowego najemcę, pozostawiając fakultatywność i uznaniowość w tym zakresie. Świadczą o tym licznie zawarte w tym przepisie sformułowania „może”. W żadnym wypadku nie można się zatem upatrywać w treści tego przepisu obowiązku ciążącego na Gminie w zakresie zawarcia umowy na podstawie przepisu § 15 ust. 1 nawet wówczas, kiedy dana osoba spełnia wszelkie kryteria formalne do zawarcia z nią umowy najmu takiego lokalu mieszkalnego. Z tych też względów nie sposób skutecznie zakwestionować decyzji Burmistrza Gminy N. w zakresie odmowy zawarcia z powodem D. D.
którym uchwała rady gminy podjęta na podstawie art. 21 ust. 1 i ust. 3 powoływanej wyżej ustawy o ochronie praw lokatorów nie sanowi podstawy roszczenia o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego dla osoby spełniającej kryteria przewidziane w tej uchwale. W tym znaczeniu należało uznać, że powód D. D.
którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Powództwo powoda D. D.
1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490 j.t.), powoływanego dalej jako „rozporządzenie”. Z kolei na koszty procesu po stronie pozwanej (...) sp. z o.o. z siedzibą w N. złożyły się koszty zastępstwa procesowego w kwocie 60 zł
1 rozporządzenia oraz koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Z kolei rozstrzygnięcie zawarte w pkt IV wyroku uzasadnia przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia w zw. § 15 rozporządzenia,
którym koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu pokrywa Skarb Państwa. Koszty obejmują również udokumentowane wydatki radcy prawnego. Sąd uwzględniając wniosek pełnomocnika powoda z urzędu o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, które nie zostały opłacone w całości zasądził na jego rzecz kwotę 592,95 zł, w tym kwotę 180 zł tytułem wynagrodzenia oraz kwotę 412,95 zł tytułem poniesionych wydatków według przedłożonego na rozprawie w dniu 11 grudnia 2015 r. spisu kosztów. Sąd uznał, iż nakład pracy pełnomocnika powoda w niniejszej sprawie uzasadnia przyznanie mu wynagrodzenia w wyższej niż podstawowa stawce i zasądził na jego rzecz kwotę 180 zł. Sąd miał przy tym przede wszystkim na względzie, że pełnomocnik złożył w sprawie poza pozwem dwa pisma procesowe oraz był obecny na każdej rozprawie, w tym także na rozprawie, która odbyła się w ramach pomocy sądowej przed Sądem Rejonowym w P.. Odnośnie poniesionych kosztów, Sąd uznał za udokumentowane wydatki w postaci 4 dojazdów do powoda przebywającego w Areszcie Śledczym w P. (P. – P. – (...),5 x 2 = 77 km x 0,8358 = 64,35 zł x 4 = 257,40 zł), dojazdu do N. w celu przeglądania akt administracyjnych (P. – N. – (...),91 km x 2 = 21,82 km x 0,8358 = 18,24 zł) oraz dojazdy do Sądu na rozprawy w N. i P. (3 razy) oraz w celu przeglądania akt
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.