- podlegało obligatoryjnemu przekazaniu do rozpoznania organowi rentowemu (pkt II wyroku). Apelację od powyższego wyroku wywiódł A. A. kwestionując ustalenie mu wysokości renty, a następnie emerytury w latach 2002-2006 z zastosowaniem wskaźnika wysokości podstawy wymiaru 115,93 %, a następnie 115,84 %, zamiast 116,16 %. W konkluzji apelacji skarżący wniósł o ponowne ustalenie wysokości jego świadczenia rentowego i emerytalnego od roku 2002 z zastosowaniem WWPW 116,16 %. Pismem procesowym z dnia 09 lipca 2015 r., w uzupełnieniu braków formalnych apelacji, A. A. wskazał, że zaskarża wyrok z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie IV U 397/15 w całości. Pismem procesowym z dnia 06 sierpnia 2015 r., w uzupełnieniu braków formalnych apelacji, ubezpieczony wyjaśnił, że nie jest w stanie: dokonać wyliczenia jego emerytury i renty z uwzględnieniem zastosowania w latach 2002-2006 WWPW 116,16 %, a w związku z tym podać różnicy pomiędzy wysokością tak wyliczonych świadczeń, a wysokością faktycznie otrzymywanych świadczeń. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja A. A. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera zarzutów skutkujących uchyleniem lub zmianą wyroku Sądu I instancji. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych przedmiot rozpoznania sprawy sądowej wyznacza decyzja organu rentowego, od której wniesiono odwołanie (art. 477 9 i art. 477 14 k.p.c.) i tylko w tym zakresie podlega ona kontroli sądu zarówno pod względem jej formalnej poprawności, jak i merytorycznej zasadności. Postępowanie sądowe zmierza do kontroli prawidłowości lub zasadności zaskarżonej decyzji, a w związku z tym wykluczone jest rozstrzyganie przez sąd, niejako w zastępstwie organu rentowego, żądań zgłaszanych w toku postępowania odwoławczego, które nie były przedmiotem zaskarżonej decyzji (por. postanowienie S.N. z dnia 22 lutego 2012 r., II UK 275/11, LEX nr 1215286). Zaskarżoną decyzją organ rentowy ustalił ubezpieczonemu prawo do emerytury w powszechnym wieku emerytalnym od dnia 01 lutego 2015 r. przyjmując za podstawę jej wymiaru podstawę wymiaru emerytury w obniżonym wieku emerytalnym oraz obliczając emeryturę w powszechnym wieku emerytalnym od tej samej kwoty bazowej, którą ostatnio przyjęto do ustalenia podstawy wymiaru, a następnie podwyższając tą emeryturę w ramach waloryzacji przypadających do dnia nabycia uprawnień do tego świadczenia (k. 10 akt em. ZUS). Prawidłowo zatem Sąd Okręgowy uznał, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest kwestia prawidłowości obliczenia emerytury wnioskodawcy w powszechnym wieku emerytalnym, zaś kwestia prawidłowości obliczenia mu wysokości: renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w okresie od dnia 28 maja 2002 r. do dnia 24 maja 2005 r. oraz emerytury w obniżonym wieku emerytalnym od dnia 25 maja 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r. pozostaje poza zakresem rozpoznania w tej sprawie. Zasadnie również Sąd ten uznał, że organ rentowy prawidłowo ustalił wysokość emerytury A. A. w powszechnym wieku emerytalnym, stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 748 ze m., nazywanej dalej ustawą emerytalną), przyjmując za podstawę wymiaru tej emerytury podstawę wymiaru emerytury w obniżonym wieku emerytalnym oraz zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy emerytalnej obliczając emeryturę w powszechnym wieku emerytalnym od tej samej kwoty bazowej, którą ostatnio przyjęto do ustalenia podstawy wymiaru, a następnie podwyższając tą emeryturę w ramach waloryzacji przypadających do dnia nabycia uprawnień do tego świadczenia. Tak obliczona emerytura ubezpieczonego w powszechnym wieku emerytalnym, na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy emerytalnej, podlegała od dnia 01 marca 2015 r. podwyższeniu o kwotę waloryzacji w 2015 r. Sposób wyliczenia tego świadczenia w kwestionowanej decyzji ZUS/Oddziału w E. z dnia 17 lutego 2015 r. nie budzi także wątpliwości pod względem rachunkowym. Apelujący nie zdołał zatem podważyć przyjętej w zaskarżonej decyzji wysokości emerytury wnioskodawcy w powszechnym wieku emerytalnym. Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania A. A. od tej decyzji. Przepis art.
stanowi, że jeżeli ubezpieczony zgłosił nowe żądanie, dotychczas nierozpoznane przez organ rentowy, sąd przyjmuje to żądanie do protokołu i przekazuje go do rozpoznania organowi rentowemu. Przeniesienie sprawy na drogę sądową przez wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego ogranicza się do okoliczności uwzględnionych w decyzji, a między stronami spornych; poza tymi okolicznościami spór sądowy nie może zaistnieć. Przed sądem wnioskodawca może żądać jedynie korekty stanowiska zajętego przez organ rentowy i wykazywać swoją rację, odnosząc się do przedmiotu sporu objętego zaskarżoną decyzją, natomiast nie może żądać czegoś, o czym organ rentowy nie decydował. Z tego względu odwołanie wnoszone od decyzji organu ubezpieczeń społecznych nie ma charakteru samodzielnego żądania, a jeżeli takie zostanie zgłoszone, sąd nie może go rozpoznać, lecz zobowiązany jest postąpić zgodnie z art.
(por. wyrok S.N. z dnia 09 września 2010 r., II UK 84/10, LEX nr 661518). Ponieważ w toku postępowania sądowo-odwoławczego w niniejszej sprawie A. A. zgłosił w odwołaniu (k. 2 akt sprawy) nowe, dotychczas nie rozpoznane przez organ rentowy, żądanie ponownego przeliczenia jego świadczeń: renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy i emerytury, które następnie sprecyzował w piśmie procesowym z dnia 04 maja 2015 r. (k. 11 akt sprawy), a zatem zasadnie Sąd Okręgowy uznał, że nie może go rozpoznać i na mocy art.
przekazał to żądanie do rozpoznania organowi rentowemu. Wobec powyższego, uznając apelację A. A. za bezzasadną, na mocy art. 385 k.p.c., Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji wyroku. SSA Daria Stanek SSA Lucyna Ramlo SSA Grażyna Czyżak
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.