postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy, przy czym nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Zauważyć wobec tego należy, iż kwestionowane przez powoda postanowienie umowne dotyczy zaliczki, będącej – co sam wskazywał powód – częścią ceny najmu apartamentu ustalonej przez strony, a zatem dotyczy ono jednego z głównych świadczeń stron, o którym mowa w w/w przepisie. Ponadto zarówno cena najmu w kwocie 2 100,00 zł, jak i stanowiąca jej część zaliczka w kwocie 600,00 zł, zostały jednoznacznie określone przez strony w łączącej je umowie, co wynika w szczególności z treści dokumentów rezerwacyjnych (k. 41 i k. 83) oraz wiadomości e-mail z dnia 30 lipca 2013 r. (k. 40). Przepis art.
nie ma więc zastosowania do wskazywanego przez powoda postanowienia umownego dotyczącego bezzwrotności uiszczonej zaliczki (części ceny), gdyż zgodnie z jego treścią oraz wobec wskazanych okoliczności sprawy postanowienie w tym zakresie nie może być uznane za niedozwoloną klauzulę umowną. Niezależnie od powyższego wskazać jednak należy, iż w ocenie Sądu kwestionowany przez powoda zapis umowny nie narusza jego interesów jako konsumenta i nie powoduje nieusprawiedliwionej dysproporcji praw między powodem – konsumentem a pozwaną – przedsiębiorcą, gdyż jak już wskazano wcześniej - wpłacona przez powoda zaliczka stanowi część ustalonej przez strony ceny usług świadczonych przez pozwaną, które to usługi zostały częściowo przez pozwaną wykonane (do czasu odstąpienia przez powoda od umowy) i należy jej się za nie odpowiednie wynagrodzenie. Odnośnie przepisu art.
wskazać jeszcze należy, że na podstawie przedstawionego przez strony, zwłaszcza przez pozwaną, materiału dowodowego nie można stwierdzić, że postanowienie umowne dotyczące ceny najmu apartamentu zostało uzgodnione z powodem indywidualnie. Pozwana podnosiła, że cena najmu została na życzenie powoda obniżona ze względu na fakt posiadania dwojga małych dzieci, jednakże ustalenie takie nie wynika ani z dokumentów rezerwacyjnych, ani z innych dokumentów złożonych w sprawie, zaś wobec nieprzedłożenia cennika usług najmu obowiązującego u pozwanej w sierpniu 2013 r. brak jest możliwości zweryfikowania, czy ustalona przez strony cena na kwotę 2 100,00 zł była niższa od obowiązującej wówczas oferty. Przechodząc w dalszej kolejności do drugiej części żądania powoda, tj. zapłaty kwoty 600,00 zł z tytułu odszkodowania za nienależyte wykonanie umowy przez pozwaną, wskazać należy, iż zgodnie z art. 471 k.c. dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Wskazać również należy, że odpowiedzialność dłużnika z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania podlega na gruncie prawa polskiego reżimowi odpowiedzialności kontraktowej, a o jej powstaniu można mówić, jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki: musi wystąpić szkoda wierzyciela w postaci uszczerbku majątkowego, szkoda ta musi być spowodowana niewykonaniem lub nienależycie wykonanym zobowiązaniem przez dłużnika, a ponadto musi istnieć związek przyczynowy między faktem nienależytego lub niewykonania zobowiązania a poniesioną szkodą. Ciężar dowodu istnienia wskazanych przesłanek, w świetle art. 6 k.c., spoczywa na wierzycielu, jako osobie, która z tychże faktów wywodzi skutki prawne. W niniejszej sprawie powód powinien więc wykazać istnienie w/w przesłanek odpowiedzialności pozwanej, natomiast jak już wykazano we wcześniejszej części uzasadnienia - powód nie wykazał przede wszystkim, że pozwana nienależycie wykonała usługi najmu apartamentu świadczone na rzecz powoda do czasu odstąpienia przez niego od umowy. Ponadto powód nie wykazał, jaką konkretnie szkodę i w jakiej wysokości poniósł w związku z ewentualnym nienależytym wykonaniem umowy przez pozwaną. Zauważyć należy, że twierdzenia powoda w tym zakresie zmieniały się w toku procesu. Początkowo w pozwie powód wskazywał na doznaną szkodę majątkową w postaci kosztów podróży i opłat za nocleg