IV Ka 91/15

Sygn. akt IV Ka 91/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lipca 2015 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Waldemar Majka Protokolant: Marta Synowiec przy udziale Władysławy Kunickiej - Żurek Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2015 r. sprawy Z. S. syna S. i Z. z domu O. urodzonego (...) w W. oskarżonego z art. 157 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 30 października 2014 r. sygnatura akt III K 570/14 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. M. z Kancelarii Adwokackiej w Ś. 619, 92 złotych tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygnatura akt IV Ka 91/15 UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w Wałbrzychu wniósł akt oskarżenia przeciwko Z. S. oskarżając go o to, że w W., woj. (...), w dniu 12 października 2013 roku, bijąc i kopiąc pokrzywdzonego po całym ciele spowodował u niego obrażenia ciała w postaci złamania kości nosa z przemieszczeniem i krwiomocz, które to obrażenia naruszyły) czynności narządów ciała K. S. na czas trwający dłużej niż dni siedem, działając w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu sygn. akt II K 1256/05 za czyn z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. na karę łączną pozbawienia wolności 5 lat i 6 miesięcy, którą odbył w okresie 16 grudnia 2005 roku do 24 września 2010 roku, to jest o czyn z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., Wyrokiem z dnia 30 października 2014 roku (sygnatura akt III K 570/14) Sąd Rejonowy w Wałbrzychu: I. Z. S. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, przy czym przyjął, że działał w zamiarze bezpośrednim, a przypisany mu czyn popełnił będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 28 marca 2006 roku (sygn. akt II K 1256/05) za przestępstwo z art.280 §1 k.k. i art.157 §2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. na karę 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą po połączeniu z inną karą odbywał w okresie od 16 grudnia 2005r. do 24 września 2010r., to jest za winnego popełnienia występku z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet kary orzeczonej Z. S. zaliczył dzień jego zatrzymania: 22 maja 2014r.; III. zwolnił Z. S. od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając wydatki na rachunek Skarbu Państwa. Apelację od powyższego wyroku wywiódł oskarżony Z. S., zaskarżając wyrok w części orzeczenia o karze zarzucając, iż jest zbytnio surowa, bowiem doprowadzi jego rodzinę (konkubinę i dwójkę małoletnich dzieci) do trudnej sytuacji bytowej, a podnosząc wskazany zarzut wniósł o warunkowe zawieszenie wykonania kary. W toku postępowania odwoławczego zakwestionował swoje sprawstwo i winę wskazując, iż zeznania pokrzywdzonego i jego matki nie są prawdziwe, całe zajście sprowokował K. S. uderzając oskarżonego pięścią w twarz, zaś obrażeń pokrzywdzony doznał w wyniku potrącenia przez samochód, a nie w wyniku działania oskarżonego. Wobec powyższego domagał się uniewinnienia, a ewentualnie warunkowego zawieszenia wykonania kary. Sąd okręgowy zważył: apelacja nie jest zasadna. Na początku poczynionych rozważań zauważyć należy, iż wyrok sądu I instancji wydany w niniejszej sprawie został zaskarżony w części dotyczącej orzeczenia o karze, zaś w toku postepowania odwoławczego oskarżony podjął próbę rozszerzenia zakresu zaskarżenia i podniesienia dodatkowych zarzutów, co nie jest dopuszczalne. W myśl art. 433 § 2 k.p.k. sąd odwoławczy rozpatruje sprawę w granicach środka odwoławczego. Zaskarżenie wyroku tylko co do kary nie zobowiązuje sądu odwoławczego do rozpoznania sprawy w szerszym zakresie (także co do winy oskarżonego), skoro nie zaistniał żaden z powodów określonych w art. 439, art. 440 lub art. 455 k.p.k (podzielając pogląd prawny wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z 4 lipca 2007 roku, IV KK 111/07). Sąd odwoławczy nie zignorował jednak twierdzeń oskarżonego forsowanych w toku postępowania odwoławczego i odniósł się również do nich w niniejszym uzasadnieniu. Analiza całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego jak również lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż sąd rejonowy dowody sprawy poddał wnikliwej, rzeczowej i obiektywnej analizie i na ich podstawie dokonał trafnych ustaleń faktycznych tak co do winy jak i sprawstwa oskarżonego Z. S. odnośnie przypisanego temu oskarżonemu przestępstwa. Przeprowadzona przez sąd ocena dowodów jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie wykazuje błędów natury faktycznej czy też logicznej. W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości ustalenie, iż w dniu zdarzenia tj. 12 października 2013 roku pokrzywdzony K. S.został uderzony przez oskarżonego pięścią w twarz a gdy ten upadł oskarżony Z. S. kilkakrotnie kopnął leżącego. Odnotowania w tym miejscu wymaga, iż tak leżącego pokrzywdzonego dostrzegli z przejeżdżającego samochodu A. D., M. K., R. P. i R. P.