Sygn. akt I C 690 / 15 WYROK WSTĘPNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lutego 2016 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Krzysztof Rudnicki Protokolant: Małgorzata Wąchała po rozpoznaniu w dniu 26.02.2016 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa Z. H. i T. H. przeciwko Gminie W. o zapłatę 1 067 921, 90 zł uznaje powództwo za usprawiedliwione co do zasady. UZASADNIENIE Powodowie Z. H. i T. H. wnieśli o zasądzenie na ich rzecz od pozwanej Gminy W. 1 067 921, 90 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 20.01.2015 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powodowie podali, że dnia 09.10.1990 r. powód otrzymał decyzję (...) Urzędu Miejskiego W. w przedmiocie budowy dwóch pawilonów w kształcie tzw. plastrów miodu u zbiegu ul. (...) i ul. (...) we W.. Pozwolenie powyższe ustalało jednocześnie lokalizację tych pawilonów do 31.12.1998 r. Powód wybudował obiekt budowlany, dobudowując go po prostu do innych tego typu pawilonów, wzniesionych wcześniej w zabudowie szeregowej. Nastąpiło to na podstawie zatwierdzonego projektu technicznego, będącego załącznikiem do decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę. Taka była w 1990 r. forma realizacji tymczasowych obiektów budowlanych we W.. Gmina W. nie przywiązywała żadnego znaczenia do wytyczenia działki budowlanej i określenia jej granic. Reasumując, powód wzniósł budynek na części działek (...), obręb (...). Dnia 01.01.1998 r. weszła w życie ustawa o gospodarce nieruchomościami z 21.08.1997 r. W ustawie tej znalazły się tzw. przepisy uwłaszczeniowe, w tym art. 208 ust. 1 dający możliwość objęcia tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste w drodze bezprzetargowej. Odnośne wnioski powód złożył 19 i 20.11.1998 r. Prezydent W. odmówił spełnienia tego roszczenia. Wobec tej sytuacji powód zmuszony był wystąpić na drogę postępowania sądowego. Ostatecznie dnia 31.03.2005 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia Śródmieścia wydał wyrok w sprawie I C 1616/02, uznający roszczenie za słuszne. Apelacja złożona przez Gminę W. została dnia 31.08.2005 r. oddalona przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu. Gmina W. jako organ administracji publicznej powinna wyrok w ramach wykonywania władzy publicznej niezwłocznie wykonać, co umożliwiłoby powodowi podjęcie działalności gospodarczej w budynku i korzystanie z niego zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Gmina W. powinna na jego podstawie wydzielić w oparciu o odnośne przepisy działkę budowlaną, przez co rozumie się zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Do dnia złożenia pozwu nie doszło do realizacji tego wyroku. W oparciu o analizę faktów i dokumentów widać, że Gmina W. prowadzi działania pozorujące realizację wyroku, a nie jego rzeczywiste wykonanie. W rezultacie doszło w maju i listopadzie 2013 r. do fragmentarycznego jego wykonania polegającego na przekazaniu działki w użytkowanie wieczyste tylko po obrysie fundamentów, na którym stoi budynek. Postępowanie wieczystoksięgowe w tym zakresie uprawomocniło się w kwietniu 2014 r. Nie ustanowiono nawet służebności drogowej, przez co ta nieruchomość stała się wyspą otoczoną ze wszystkich stron przez grunty Gminy W.. Nie ma więc ona zgodnego z prawem dostępu do drogi publicznej. Powód wielokrotnie zwracał się pisemnie do Gminy W. o zachowanie terminów i poszanowanie prawa przy realizacji wyroku. Nie przyniosło to żadnego pozytywnego skutku. W rezultacie tych wszystkich faktów zaistniał taki stan upośledzenia prawnego i faktycznego, że powoduje to dalszą niemożliwość korzystania z tej nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Rzekoma realizacja prawomocnego wyroku dokonywana przez Gminę W. naraziła powodów i naraża dalej na szkody, których rozmiar obrazuje wyliczenie zawarte w załączonym rachunku utraconych korzyści. Powodowie wskazali jako podstawę prawną roszczenia art. 417 § kc. Podnieśli, że z jednej strony przepis ten przyjmuje szerokie granice odpowiedzialności wszelkich działań i zaniechań władzy publicznej, a z drugiej strony odpada konieczność dowodzenia winy przy wykonywania władzy publicznej. Ta surowa koncepcja odpowiedzialności jest uzasadniona koniecznością wzmocnienia ochrony poszkodowanego przed skutkami wynikłymi z bezprawnych działań i zaniechań ze strony władzy publicznej. Takie rozwiązanie przyznaje poszkodowanemu lepsza pozycję dowodową, a przede wszystkim upraszcza dochodzenie roszczeń odszkodowawczych. Na