Zgodnie z treścią art.
kk za czyn jakiego dopuścił się oskarżony grozi alternatywnie kara grzywny, ograniczenia wolności i pozbawienia wolności do 2 lat. Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 § 1 i 2 k.k. Mając powyższe na względzie Sąd doszedł do przekonania, że karą odpowiadającą wskazanym dyrektywom będzie wymierzona M. J. kara 2 (dwóch) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym. Zdaniem Sądu stopień winy oskarżonego jest średni. Na taką ocenę tego stopnia wpłynęły przede wszystkim waga naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia – zawartość alkoholu w organizmie była wysoka. Oskarżony umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, mając świadomość jakie zagrożenie niesie ze sobą stan nietrzeźwości podjął decyzję o włączeniu się do ruchu. Sam stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego jest duży a to wobec stanu nietrzeźwości w znacznym stopniu przekraczającym normę kodeksową. Podkreślić należy, iż pomimo młodego wieku oskarżonemu znany jest wpływ alkoholu na organizm człowieka – ogranicza on zdolności psychomotoryczne, w tym zdolność do prawidłowej oceny sytuacji na drodze, możliwość zapanowania na samochodem, szybkość i prawidłowość reakcji na sytuacje niebezpieczne. Sąd uwzględnił również takie cechy i warunki osobiste oskarżonego jak dotychczasowa niekaralność oskarżonego. Okolicznością przemawiającą na korzyść oskarżonego jest fakt, iż oskarżony kierował pojazdem w godzinach wieczornych, gdy natężenie ruchu pojazdów mechanicznych i pieszych jest mniejsze niż w godzinach szczytu. Sąd nie dopatrzył się innych okoliczności łagodzących. Wymierzając karę ograniczenia wolności Sąd brał pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu, stopień nietrzeźwości sprawcy oraz czas i miejsce popełnienia występku. Sposób prowadzenia pojazdu przez oskarżonego był na tyle charakterystyczny i budzący niepokój, iż patrol policji zobowiązany był do podjęcia interwencji. Zdaniem Sądu, oskarżony nie wykazuje cech demoralizacji, która nakazywałaby orzeczenie kary izolacyjnej. Ponadto uwarunkowania osobiste, tj. utrata pracy i związany z tym przejściowy brak dochodów i majątku także wpłynęły na rodzaj i wymiar kary. Sąd uważa, że oskarżony w związku z wynikającym z utraty prawa jazdy i zwolnieniem z pracy odczuł już dolegliwość popełnionego czynu. Mając na uwadze wiek oskarżonego i jego dotychczasową niekaralność (k. 23) istnieje pozytywna prognoza co do tego, iż będzie on przestrzegał porządku prawnego i nie popełni w przyszłości przestępstwa. Czyn M. J. podważa zaufanie do oskarżonego jako odpowiedzialnego uczestnika ruchu drogowego a ze skazaniem za przestępstwo z art.
wiąże się obligatoryjny obowiązek sądu do orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych – art. 42 § 2 kk. Zakaz ten obecnie orzeka się w granicach od roku do lat 15 – art. 43 § 1 kk. Mając jednak na uwadze fakt, że obecny przepis obowiązuje od dnia 18 maja 2015 r. , a czyn popełniony został w dniu 5 maja 2015 r. Sąd kierując się dyrektywą wskazaną w treści art. 4 § 1 kk, zastosował ustawę względniejszą dla sprawcy, dlatego na podstawie art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 18 maja 2015 r. orzekł ten zakaz na okres 2 (dwóch lat). Zdaniem Sądu, orzeczony okres stosowania wobec oskarżonego tego środka karnego, osiągnie wobec niego zakładane przez prawo cele polityki karnej, jest też adekwatną dolegliwością za przestępstwo jakiego się oskarżony dopuścił która skłoni M. J. do refleksji nad nagannością swojego postępowania i sprawi, że w przyszłości będzie on unikał podobnych zachowań. Ponadto na mocy art. 43b k.k. Sąd nakazał podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez opublikowanie jego treści na stronie internetowej Komendy Stołecznej Policji przez okres 3 (trzech) miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku. Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności zatrzymanie oskarżonego w dniu 5 maja 2015 roku, przyjmując zgodnie z regułami zawartymi we wspomnianym artykule, iż jeden dzień zatrzymania jest równy dwóm dniom ograniczenia wolności. Jednocześnie na podstawie art. 63 § 4 k.k. sąd zaliczył na poczet środka karnego zatrzymanie prawa jazdy od dnia 5 maja 2015 r. Uznając, iż sytuacja materialna oskarżonego uniemożliwia mu uiszczenie kosztów poniesionych w toku niniejszego postępowania bez uszczerbku dla jego utrzymania Sąd na podstawie art. 624 k.p.k. zwolnił oskarżonego od kosztów postępowania, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.