szukany w ostatniej chwili oraz szkodę niemajątkową w postaci przyjemności urlopu i wypoczynku oraz poczucia relaksu. Następnie zaś, w trakcie składanych zeznań, powód wskazywał na utracone korzyści w postaci konieczności skrócenia zaplanowanego wypoczynku o dwa dni. Wskazać wobec tego należy, że powód nie wykazał jakie koszty podróży i w jakiej wysokości stanowią doznaną przez niego szkodę, tym bardziej, że po odstąpieniu od umowy powód kontynuował zaplanowany wypoczynek w innym obiekcie noclegowym, a nie wrócił do swojego miejsca zamieszkania. Powód nie wskazał, ani nie wykazał również wysokości doznanej szkody z tytułu konieczności skrócenia zaplanowanego wypoczynku o dwa dni. Powód natomiast wykazał, że koszt noclegów w innym obiekcie, znalezionym po odstąpieniu do umowy zawartej z pozwaną, wyniósł 1 250,00 zł za okres od 4 do 9 sierpnia 2013 r. dla trzech osób (k. 249). Zauważyć jednak należy, że przy tak określonych warunkach pobytu (6 dni dla trzech osób za 1 250,00 zł) koszt noclegu dla jednej osoby za jeden dzień wyniósł 69,44 zł, natomiast przy uwzględnieniu warunków ustalonych przez strony (8 dni dla czterech osób za 2 100,00 zł) koszt noclegu w apartamencie pozwanej dla jednej osoby za jeden dzień wyniósł 65,63 zł, a więc mniej niż w apartamencie znalezionym „w ostatniej chwili” przez powoda. Nie można więc uznać, że koszt noclegów poniesiony przez powoda w nowym obiekcie stanowił jakąkolwiek szkodę powoda. Wobec powyższych rozważań uznać więc należało, że powód nie wykazał istnienia wszystkich przesłanek odpowiedzialności kontraktowej pozwanej, o jakich mowa w art. 471 k.c., a zatem brak jest podstaw do uznania, że pozwana jest zobowiązana do naprawienia szkody wynikłej z nienależytego wykonania przez nią jej obowiązków z tytułu umowy najmu apartamentu. Żądanie powoda w tym zakresie nie zasługiwało więc na uwzględnienie jako nieudowodnione. W tym miejscu wskazać jeszcze należy, że przywoływany przez powoda art. 11a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 196 ze zm.), dotyczący odpowiedzialności organizatora turystyki za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług turystycznych, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem pozwana nie jest organizatorem turystyki w rozumieniu przepisów wskazanej ustawy. Zgodnie z art. 3 pkt. 5 ustawy organizatorem turystyki jest przedsiębiorca organizujący imprezę turystyczną, natomiast zgodnie z art. 3 pkt. 2 imprezą turystyczną są co najmniej dwie usługi turystyczne tworzące jednolity program i objęte wspólną ceną, jeżeli usługi te obejmują nocleg lub trwają ponad 24 godziny albo jeżeli program przewiduje zmianę miejsca pobytu. Do usług turystycznych w rozumieniu ustawy należą natomiast usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym (art. 3 pkt 1). Jak wynika z zebranego materiału dowodowego pozwana świadczyła na rzecz powoda wyłącznie usługi hotelarskie (krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych – art. 3 pkt 8), a zatem jeden rodzaj usług turystycznych, wobec czego nie można mówić o organizowaniu przez pozwaną imprezy turystycznej. Podsumowując powyższe rozważania Sąd uznał, że roszczenie powoda dochodzone w niniejszej sprawie - zarówno w zakresie zwrotu uiszczonej zaliczki, jak i w zakresie odszkodowania za nienależyte wykonanie umowy przez pozwaną - nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż nie zostało przez powoda udowodnione. Roszczenie to podlegało więc w całości oddaleniu. Sąd zatem w pkt. I wyroku, na podstawie art. 494 § 1 k.c. w zw. z art. 395 § 2 k.c. w zw. z art. 471 k.c. w zw. z art. 6 k.c. a contrario oddalił powództwo. O kosztach postępowania w pkt. II wyroku Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu i na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 k.p.c. obciążył tymi kosztami powoda jako stronę przegrywającą postępowanie, uznając je za uiszczone w całości.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.