poszkodowanym spoczywa tylko obowiązek wykazania niezgodności z prawem działania lub wykazanie zaniechania, a szczególnie wykazanie skutków tych działań lub zaniechań. Gmina W. jako organ samorządu terytorialnego, będący przy tym podmiotem prawa cywilnego może być pociągnięta do odpowiedzialności odszkodowawczej za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie łub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Nie ulega wątpliwości, iż wykonywanie przez Gminę wyroku wynikłego z roszczenia opartego na art. 208 ust. 1 ugn jest wykonywaniem władzy publicznej ( imperium) i nie może być uznane za element sfery gospodarczej ( dominium). Długoletnie zaniechanie i nadużycia prawa dokonane przez Gminę W. spowodowały trwającą niemożliwość podjęcia i prowadzenia przez powodów działalności gospodarczej na nieruchomości we W. przy ul. (...) objętej wyrokiem. Straty z tego tytułu powstałe w okresie od 15.09.2005 r. do 31.12.2014 r. wynoszą 1 067 921, 90 zł. Powodowie zarzucili Gminie W., iż w trakcie wykonywania wyroku dopuściła się długoletniego zaniechania oraz nadużyła liczne przepisy prawa materialnego, w szczególności dopuściła się zaniechania przy wykonywaniu prawomocnego wyroku sądowego z dnia 31.03.2005 r. Na obszarze prawa cywilnego przez zaniechanie z reguły rozumie się takie działanie w przypadku, gdy nieczynienie jest niezgodne z nakazem podjęcia jakiejś aktywności. Ewentualne wątpliwości, czy przyjęty z obszaru prawa cywilnego pojęcie zaniechania dotyczy również biernego zachowania organu władzy publicznej, zostały wyjaśnione przez ustawodawcę w ten sposób, że wyraźnie powtórzył on tę formułę wprost w art. 417 § 1 kc, co rozwiało wszelkie wątpliwości w tym zakresie. W sprawie objętej pozwem Gmina W. jako organ administracji publicznej w związku z wykonywaną przez siebie władzą publiczną otrzymała do wykonania prawomocny wyrok sądowy. Był to nakaz podjęcia i zrealizowania określonego działania w oparciu o istniejące przepisy. Wyrok sądowy uprawomocnił się 31.08.2005 r. Analiza dotycząca efektów pracy Gminy wykazuje, że w przeciągu niemalże 10 lat od uprawomocnienia się wyroku, organ ten wykonał jedynie niewielką część, mianowicie dnia 24.05.2013 r. i 08.11.2013 r. doszło do podpisania aktów notarialnych, na mocy których ustanowiono użytkowanie wieczyste działek gruntu (...), obręb (...), i przeniesiono na prawach współwłasności małżeńskiej prawo własności budynku posadowionego na tych działkach gruntu, stanowiących działkę budowlaną wytyczoną po obrysie fundamentów budynku. Postępowanie wieczystoksięgowe uprawomocniło się w kwietniu 2014 r. Ten etap realizacji wyroku trwał prawie 9 lat. Powodowie oceniają tę wysoce nieudolną i opieszałą realizację wyroku jako świadomie zaplanowane zaniechanie zmierzające w istocie do jego niewykonania. Podejmowane w okresie wielu lat próby wymuszenia na Gminie działania w tym zakresie były bezskuteczne. Jednocześnie urzędnicy Gminy prowadzący sprawę udzielali dezorientujących informacji, iż jest to sprawa z zakresu zagadnień związanych z prawem administracyjnym i cywilnym i dlatego tak długo jest załatwiana. Uważali też, że wyrok jest tak sformułowany, iż nie wiedzą, jak go wykonać. Ze względu na ówczesną nikłą wiedzę w tej materii, powód traktował te informacje jako prawdziwe, nie przypuszczając, że pada ofiarą świadomej manipulacji. W oparciu o dzisiejszą znajomość sprawy powód stwierdza, że wyrok jest w pełni poprawny. Nie miał wówczas świadomości, że realizacja wyroku należy do sfery wykonywania władzy publicznej, którą sprawuje Gmina. Organ ten postępował tak, jakby traktował ciążący na nim obowiązek wykonania wyroku jako zwykłe zobowiązanie cywilnoprawne występujące w sferze gospodarczej i nie przywiązywał przy tym jakiegokolwiek znaczenia związanego z terminowym załatwieniem sprawy. Wielokrotnie próbował przymusić Gminę W. do wykonania wyroku. Między innymi dnia 02.10.2006 r. zwrócił się z wnioskiem do Wiceprezydenta W., w którym poskarżył się na bierną postawę Dyrektora (...)przy realizacji wyroku. Wniosek doprowadził do spotkania z Wiceprezydentem, ale nie przyniosło to efektu w postaci postępu w trakcie załatwiania sprawy. W dniu 21.07.2011 r. złożył skargę na ręce Prezydenta W. ze względu na niewykonywanie wyroku. Nie nastąpiła po tym żadna pozytywna reakcja ze strony Gminy W.. W związku z trwałym uporem polegającym na niewykonywaniu wykazywanym przez Gminę W. wyroku sądowego powód wystąpił do Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia w roku 2011 z wnioskiem o wszczęcie egzekucji tego wyroku na podstawie egzekucji komorniczej. Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 24.11.2011 r., I Co 1876/11, nie uwzględnił wniosku. Dnia 18.12.2014 r. powód zwrócił się do Gminy W. z wezwaniem do zapłaty za szkody wynikłe z niewykonania prawomocnego wyroku sądowego przez ten organ. Oprócz odmowy zapłaty, w piśmie (...)z dnia 17.02.2015 r. Gmina W. stwierdza jednoznacznie, że w całości wykonała wyrok sądu. Stwierdzenie to stoi w oczywistej sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy. Powód sądził, że wezwanie do zapłaty skłoni jednak Gminę do wykonania wyroku, co minimalizowałoby szkody, które ciągle, na bieżąco ponosi i które w ostatecznym rozrachunku będzie musiała pokryć Gmina jako ich sprawca. Wyrok może być w dalszym ciągu bardzo szybko zrealizowany (według powodów najwyżej w ciągu kilku tygodni) i w związku z tym powodowie będą mogli podjąć i prowadzić w budynku działalność gospodarczą. Gmina jednak zdecydowała się na dalsze niedziałanie, czyli zaniechanie. Powodowie zarzucili pozwanej Gminie nadużycie następujących norm prawa materialnego: - art. 4 pkt. 3a ugn – gdyż nie zbyła na ich rzecz działki budowlanej spełniającej wymogi ustawy, co powoduje niemożliwość korzystania z budynku znajdującego się na działce, np. dostęp do budynku i korzystanie z niego jest niemożliwe, gdyż budynek z wszystkich stron otoczony jest gruntami Gminy W., w sytuacji, gdy instytucja ta w sposób konsekwentny odmawia zbycia działki budowlanej mającej dostęp do drogi publicznej; nie ma również możliwości dostawy towarów; prawidłowo wydzielona działka musi mieć miejsce na gromadzenie odpadów stałych – oczywiste jest, że działka wydzielona po obrysie fundamentów temu warunkowi nie może sprostać; uzasadniając wydzielenie działki budowlanej po obrysie fundamentów budynku Gmina stwierdzała, że wyrok sądowy to jej nakazuje, co jest oczywistą nieprawdą gdyż sąd w wyroku nie określił położenia i wielkości działki; Sąd Rejonowy w wyroku nakazał Gminie dokonać oświadczenia woli dotyczącego nieruchomości objętych decyzją (...)z dnia 09.10.1990 r. wydaną przez Urząd Miejski W., która w żaden sposób nie określała geodezyjnego położenia nieruchomości ani tym bardziej jej wielkości, lecz zezwalała na wybudowanie pawilonów przy ul. (...) we W.; inwestycja ta zrealizowana została według projektu technicznego będącego załącznikiem do decyzji, również plan sytuacyjny załączony do projektu w sposób ogólny wskazywał na lokalizację budowanych pawilonów; - art. 99 w zw. z art. 93 ust. 3 ugn, gdyż podczas zbywania działki nie ustanowiła i nie zbyła na rzecz powodów służebności gruntowej; zbycie nieruchomości bez dostępu do drogi publicznej jest niedopuszczalne; - art. 5 kc – w związku z tym, że wymusiła podpisanie umów notarialnych, w wyniku których stałem się użytkownikiem wieczystym działki budowlanej nie spełniającej wymogów ustawy i nie posiadającej przy tym dostępu do drogi publicznej; Gmina W. w latach 2005-2013 pozorowała wykonanie wyroku, co stawiało powoda w krytycznej sytuacji pod względem prawnym i materialnym; wykorzystując jego sytuację Gmina przedstawiła do podpisu protokół rokowań z 24.03.2013 r., który powód zmuszony był podpisać, znajdujące się w tym dokumencie uzgodnienia były autorytarnie narzucone; nie czekając na uprawomocnienie się aktu notarialnego powód wyremontował budynek i wydzierżawił go od 01.10.2013 r. za niewielki czynsz osobie prowadzącej działalność gospodarczą w sąsiedztwie, dzięki czemu posiada obecnie środki na utrzymywanie go w odpowiednim stanie technicznym, na opłaty cywilno-prawne oraz na pokrycie ubezpieczenia; od końca 1998 r. obiekt był nieużytkowany, gdyż Gmina W. metodami nadużyć prawa zmusiła powodów do likwidacji działalności gospodarczej, którą w tym obiekcie prowadzili; od 1997 r. byli wiele razy szykanowani przez Straż Miejską; skargi, które w tej sprawie wnosili do kierownictwa tego organu nie przynosiły żadnych rezultatów i proceder ten trwał dalej; dochodziło przy tym do sytuacji bardzo drastycznych, kiedy funkcjonariusze nie zważając na powódki obrażali godność osobistą powoda; po likwidacji sklepu powodowie znaleźli się wkrótce po wyczerpaniu się oszczędności w niezwykle trudnej sytuacji; - art. 179 kc, - art. 405 kc w zw. z art. 5 kc – ponieważ Gmina W. powinna zrealizować wyrok w roku 2005, a zrealizowała tylko jego fragment w roku 2013 i w związku z tym powód zmuszony został do nabycia działki gruntu pod pawilonem według ceny z roku 2013, tj. o ponad 100 % drożej po uwzględnieniu inflacji niż wynosiła cena tego gruntu w roku 2005; z powodu zawinionego przez siebie zaniechania i nadużyć prawa Gmina wzbogaciła się bezpodstawnie kosztem powodów. W odpowiedzi na pozew z dnia 25.08.2015 r. (k. 82-88) pozwana Gmina W. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powodów kosztów procesu. Pozwana zakwestionowała roszczenie powodów w całości oraz zaprzeczyła wszelkim twierdzeniom pozwu. Podała, że Sąd Rejonowy nakazał Gminie W. złożenie oświadczenia woli w przedmiocie oddania powodowi T. H. w użytkowanie wieczyste w trybie bezprzetargowym nieruchomości położonych we W. przy ul. (...), objętych decyzją Urzędu Miejskiego W. z dnia 09.10.1990 r. nr (...)w przedmiocie pozwolenia na budowę i oddalił powództwo w pozostałej części. W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy wskazał, że konieczne jest dokonanie podziału nieruchomości w celu wydzielenia działek zabudowanych przez powoda pawilonami w formie „plastrów miodu” zgodnie z decyzją z dnia 09.10.1990 r. Sąd podkreślił, że wyrok przesądza jedynie o samym obowiązku ustanowienia użytkowania wieczystego oraz o nabyciu tego prawa bez przetargu, nie rozstrzyga zaś co do granic nieruchomości objętej tym prawem, gdyż w decyzji z 1990 r. nie ma precyzyjnie określonych granic działek objętych pozwoleniem na budowę. Sąd stwierdził, że podział nieruchomości powinien zostać dokonany w trybie przepisów prawa administracyjnego. Sąd podkreślił również, że powód, który uzyskał orzeczenie uwzględniające roszczenie z art. 208 ust 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ma niewątpliwie interes prawny w złożeniu wniosku o podział nieruchomości. Pozwana zmierzając do wykonania wyroku sądu podjęła czynności w celu ustalenia granic nieruchomości, która miała zostać oddana powodowi w użytkowanie wieczyste. Pismem z dnia 20.01.2006 r. pozwana zwróciła do (...)o przeprowadzenie postępowania w sprawie podziału geodezyjnego nieruchomości zabudowanej. Pismem z dnia 27.02.2006 r. udzieliła powodowi szczegółowych wyjaśnień o trybie dalszego postępowania w celu realizacji wyroku z dnia 31.03.2005 r. Powód pismem z dnia 15.03.2006 r. (załączonym do pozwu) odmówił przystąpienia do zawarcia umowy w zakresie działki wydzielonej wyłącznie pod pawilonem. Pozwana pismem z dnia 12.05.2006 r. wyjaśniła powodowi, iż podstawą zawarcia z powodem umowy o oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu zajętego pod zabudowę pawilonami jest wyrok, w którym Sąd wyraźnie określa zakres rozstrzygnięcia spornej sprawy i odsyła w pozostałej części, w tym do ustalenia granic nieruchomości objętej prawem użytkowania wieczystego, do postępowania podziałowego dokonywanego w trybie administracyjnym. W dniu 01.06.2007 r. Dyrektor (...)wydał decyzję nr (...) zatwierdzającą podział spornej nieruchomości. Pismem z dnia 17.06.2007 r. powód złożył odwołanie od decyzji podziałowej. Decyzją z dnia 27.09.2007 r. doręczoną pozwanej w dniu 28.11.2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zgodnie z uzasadnieniem decyzji SKO podstawą uchylenia decyzji podziałowej były uchybienia proceduralne, a nie merytoryczne decyzji. SKO nie odniosło się do zawartych w odwołaniu powoda zarzutów dotyczących niezgodnego z prawem wydzielenia działek geodezyjnych ze spornej nieruchomości. Powód pismem z dnia 28.01.2008 r. oświadczył, że domaga się oddania w użytkowanie wieczyste działek nr (...) i zażądał zaprzestania prób podziału ww. działek jako niezgodnego z prawem i wyrokiem sądu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy podziału nieruchomości Dyrektor (...) wydał decyzję nr (...) z dnia 28.11.2008 r. zatwierdzającą podział geodezyjny przedmiotowej nieruchomości. Powód wniósł odwołanie od decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15.01.2009 r. utrzymało zaskarżoną decyzję (...) w mocy. Powyższą decyzję SKO doręczono pozwanej w dniu 08.05.2009 r. Pozwana w związku z podnoszoną przez powoda okolicznością dotyczącą braku dostępu wydzielonych działek do drogi publicznej podjęła czynności w celu ustanowienia równolegle z oddaniem gruntu pod pawilonami w użytkowanie wieczyste służebności drogowej dla przedmiotowych działek. Na wniosek Pozwanej z dnia 24.02.2011 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia Krzyków założył dla wydzielonych działek nr (...) obręb (...) księgę wieczystą nr (...). Pismem z dnia 31.03.2011 r. pozwana poinformowała powoda o podejmowanych czynnościach w celu realizacji