podlega kto nie będąc do tego uprawnionym, niszczy, uszkadza, usuwa, zmienia lub utrudnia dostęp do danych informatycznych albo w istotnym stopniu zakłóca lub uniemożliwia automatyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywanie takich danych. Należy wskazać, iż utrudnienie dostępu do danych informatycznych polega na wprowadzeniu dodatkowych przeszkód w zapoznaniu się z tą informacją. O realizacji tego znamienia można mówić gdy odczytanie informacji wymaga znacznego nakładu czasu lub wysiłku. Czyn z art.
jest przestępstwem skutkowym. Mając na uwadze ustawowe zagrożenie za każdy z powyższych czynów, kwalifikację surowszą stanowi art.
W odniesieniu do czynów I i II należy wskazać, iż przy pierwszym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy ustalił, że pokrzywdzona J. A. udostępniła oskarżonemu hasła do swoich kont internetowych, w tym w szczególności do skrzynki pocztowej jstn@op.pl, co potwierdziło także postępowanie dowodowe przeprowadzone przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Należy wskazać, iż zgodnie z powołanym wyżej zakazem reformationis in peius Sąd w niniejszej sprawie nie mógł poczynić ustaleń mniej korzystnych dla oskarżonego. Należy przy tym zauważyć, iż przedmiotowe ustalenie stanowi wersję najkorzystniejszą dla oskarżonego, albowiem wyklucza możliwość przypisania mu czynu z art. 267 § 1 k.k. Jak już wskazano wyżej, czyn z art. 267 § 1 k.k. może polegać na uzyskaniu bez uprawnienia dostępu do informacji poprzezprzełamanie albo ominięcie elektronicznego, magnetycznego, informatycznego lub innego szczególnego jej zabezpieczenia. W sytuacji, gdy pokrzywdzona sama udostępniła oskarżonemu hasło dostępu do przedmiotowej skrzynki mailowej, nie można mu przypisać działania polegającego na przełamaniu lub ominięciu zabezpieczenia w postaci hasła dostępu. Należy wskazać, iż nie stanowi przestępstwa z art. 267 § 1 k.k. zapoznanie się z pocztą e-mailową gromadzoną na serwerze, chyba że następuje to poprzez przełamanie kodu szyfrującego treść poczty, podobnie jak nie stanowi powyższego przestępstwa bezprawne posługiwanie się hasłami dostępu. Mając na uwadze powyższe, już z tego powodu nie można przypisać oskarżonemu sprawstwa w zakresie czynów zarzuconych mu czynów I i II. Co więcej czyn z art. 267 § 1 k.k. ma charakter skutkowy, natomiast pomimo faktu, że z zeznań pokrzywdzonej złożonych przy ponownym rozpoznaniu sprawy wynika, iż na przedmiotowej skrzynce e-mailowej znajdowała się prywatna korespondencja e-mailowa, Sąd nie mógł poczynić w niniejszym postępowaniu ustaleń w tym zakresie, niekorzystnych dla oskarżonego. Nie można bowiem tracić z pola widzenia faktu, że przy pierwszym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy pominął w jakimkolwiek zakresie ustalenia faktyczne co do informacji, do których miał uzyskać dostęp oskarżony. Nadto należy wskazać, iż oskarżonemu nie można także przypisać czynu z art.
k.k., albowiem jak ustalono w niniejszym postępowaniu, na skutek dwukrotnej zmiany hasła w dniach 16 i 20 marca 2012 roku, oskarżony nie uniemożliwił pokrzywdzonej dostępu do danych informatycznych rzekomo znajdujących się na serwerze pocztowym. Na podstawie wyjaśnień oskarżonego, potwierdzonych informacją uzyskaną z O..pl (k. 21-41) oraz zeznań pokrzywdzonej, Sąd ustalił, że oskarżony w dniach 19 i 20 marca 2012 roku udostępnił pokrzywdzonej wprowadzone przez siebie nowe hasła. Oznacza to, iż pokrzywdzona pomimo dokonanych przez oskarżonego zmian haseł, nie utraciła możliwości dostępu do przedmiotowej skrzynki e-mailowej. Nadto należy ponownie zauważyć, iż Sąd Rejonowy przy pierwszym rozpoznaniu sprawy nie ustalił jakie informacje miały się znajdować na przedmiotowej skrzynce pocztowej, ani czy jakiekolwiek informacje na niej się znajdowały. Tym samym związany treścią art. 443 k.p.k. Sąd nie może czynić ustaleń w tym zakresie, albowiem ustalając, że znajdowały się tam jakiekolwiek dane informatyczne, dopuściłby się naruszenia zakazu orzekania na niekorzyść oskarżonego. Mając na uwadze powyższe zachowanie oskarżonego nie wyczerpało ani znamion czynu z art. 267 § 1 k.k., ani z art.
