IX Ka 981/13

Sygn. akt IX Ka 981/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 września 2013 roku Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Bogusław Sędkowski Protokolant: sekr. sądowy Anna Misztal po rozpoznaniu w dniu 24 września 2013 roku sprawy I. Z. oskarżonej o przestępstwo z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 12 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Końskich z dnia 27 marca 2013 roku sygn. akt II K 1147/11 na podstawie przepisów art. 437§1 kpk, art. 456 kpk, art. 636 §1 kpk I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; II. zasądza od oskarżonej I. Z.: - na rzecz Skarbu Państwa 60 (sześćdziesiąt) złotych opłaty od kary przeciwko której skierowana była apelacja; - na rzecz oskarżycielki prywatnej J. P. 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych jako zwrot kosztów ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym. Sygn. akt IX Ka 981/13 UZASADNIENIE I. Z. prywatnym aktem oskarżenia została oskarżona o to, że w okresie od 09 listopada 2010 roku do 09 listopada 2011 roku w R. pow. (...) woj. (...) wielokrotnie używała pod adresem J. P. w jej obecności słów uznawanych powszechnie za obelżywe tj. o czyn z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 12 kk Sąd Rejonowy Końskich wyrokiem z 27 marca 2013 roku w sprawie II K 1147/11 uznał oskarżoną za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i na podstawie art. 216 § 1 kk w związku z art. 33 § 1 i 3 kk wymierzył I. Z. karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych, której wykonanie na mocy art. 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 2 kk warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 lata. Rozstrzygając o kosztach sądowych Sąd na podstawie art. 628 pkt 1 kpk zasądził od oskarżonej I. Z. na rzecz oskarżycielki prywatnej J. P. kwotę 1044,72 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwotę 300 złotych tytułem zwrotu zryczałtowanej równowartości wydatków związanych z postepowaniem, zaś na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty od wymierzonej kary. Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonej zaskarżając wyrok w całości. Powołując się na art. 438 § 3 kpk zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku a polegający na ustaleniu, że oskarżona popełniła zarzucany jej czyn, podczas ona sama konsekwentnie nie przyznała się do jego popełnienia, a Sąd oparł rozstrzygnięcie na zeznaniach niewiarygodnych świadków. W konsekwencji doprowadziło to do naruszenia art. 5 kpk i 7 kpk. Podnosząc powyższe argumenty wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, ewentualnie o jego zmianę i uniewinnienie oskarżonej, Wniósł również o zwolnienie I. Z. od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. W uzupełnieniu apelacji oskarżona I. Z. precyzując zarzuty podniesione przez swego obrońcę wskazała na niewłaściwe przesłuchanie świadków przez Sąd, polegające na niewskazaniu świadkom okresu czasu jaki został objęty aktem oskarżenia w związku z czym zeznawali oni o zdarzeniach, które miały miejsce poza okresem od 09 listopada 2010 roku do 09 listopada 2011 roku. Skarżąca zarzuciła także Sądowi wybiórczą i jednostronną ocenę dowodów w postaci zeznań świadków, uznania za wiarygodnie zeznań obciążających oskarżoną przy jednoczesnym nieuwzględnieniu zeznań dla niej korzystnych, a także nie dopuszczenie dowodu ze złożonego przez nią pisma z podpisami osób (k. 69 – 73) i deklaracji zasłużonego pracownika (k.89). Oskarżona wniosła o uniewinnienie i zwolnienie jej od kosztów apelacji. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja nie jest zasadna i to w stopniu oczywistym. Zasadniczy jej zarzut – błędu w ustaleniach faktycznych – został nieprecyzyjnie sformułowany, bo w rzeczywistości sprowadza się do kwestionowania oceny dowodów, w szczególności z zeznań świadków, jakiej dokonał sąd pierwszej instancji. Ustalenia sądu są bowiem pochodną tej oceny, skarżący zaś nie zarzuca sądowi, że dokonał ustaleń wbrew dowodom. Przeciwnie – przedmiotem zarzutu apelacji obrońcy ( a podobne stanowisko prezentuje oskarżona w piśmie zatytułowanym „uzupełnienie apelacji” i wypowiedzi na rozprawie odwoławczej ) jest fakt, że sąd oparł ustalenia na zeznaniach świadków, którzy zdaniem strony skarżącej wyrok – nie mówią prawdy. Obrońca oskarżonej i sama oskarżona twierdzą, że to właśnie oskarżona mówi prawdę. Istotą rozstrzygnięcia sądu odwoławczego jest więc kontrola dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny przeprowadzonych w sprawie dowodów. Sąd rejonowy dał wiarę świadkom H. i Z. małżonkom (...), H. M. oraz A. H. i D. O.. Wszyscy ci świadkowie, dwaj ostatni pośrednio, potwierdzili zarzut znieważania oskarżycielki prywatnej przez oskarżoną, uwiarygodniając w ten sposób także zeznania samej oskarżycielki prywatnej. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił w pisemnym uzasadnieniu wyroku ( k: 151) dlaczego tak ocenił te dowody. Podkreślił w ustaleniach ( k : 148) istnienie pomiędzy stronami niniejszej sprawy długoletniego konfliktu, w związku z czym dowody oceniał ze szczególną ostrożnością. Zwrócił uwagę, że Z. C.