wyroku i jednoczesnego ustanowienia służebności drogowej dla nieruchomości. Pismem z dnia 22.06.2011 r. pozwana zwróciła się do powoda o złożenie oświadczenia w przedmiocie akceptacji propozycji Gminy W. dotyczącej oddania w użytkowanie wieczyste działek w granicach wynikających z ostatecznego podziału geodezyjnego nieruchomości. Pismem z dnia 28.07.2011 r. skierowanym do Prezydenta W. powód stwierdził, że nie podpisze umowy oddania w użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej przy ul. (...) we W. w oparciu o powierzchnię działki budowlanej wydzielonej po obrysie fundamentów budynków. Pismem Dyrektora Departamentu z dnia 19.08.2011 r. powód został szczegółowo poinformowany o przebiegu postępowania zmierzającego do oddania w użytkowanie wieczyste gruntu pod pawilonami przy ul. (...) i ustanowienia służebności drogowej do pawilonów. W piśmie tym pozwana odniosła się również do propozycji powoda przejęcia przez Gminę W. nieruchomości przy ul. (...). Pozwana pomimo stanowiska powoda odmawiającego przystąpienia do umowy oddania w użytkowanie wieczyste działek wydzielonych po obrysie fundamentów, podjęła dalsze działania zmierzającego do realizacji wyroku. W dniu 07.11.2012 r. wszczęła procedurę wyceny nieruchomości objętej wyrokiem z dnia 31.03.2005 r., która to wycena była niezbędna dla określenia wysokości pierwszej opłaty i opłat rocznych z tytułu ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu. W dniu 04.01.2012 r. Prezydent W. działając w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami wydał zarządzenie nr (...) w sprawie przeznaczenia do oddania w użytkowanie wieczyste w trybie bezprzetargowym nieruchomości położonej we W. przy ul. (...) bez numeru, oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta W. w obrębie (...), jako działki numer(...), AM 2, wraz z przeniesieniem własności znajdującego się na gruncie pawilonu handlowego. Pozwana w związku z pismem z dnia 18.10.2012 r. pełnomocnika powoda adw. K. K.’a pismem z dnia 08.11.2012 r. udzieliła wyczerpującej odpowiedzi o toczącej się sprawie. W związku z utratą ważności operatu szacunkowego sporządzonego dla przedmiotowej nieruchomości Prezydent W. zarządzeniem nr (...) z dnia 05.03.2013 r. dokonał zmiany zarządzenia nr (...) w zakresie ceny gruntu z kwoty 28 100 zł na kwotę 15 160 zł. Pismem z dnia 25.04.2013 r. pozwana przesłała powodowi trzy egzemplarze protokołu rokowań, które są podstawą do zawarcia umowy oddania w użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej przy ul. (...). W dniu 24.05.2013 r. strony zawarły w formie aktu notarialnego umowę oddania gruntu obejmującego działki nr (...) w użytkowanie wieczyste i umowę przeniesienia prawa własności pawilonów wybudowanych przez powoda. W związku ze złożonym oświadczeniem powoda T. H. o nabyciu praw do majątku wspólnego umową została objęta również powódka Z. H.. W związku z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków z dnia 29.10.2013 r. o oddaleniu wniosku o wpis, w dniu 08.11.2013 r. zawarto aneks do umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste i umowy przeniesienia prawa własności, w zakresie załączonych do aktu notarialnego dokumentów i treści wniosku wieczystoksięgowego. Z dniem dokonania wpisu w księdze wieczystej KW nr (...) prowadzonej dla tej nieruchomości powodowie stali się użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Z powołanych wyżej dokumentów, które stanowią jedynie część dokumentacji zgromadzonej w związku z realizacją wyroku Sądu Rejonowego z dnia 31.03.2005 r. wynika, że pozwana aktywnie dążyła do wykonania wyroku Sądu. Pozwana wyjaśniła, że w celu wykonania wyroku konieczne było: dokonanie podziału nieruchomości w trybie administracyjnym, wycena nieruchomości w celu ustalenia pierwszej opłaty i opłat rocznych z tytułu oddania gruntu w użytkowanie wieczyste, wydanie zarządzenia w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami w sprawie przeznaczenia nieruchomości do oddania w użytkowanie wieczyste w trybie bezprzetargowym oraz sporządzenie protokołu rokowań stanowiącego podstawę do zawarcia umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste w formie aktu notarialnego. Pozwana podkreśliła, że powodem przedłużania postępowania było stanowisko powoda, który domagał się wydzielenia działek pod pawilonami w granicach niezgodnych z treścią wyroku Sądu Rejonowego z dnia 31.03.2005 r. Powód odmawiał podpisania umowy, która nie uwzględniałaby jego roszczenia. Jednocześnie powód nie skorzystał