Przechodząc natomiast do czynów III i IV należy wskazać, iż oskarżony rzeczywiście dokonał zamiany adresów skrzynki pocztowej przypisanych do posiadanego przez J. A. numeru komunikatora GaduGadu. Jednakże z zakresie tych czynów także brak jest dowodów, aby oskarżony dokonał przełamania haseł pokrzywdzonej. Jak zostało ustalone w toku postępowania dowodowego, pokrzywdzona udostępniała oskarżonemu swoje hasła dostępu do kont internetowych i portali społecznościowych, tym samym oskarżony stosowne hasła posiadał od niej i nawet późniejsze ich bezprawne wykorzystanie, wobec utracenia zgody pokrzywdzonej na korzystanie z tych haseł wraz dniem 14 marca 2012 roku nie stanowi wyczerpania znamion czynu z art. 267 § 1 k.k. Ponadto podobnie jak w przypadku skrzynki pocztowej o adresie jstn@op.pl, Sad Rejonowy, przy pierwszym rozpoznaniu sprawy, nie poczynił ustaleń w zakresie informacji (bądź danych informatycznych) znajdujących się na przedmiotowym komunikatorze GaduGadu, do których oskarżony miał uzyskać dostęp. Wobec faktu, iż czyn z art. 267 § 1 k.k. stanowi przestępstwo skutkowe, ustalenie informacji, do których sprawca uzyskuje bezprawnie dostęp jest niezbędne dla ustalenia realizacji przez niego ustawowych znamion czynu z art. 267 § 1 k.k. Takich ustaleń, ze względu na wiążące go zakazy reformationis in peius, Sąd w niniejszym postępowaniu poczynić nie może. Mając na uwadze powyższe należało dojść do przekonania, że zachowaniu oskarżonego w zakresie przedmiotowych zarzutów nie można przypisać wyczerpania znamion czynu z art. 267 § 1 k.k. Odnosząc się natomiast do alternatywnej możliwej kwalifikacji prawnej zachowania oskarżonego z art.
k.k., należy zauważyć, iż dla wypełnienia znamion tego czynu konieczne jest utrudnienie przez sprawcę dostępu do danych informatycznych. Oznacza to, że konieczne jest ustalenie, iż rzeczywiście istniały jakiekolwiek dane informatyczne, do których dostęp mógł zostać utrudniony na skutek działania sprawcy. Jak już wskazano wyżej ustalenia w tym zakresie są w niniejszym postępowaniu niedopuszczalne. Co więcej należy zaznaczyć, iż zachowanie oskarżonego polegające na zmianie adresu skrzynki e-mailowej przypisanego do posiadanego przez J. A. numeru komunikatora GaduGadu, nie uniemożliwiło pokrzywdzonej dostępu do jej konta na komunikatorze i zawartych na nim danych informatycznych. Nie można bowiem tracić z pola widzenia faktu, iż logowanie do komunikatora GaduGadu jest możliwe przy pomocy numeru GaduGadu i hasła dostępu. Adres skrzynki pocztowej nie stanowi elementu niezbędnego do udanego logowania do komunikatora. Jednocześnie należy zaznaczyć, iż Sąd Rejonowy przy pierwszym rozpoznaniu niniejszej sprawy wprawdzie przypisał oskarżonemu zachowanie polegające na uniemożliwieniu dostępu do skrzynki pocztowej, błędnie oznaczając, iż uniemożliwienie dostępu nastąpiło do skrzynki pocztowej, a nie do komunikatora GaduGadu, jednakże jakiekolwiek ustalenia w tym zakresie nie zostały zawarte w stanie fatycznym uzasadnienia wyroku. Tym samym należy dojść do przekonania, iż Sąd nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, należało uznać, iż zachowanie oskarżonego w zakresie zarzutów III i IV nie wyczerpało także znamion przestępstwa z art.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uniewinnił oskarżonego P. L. od popełnienia zarzucanych mu czynów. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. obciążając nimi Skarb Państwa. Nadto na zasadzie art. 632 pkt 2 k.p.k. Sąd zasądził na rzecz oskarżonego kwotę 1176 złotych tytułem kosztów poniesionych wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy z wyboru ustaloną na podstawie przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.