kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 6 czerwca 2013 roku sygn. akt XV K 439 / 13 I. Wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. II. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 ( sto osiemdziesiąt ) złotych tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go pozostałymi kosztami procesu w kwocie 20 ( dwadzieścia ) złotych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE P. S.został oskarżony o to, że w dniu 6 marca 2013 roku o godzinie 03:40 w (...)na ul. (...)prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki (...)o nr rej. (...), będąc w stanie nietrzeźwości, co potwierdziło badanie krwi z wynikiem 3,22 promila alkoholu etylowego, przy czym czynu tego dopuścił się w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku za przestępstwo określone w art.
k.k., czym nie stosował się do orzeczonego w/w wyrokiem zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, tj. od dnia 04.06.2012r. do dnia 04.06.2015r., tj. o czyn z art.
Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt XV K 439/13 oskarżonego P. S.uznał za winnego tego, że w dniu 6 marca 2013r. w (...)o godz. 03:40 na ul. (...), będąc uprzednio prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 24 września 2012r. w sprawie sygn. akt III K 960/12 za przestępstwo określone w art.
Sąd zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, obowiązującego w okresie od dnia 04.06.2012r. do dnia 04.06.2015r. w ten sposób, że w miejscu i w czasie jak wyżej, kierował samochodem osobowym marki (...)o nr rej. (...), będąc w stanie nietrzeźwości, co potwierdziło badanie krwi z wynikiem 3,22 promila alkoholu etylowego, tj. popełnienia czynu określonego w art.
i za to na podstawie art.
skazał go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; Na podstawie art. 42§2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat; Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 zł tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi w sprawie w wysokości 200,55 zł. Powyższy wyrok, na zasadzie art. 425§1 i 2 k.p.k. i art. 444 k.p.k. zaskarżył obrońca oskarżonego, na podstawie art. 427§2 k.p.k. i art. 438 pkt 4 k.p.k. zarzucając mu:
k.k., za które został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 24 września 2012 roku w sprawie o sygn. akt III K 960/12. Prowadził więc pojazd w stanie nietrzeźwości będąc uprzednio skazany za takie zachowanie. Już wówczas okazał zatem lekceważenie wyroku sądowego naruszając tym samym autorytet wymiaru sprawiedliwości. Otrzymał jednak szansę poprawy swojego zachowania w warunkach wolnościowych – został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat. Z szansy tej jednak nie skorzystał. Nie pomyślał o sytuacji swojej rodziny, którą opisuje obrońca w treści środka odwoławczego, i która to sytuacja wymaga od niego wsparcia finansowego i dostarczenia środków utrzymania. Zlekceważył ponownie obowiązujący porządek prawny. Miał wyznaczony pięcioletni okres próby, a czynu dopuścił się już 6 miesięcy po uprawomocnieniu się tego orzeczenia. Z powyższego wynika, że zastosowana kara nie wpłynęła wychowawczo na oskarżonego, który dopuścił się ponownie czynu niebezpiecznego tak dla niego samego, jak i innych uczestników ruchu. Podkreślić należy, że jakkolwiek czyn objęty przepisem art.
usytuowany jest w rozdziale XXI kodeksu karnego zatytułowanym „Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji”, to jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest de facto życie i zdrowie człowieka. W te dobra po raz kolejny godził oskarżony swoim zachowaniem. Na korzyść oskarżonego na pewno przemawia fakt, że przyznał się do winy. Nie wątpiąc także w szczerą skruchę z powodu z popełnionego czynu nie można jednak nie dostrzec, że nastąpiło to dopiero w obliczu ujawnienia przestępstwa, w obliczu nieuchronności kary. Wiele do życzenia pozostawiało zaś zachowanie oskarżonego po zatrzymaniu, jego agresywne i wulgarne zachowanie w stosunku do policjantów i personelu medycznego. Żadnym usprawiedliwieniem takiej postawy nie jest stan nietrzeźwości, w który oskarżony sam się wprawił. W świetle powyższych okoliczności podzielić należało stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie braku możliwości przyjęcia w stosunku do P. S. pozytywnej prognozy kryminologicznej. Tylko zaś przekonanie Sądu o tym, iż oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego umożliwia zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary. Same zapewnienia P. S., że nie zachowa się tak w przyszłości i zachowa abstynencję, jakkolwiek zasługują na pozytywną ocenę, to jednak wobec dotychczasowej postawy oskarżonego, nie pozwalają bezkrytycznie ich przyjąć. Tym samym nie wystarczają do uwzględnienia postulatu apelującego i zastosowanie wobec oskarżonego omawianej instytucji probacyjnej. Niezwykle istotnym z punktu widzenia instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary jest również to z jakim przestępstwem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 69§4 k.k. wobec sprawcy przestępstwa określonego w art.
Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Takich szczególnych okoliczności w przedmiotowej sprawie ani Sąd I instancji, ani Sąd Odwoławczy się nie dopatrzył. W szczególności nie mogą być nimi kwestie dotyczące zapewnienia wsparcia materialnego rodzinie. Jakkolwiek żona oskarżonego w tej chwili (od 09 września 2013 roku) jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku nie oznacza to, że pracy nie podejmie, zwłaszcza, że wcześniej pracowała. Rodzina oskarżonego może również – jeżeli zajdzie taka potrzeba – zwrócić się o pomoc do stosownych instytucji pomocy społecznej. Apelujący nie wykazał również aby niemożliwym było zwrócenie się o pomoc do innych osób bliskich. Dlatego też abstrahując od braku możliwości przyjęcia wobec tego sprawcy pozytywnej prognozy kryminologicznej także sama sytuacja rodzinna oskarżonego nie stanowi „szczególnej okoliczności”, o której stanowi art. 69§4 k.k., która mogłaby uzasadniać warunkowe zawieszenie wykonania kary. Reasumując, w ocenie Sądu Okręgowego kara 10 miesięcy pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemu jest współmierna do znacznego stopnia jego winy i społecznej szkodliwości dowiedzionego mu przestępstwa i jest karą sprawiedliwą, która należycie realizuje cele zapobiegawczo – wychowawcze, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Nie stwierdzając innych uchybień, które mogły mieć wpływ na treść ocenianego wyroku, wskazując że orzeczona kara (rozumiana jako całokształt kar i środków karnych) nie nosi cech niewspółmierności, zwłaszcza w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k., orzeczono jak w pkt I sentencji niniejszego wyroku. O opłacie za drugą instancję orzeczono na mocy art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223), natomiast o pozostałych kosztach procesu na podstawie art. 636§1 k.p.k. wobec nieuwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.