z przysługującego prawa zwrócenia się w trybie art. 352 kpc do sądu o dokonanie wykładni wyroku, która określiłaby zakres żądań powoda. Pozwana nie mając wątpliwości co da zakresu rozstrzygnięcia sądowego nie miała podstaw do takiego wystąpienia. Pozwana stwierdziła jednocześnie, że decyzja z dnia 09.10.1990 r., która stanowiła podstawę żądań powoda i która została przywołana w rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego z dnia 31.03.2005 r. nie zawierała postanowień co do sposobu skomunikowania pawilonów z drogą publiczną. Pozwana podkreśliła, że powód wybudował pawilony i prowadził w nich działalność gospodarczą w okresie od 1990 do 1998 r. pomimo braku uregulowania ww. dostępu. Pozwana podniosła, iż przywołana przez powoda podstawa prawna żądania, tj. art. 417 § 1 kc nakłada na powoda obowiązek wykazania niezgodności z prawem działania lub wykazania zaniechania organu. Powód nie wykazał, aby pozwana działała niezgodnie z prawem, a twierdzenie, że Gmina zaniechała wykonania wyroku sądu, jest w świetle przytoczonych dokumentów bezpodstawne. Postępowanie pozwanej zmierzające do realizacji wyroku sądu w żadnej mierze nie może zostać uznane za niezgodne z prawem, przeciwnie pozwana działając zgodnie z treścią wyroku z dnia 31.03.2005 r. i obowiązującym prawem regulującym obrót nieruchomościami komunalnymi dokonywała wszelkich działań koniecznych do realizacji wyroku. Pozwana podkreśliła, że wszczęcie przez powoda postępowania na podstawie art. 208 ugn i uzyskanie wyroku uwzględniającego żądanie powoda w żadnej mierze nie mogło skutkować i nie skutkowało brakiem możliwości lub przeszkodami w prowadzeniu działalności gospodarczej w pawilonach objętych postępowaniem sądowym czy następnie administracyjnym. Powód nie przedstawił w tym zakresie żadnych dowodów na istnienie przeszkody formalnej bądź prawnej do prowadzenia działalności gospodarczej w obiektach przy ul. (...). Żaden przepis prawa mający zastosowanie w tym postępowaniu nie ogranicza prawa strony do prowadzenia działalności gospodarczej w obiekcie będącym przedmiotem powyższego postępowania. Z dokumentów będących w posiadaniu pozwanej wynika jednak, że na długo przed wszczęciem postępowania na podstawie art. 208 ugn stan obiektów będących w posiadaniu powodów był zły i wymagał dokonania modernizacji, do czego powód został zobowiązany decyzją z dnia 27.03.1995 r. Podnoszone przez Powodów w pozwie okoliczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w przedmiotowych pawilonach nie zostały w żaden sposób udowodnione. Pozwana stwierdziła, że powodom służyły środki ochrony prawnej w opisanych przypadkach, z których wydaje się, że nie skorzystali. Pozwana stwierdziła również, że powodowie nie przedstawili w pozwie powiązania między postępowaniem o oddanie w użytkowanie wieczyste działek a okolicznościami utrudniającymi prowadzenie działalności gospodarczej. Odnosząc się do wysokości szkody wykazanej przez powodów w pozwie przez przedłożenie rachunku utraconych dochodów pozwana stwierdziła, że jest to dokument własny powodów, w którym powodowie zastosowali dowolną metodę liczenia utraconych korzyści w związku z nieprowadzeniem działalności w posiadanych przez siebie pawilonach handlowych. Powodowie odnieśli się do średniej płacy we W. i podnieśli tę kwotę o 40 %. Zdaniem pozwanej takie wyliczenie szkody nie ma żadnego przełożenia na dochody osób prowadzących działalność gospodarczą na własny rachunek. Pozwana stwierdziła, że w okresie przygotowania nieruchomości do oddania w użytkowanie wieczyste powodowie nie ponosili kosztów opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości, co nie zostało uwzględnione w rachunku utraconych dochodów. Pozwana podniosła także, iż powód przyznaje, że przez jakiś czas nie płacił Gminie W. należnego podatku od nieruchomości, co jest okolicznością nie uwzględnioną przez Powodów w wysokości żądanego odszkodowania. Pozwana wyjaśniła, że na terenie, na których posadowione są pawilony powodów, znajduje się co najmniej 5 pawilonów stanowiących własność innych osób i obiekty te są nieprzerwanie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów powodów pozwana stwierdziła, że zarzut wydzielenia spornych działek niezgodnie z art. 4 pkt 3a ugn jest niezasadny. Przedmiotem umowy, która miała stanowić wykonanie wyroku sądu, było oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu objętego decyzją z 09.10.1990 r. Gmina nie mogła zgodnie z wyrokiem sądu objąć umową innej nieruchomości niż była przedmiotem