k.c., 417 2 k.c., art. 448 k.c. w związku z art. 24 k.c. oraz treść art. 444 k.c. i art. 445 k.c. Zgodnie z art.
k.c., jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Odnosi się to również do wypadku, gdy prawomocne orzeczenie lub ostateczna decyzja zostały wydane na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą. Powód dochodząc od strony pozwanej zapłaty za szkodę wyrządzoną orzeczeniem Sądu Okręgowego w (...) nie wykazał przesłanek niezbędnych do przypisania odpowiedzialności Skarbowi Państwa w myśl przepisu art.
Zgodnie z brzmieniem art.
pierwszą przesłanką warunkującą odpowiedzialność Skarbu Państwa jest prawomocność orzeczenia, które rzeczoną szkodę miało wyrządzić. W niniejszej sprawie powód domaga się naprawienia szkody wyrządzonej przez orzeczenie Sądu, które w wyniku kontroli instancyjnej, zostało prawomocnie utrzymane w mocy. Okolicznością bezsporną w przedmiotowej sprawie było to, że powód zaskarżył przedmiotowe orzeczenie, a tym samym skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do instancyjnej kontroli zapadłego postanowienia, która to kontrola nie doprowadziła do uchylenia bądź zmiany orzeczenia. Kolejną, kluczową przesłanką warunkującą uznanie odpowiedzialności Skarbu Państwa w myśl powyższego przepisu jest wcześniejsze stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia we właściwym postępowaniu, to jest istnienie tzw. prejudykatu. W orzecznictwie wskazuje się, że sąd rozpoznający roszczenie odszkodowawcze nie może samodzielnie ustalić niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego. Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że zmiana treści art.
k.c., dokonana ustawą z dnia 22 lipca 2010 roku o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037) polegała na uzupełnieniu pierwszego zdania tego przepisu o stwierdzenie „chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej”. Wskazano w ten sposób na możliwość uchylenia obowiązku uzyskania prejudykatu. Istotnym w tym względzie przepisem jest art. 424Ib k.p.c., który expressis verbis stanowi, że w wypadku prawomocnych orzeczeń, od których skarga nie przysługuje, odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji stwierdził, że orzeczenie o odrzuceniu zażalenia i wcześniejsze orzeczenie o oddaleniu wniosku o wezwanie do udziału w sprawie innych osób nie zostało wydane przez osobę nieuprawnioną i w sposób niezgodny z prawem. Nadmienił, że Przewodnicząca Wydziału działała tylko jako przewodnicząca posiedzenia, na którym zostało rozpoznane zażalenie powoda na rozstrzygnięcie Sądu z dnia 06 grudnia 2013 roku. Posiedzenie to zostało wyznaczone w oparciu o przepisy kodeksy postępowania cywilnego oraz zgodnie z przepisami regulaminu urzędowania sądów powszechnych, z których to wynika m.in., że Przewodniczący Wydziału wyznacza przewodniczącego posiedzenia, jeżeli sam nie przewodniczy posiedzeniu. W takiej sytuacji nie można mówić, że sędzia, odrzucając zażalenie w trybie art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., ingeruje w tok postępowania prowadzonego przez innego sędziego. W przekonaniu Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie nie może być mowy o odpowiedzialności Skarbu Państwa w rozumieniu przepisu art.
w związku z wydaniem orzeczenia w dniu 21 lutego 2014 roku. Dotyczy to również wydania orzeczenia w dniu 6 grudnia 2013 roku w przedmiocie oddalenia wniosku powoda o wezwanie do udziału w sprawie w charakterze pozwanych: E. S., W. B., H. L., M. W. i R. C.. Niezależnie od powyższego Sąd wskazał, że roszczenie powoda z oczywistych względów nie znajduje również uzasadnienia także w przepisach art.
W ocenie Sądu żądanie powoda nie znajduje również podstawy w treści art. 417 § 1 k.c. Wskazał, że rozróżnienia zasad odpowiedzialności Skarbu Państwa unormowanych w przepisach art. art. 417 § 1 k.c. oraz art.
akt IICSK 420/12, LEX nr 134166). Przez „niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie” w rozumieniu art. 417 § 1 k.c., przy uwzględnieniu art. 77 ust. 1 Konstytucji, rozumie się działanie sprzeczne z przepisami, zgodnie z konstytucyjnym ujęciem jego źródeł. Innymi słowy, chodzi o każde obiektywnie sprzeczne z prawem działanie władzy publicznej. W odniesieniu jednak do prawomocnych orzeczeń sądowych przyjęto inne, autonomiczne pojęcie bezprawności w art.
w postaci „ orzeczenia niezgodnego z prawem ”. Kategoria „bezprawności judykacyjnej” z art.
jest węższa od bezprawności obiektywnej z art. 417 § 1 k.c. Wzgląd na specyfikę władzy sądowniczej obdarzonej w atrybut niezawisłości sędziowskiej sprzeciwia się przyjęciu, że każde obiektywnie niezgodne z prawem orzeczenie, niezależnie od stopnia tej niezgodności, stanowi działanie, które może być źródłem odpowiedzialności Skarbu Państwa. Przyjmując za Sądem Najwyższym, wskazać należy, że w niniejszej sprawie, z oczywistych względów żądanie powoda nie znajduje podstawy w treści przepisu art. 417 § 1 k.c., gdyż brak jest przesłanki bezprawności, co w konsekwencji determinuje brak podstaw odpowiedzialności Skarbu Państwa w oparciu o powyższą regulację prawną. Z tych samych powodów co omówione powyżej, tj. braku przesłanki bezprawności roszczenie B. H.
k.c. oraz art. 417 2 k.c., jak również przepisy warunkujące odpowiedzialność za naruszenie dóbr osobistych z art. 448 k.c. w związku z art. 24 k.c. oraz treść art. 444 k.c. i art. 445 k.c. Wykładnia przywołanych przepisów przez Sąd pierwszej instancji nie budzi wątpliwości. Sąd ten precyzyjnie zanalizował przesłanki warunkujące odpowiedzialność Skarbu Państwa z odwołaniem się do utrwalonego orzecznictwa sądowego w tym zakresie, wobec czego brak jest potrzeby ponownego ich przywoływania na obecnym etapie postępowania. Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko Sądu Okręgowego, że w niniejszej sprawie nie ziściła się przesłanka bezprawności działania Skarbu Państwa, a formułując roszczenie o zadośćuczynienie autor apelacji nie podjął nawet próby wykazania szkody, z której doznaniem wiąże zasadność przyznania mu świadczenia w wysokości określonej na kwotę 64 milionów złotych. Z uzasadnienia wywiedzionego przez B. H.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.