* * * I. uznaje oskarżonego P. P. za winnego popełnienia czynu, opisanego w części wstępnej wyroku i za to na podstawie art.
wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonania 20 (dwudziestu) godzin prac społecznie użytecznych w stosunku miesięcznym; II. na podstawie art. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania w dniu 11.10.2015 r. uznając go za równoważny dwóm dniom kary ograniczenia wolności; III. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 (dwóch) lat; IV. na podstawie art. 63 § 4 k.k., na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy w dniach od 11.10.2015r. do 21.01.2016r.; V. na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężna w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych; VI. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, w tym opłaty, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt II K 793/15 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania jurysdykcyjnego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 11 października 2015 roku około północy funkcjonariusze policji P. P.
Do znamion ustawowych powyższego występku należy między innymi prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości. Przez prowadzenie pojazdu należy rozumieć wprawienie go w ruch, kierowanie nim, nadawanie prędkości i hamowanie w sposób zgodny z konstrukcją pojazdu. Pojazdem mechanicznym jest każdy pojazd wprawiany w ruch za pomocą własnego silnika. Zgodnie z art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. P. P. niewątpliwie prowadził pojazd, wskazują na to zeznania policjantów, którzy podjęli wobec niego interwencje, nie mieli oni żadnych wątpliwości, że najpierw zaobserwowali kierowcą, zwróciła ich uwagę jego nienaturalna pozycja za kierownicą, zeznali, że jechali za samochodem, nie stracili go z oczu, widzieli moment jak oskarżony parkował na chodniku. P. P. zdawał sobie niewątpliwie sprawę z naganności swojego postępowania, umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, gdyż wsiadał do samochodu będąc pod wpływem alkoholu i poruszał się nim po drodze publicznej, czym stwarzał realne i bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu. Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji godzą zarówno w dobra indywidualne – życie i zdrowie poszczególnych uczestników ruchu, jak i w dobro ogólne jakim jest bezpieczeństwo powszechne. Stąd też mają one w sobie duży ładunek społecznej szkodliwości, który dodatkowo potęguje powszechność przestępstw tego typu w skali całego kraju. Każdy jest uczestnikiem ruchu, każdy ma obowiązek przestrzegania reguł bezpieczeństwa w ruchu i każdy może oczekiwać od pozostałych poszanowania tych zasad. Nie ma i nie może być w tym zakresie żadnych odstępstw, a właściwa represja powinna stanowić istotny czynnik zwalczania i zapobiegania tej kategorii przestępstw. Mając na uwadze wszystkie elementy przedmiotowe i podmiotowe stopnia społecznej szkodliwości, w oparciu o przesłanki sądowego wymiaru kary wynikające z art. 53 k.k., Sąd uznał, iż współmierną do stopnia winy oskarżonego będzie kara ograniczenia wolności w orzeczonym wymiarze z obowiązkiem wykonania 20 godzin nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne. Wymierzając tę karę Sąd uwzględnił okoliczność, że oskarżony nie pracuje, nie osiąga dochodów. Jako okoliczność obciążającą Sąd wziął pod uwagę rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków i. Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących, ale wymierzając karę łagodniejszego rodzaju niż pozbawienia wolności uwzględnił jego dotychczasową niekaralność. W przekonaniu Sądu orzeczona kara ograniczenia wolności nie przekracza swą dolegliwością stopnia winy oskarżonego i we właściwy sposób działa wychowawczo i zapobiegawczo na oskarżonego, a także we właściwy sposób wpłynie na kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa. W ocenie Sądu orzeczona kara jest wystarczająca dla osiągnięcia celów wychowawczo-prewencyjnych wobec oskarżonego, jak i wobec innych potencjalnych sprawców tego rodzaju przestępstw. Nadto powinna ona utwierdzić w świadomości prawnej społeczeństwa prawidłowe postawy wobec prawa i wzbudzić u oskarżonego przekonanie o konieczności przestrzegania norm prawnych oraz wykształcenia krytycznego stosunku do popełnionego przez niego czynu. Sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, do czego był zobowiązany dyspozycją art. 42 § 2 k.k., niestety przy wymiarze tego środka karnego popełniono błąd polegający na wymierzeniu go poniżej dolnego ustawowego zagrożenia, błędnie stosując przepis w brzemieniu obowiązującym przed nowelizacja przepisu, który z uwagi na datę czynu nie mógł mieć zastosowania. Sąd orzekł także o świadczeniu pieniężnym obligatoryjnym w przypadku skazania za przestępstwo z art. 178 a par. 1 k.k., przy czym orzekł je w dolnej ustawowo przewidzianej kwocie z uwagi na fakt, ze oskarżony nie pracuje, nie osiąga żadnych dochodów. Okoliczności te były też podstawą do zwolnienia go od ponoszenia kosztów sądowych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.