wyrokowania, gdyż nie było podstaw prawnych do oddania powodowi nieruchomości w użytkowanie wieczyste w trybie bezprzetargowym w większym zakresie niż wskazywał wyrok sądu. Tryb ten odnosił się wyłącznie do działek objętych wyrokiem. Inne działanie Gminy nosiłoby cechę bezprawności i było z mocy prawa nieważne. Podkreślić należy, że usytuowanie pawilonów w okresie od ich wybudowania do roku 1998 nie uniemożliwiało powodowi prowadzenia w nich działalności gospodarczej, a dopiero możliwość nabycia trwałego prawa do gruntu spowodowała, że powód żądał przyznania większej działki i ustanowienia służebności drogowej. Pozwana stwierdziła, że pawilony usytuowane są na gruncie urządzonym jako skwer u zbiegu ulic (...) i ul. (...). Oprócz pawilonów powoda znajduje się tam jeszcze kilka innych, w których nieprzerwanie prowadzona jest działalność gospodarcza o czasu ich wybudowania do dnia dzisiejszego. Jest to fakt powszechnie wiadomy dla wszystkich mieszkańców tego rejonu miasta. Pozwana wyjaśniła, że podstawą „uwłaszczenia” powoda na spornym gruncie był art. 208 ust. 1 ugn, który wszedł w życie razem z całą ustawą w dniu 01.01.1998 r. Twierdzenie powoda, że w przypadku zawierania umowy oddania gruntu w użytkowanie wieczyste na tej podstawie art. 4 pkt 3a ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą, która weszła w życie w dniu 22.08.2004 r., jest błędną interpretacją przepisów prawa. W odniesieniu do decyzji podziałowej, która została wydana w dniu 28.11.2008 r. i od której powód wniósł odwołanie, pozwana podniosła, że jest ona zgodna z treścią wyroku i przepisu art. 208 ugn. Odwołanie powoda od ww. decyzji nie zostało uwzględnione, co potwierdza zgodność z prawem decyzji podziałowej. Powód nie skorzystał z prawa wniesienia skargi na ww. decyzję do sądu administracyjnego. Kwestionowanie prawidłowości sporządzenia decyzji i jej zgodności z prawem w tym postępowaniu jest bezpodstawne. Pozwana stwierdziła, że oddając w użytkowanie wieczyste działki nr (...) nie naruszyła przepisu art. 99 w związku z art. 93 ust 3 ugn. Pozwana wyrokiem sądu była zobowiązana do zawarcia z powodem umowy o oddanie w użytkowanie wieczyste tylko działek zajętych przez pawilony, pozostałe kwestie, w tym teren niezbędny do korzystania z nieruchomości, powinny być przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego z wniosku zainteresowanego, w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pozwana podkreśliła, że wykonując wyrok sądu i podpisując umowę o oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu działała zgodnie z prawem. Powód wskazując na naruszenie przez Gminę przepisu art. 405 kc w zw. z art. 5 kc nie wskazał, jaką korzyść majątkową uzyskała Gmina kosztem powoda, jak również w jaki sposób Gmina naruszyła dobra powodów chronione art. 5 kc. Podsumowując pozwana stwierdziła, że powodowie w żaden sposób nie udowodnili, że w związku z działaniem lub zaniechaniem Gminy W. ponieśli jakąkolwiek szkodę, a przede wszystkim nie udowodnili wysokości tej szkody i związku przyczynowego pomiędzy działaniami Gminy a żądaną kwotą do zapłaty. W piśmie z dnia 21.09.2015 r. (k. 165-171) powodowie zaprzeczyli zarzutom i wnioskom pozwanej, podtrzymali twierdzenia i wnioski zawarte w pozwie. W piśmie z dnia 25.11.2015 r. (k. 207-211) pozwana podtrzymała żądanie oddalenia powództwa w całości. Pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń majątkowych powodów dochodzonych za okres sprzed 3 lat przed datą wniesienia pozwu. Pozwana uzasadniła, że powyższe oświadczenie składa z ostrożności procesowej w związku z tym, że powodowie nie określili w żądaniu pozwu, za jaki okres żądają zasądzenia odszkodowania. Z załączonego przez Powodów do pozwu wyliczenia wartości utraconych dochodów można wnosić, że okresem objętym żądaniem odszkodowawczym jest okres od 15.09.2005 r. do roku 2014, jednak w treści pozwu i pisma przygotowawczego powodowie powołują się na okoliczności i zdarzenia mające miejsce w czasie od 1990 do 2014 r. i wywodzą z nich skutki prawne. Pozwana podała, że przyjmując trzyletni okres przedawnienia roszczeń kierowała się przepisem art. 118 kc w zakresie odnoszącym się do roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż strony prowadzą działalność gospodarczą: Gmina W. w zakresie gospodarowania nieruchomościami, zaś powodowie w obiektach wybudowanych własnym staraniem i na własny koszt na nieruchomości położonej przy ul. (...). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (wyrok SN z dnia 06.06.2014 r., III CSK 235/13), w takim przypadku okres przedawnienia wynosi trzy lata od dnia, kiedy roszczenie stało się wymagalne. Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny. Decyzją nr (...) z dnia 09.10.1990 r. zastępca Architekta Miasta W. udzielił T. H. pozwolenia na budowę dwóch zespolonych pawilonów handlowych „plaster miodu” wraz z przyłączami wod.-kan. i linią kablową NN na okres tymczasowy do końca 1998 r. na terenie działki przy ul. (...). Budowa została zakończona w 1995 r. / dowód: pozwolenie na budowę – k. 91; pismo z dnia 13.04.1995 r. – k. 173 / Powodowie postawili i następnie użytkowali podwójny pawilon w kształcie plastrów miodu. / dowód: mapa sytuacyjna – k. 37, k. 172 / Powodowie prowadzili działalność gospodarczą – sklep – art. spożywcze, papierosy, itp. w pawilonie przy ul. (...) do 1998 r. Działalność ta była zasadniczym źródłem utrzymania rodziny. Powodowie kierowali szereg skarg na działania Straży Miejskiej, uznając, że byli nachodzeni i nękani przez strażników. Uważali, że te działania były nakierunkowane na zaprzestanie przez nich prowadzenia działalności. / dowód: korespondencja, oświadczenia – k. 174-187; zeznania świadków: P. H. – e- protokół z dnia 18.12.2015 r. 00.24.03-00.50.08, M. H. – e-protokół z dnia 18.12.2015 r. 00.50.11-01.10.38; zeznania powoda T. H. – e-protokół z dnia 05.02.2016 r. 00.01.17-01.39.40 / Po zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej powód T. H. wyjechał za granicę, gdzie pracował jako marynarz. Obecnie pobiera rentę z tytułu niezdolności do pracy. Powódka Z. H. od 3 lat jest emerytką. / dowód: dokumentacja – k. 48-50; zeznania świadków: P. H. – e-protokół z dnia 18.12.2015 r. 00.24.03-00.50.08, M. H. – e-protokół z dnia 18.12.2015 r. 00.50.11-01.10.38; zeznania powodów: T. H. – e-protokół z dnia 05.02.2016 r. 00.01.17-01.39.40, Z. H. - e-protokół z dnia 05.02.2016 r. 01.39.41-01.45.39 / Wyrokiem z dnia 31.03.2005 r., I C 1616/12, Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia: I. nakazał pozwanej Gminie W. złożenie oświadczenia woli w przedmiocie oddania powodowi T. H. w użytkowanie wieczyste w trybie bezprzetargowym nieruchomości położonych we W. przy ul. (...) objętych decyzją Urzędu Miejskiego W. z 09.10.1990 r. nr (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę; II. oddalił powództwo w pozostałej części; III. zasądził od pozwanej na rzecz powoda 3 471 zł kosztów procesu. Sąd Rejonowy uznał, że powództwo zasługiwało co do zasady na uwzględnienie jako znajdujące podstawę w art. 208 ust. 1 ugn. Wskazał, że pozwolenie na budowę nie określało granic nieruchomości, na których powód mógł prowadzić budowę Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy zachodzi zatem konieczność wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia podziału. Sąd wskazał, że wydane orzeczenie nie może wywołać typowego skutku z art. 64 kc, nie przesądza czasu trwania użytkowania wieczystego i sposobu korzystania z nieruchomości, nie może też zastąpić oświadczenia woli o sprzedaży nieruchomości budynkowych i urządzeń położonych na gruncie, pomija także kwestię wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste. Sąd oddalił powództwo w części co do określenia granic gruntu, gdyż jednostronne określenia granic obejmujących nie tylko grunt przed budynkiem, ale również pewien obszar wokół budynku, nie ma uzasadnienia w przepisach ustawy. Wyrokiem z dnia 31.08.2005 r., II Ca 618/05, Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił apelację pozwanej Gminy W. od wyroku SR z dnia 31.03.2005 r. Postanowieniem z dnia 23.12.2010 r. Sąd Rejonowy odmówił powodowi wykładni wyroku z dnia 31.03.2005 r. / dowód: odpis wyroku SR z dnia 31.03.2005 r. z uzasadnieniem – k. 15, k. 92-95; odpis wyroku SO z dnia 31.08.2005 r. – k. 96; akta sprawy I C 1616/02 / Wyrokiem z dnia 05.12.2005 r., II Ca 1032/05, wydanym w sprawie z powództwa Gminy W. przeciwko T. H. o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z gruntu przy ul. (...) Sąd Okręgowy we Wrocławiu na skutek apelacji pozwanego zmienił wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej z dnia 14.06.2005 r., I C 18/04, w ten sposób, że oddalił powództwo i zasądził od powodowej Gminy na rzecz pozwanego 2 400 zł kosztów procesu, a także zasądził od powodowej Gminy na rzecz pozwanego 2 268, 30 zł kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy uznał, że żądanie Gminy było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 5
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.