w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem (t. j Dz. U. z 1990r. Nr 44 poz. 259 ze zm.) -a w brzmieniu obowiązującym w spornym czasie § 7ust.
ust.7 rozporządzenia I tak przede wszystkim już na wstępie z całą mocą stwierdzić należy , że stosownie do § 2 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów jednostką kierującą mógł być zarówno macierzysty zakład pracy delegowanego pracownika jak i inny pracodawca (bliżej na ten temat m.in. w artykule Zbigniewa Sekułowicza “ Niektóre prawa i obowiązki pracowników zatrudnionych za granicą” Służba Pracownicza” z 1991 r. Nr 6 str.19) . Nie zmieniało to jednak faktu ,że ogólne reguły przewidziane w przepisach w/w rozporządzenia dotyczące praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą dotyczyły wszystkich ich bez wyjątku , a przewidywały one wprost ( § 3 ust. 1 rozporządzenia) obowiązek udzielenia takiemu pracownikowi na czas pracy na budowie eksportowej urlopu bezpłatnego przez zakład pracy który go zatrudnia ( bliżej na ten temat również w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 1994r. I PZP 44/93 OSNC 1994/7-8/140 ). Tym samym w odniesieniu do wnioskodawcy, dla którego jednostką kierującą był macierzysty zakład, to na pracodawcy spoczywał obowiązek udzielenia urlopu bezpłatnego, przy czym -co jest istotne -następowało to w sposób odmienny niż przewidywał art. 174 § 1 k. p. , a więc bez uprzedniego wniosku pracownika i następczej zgody pracodawcy. W świetle więc powołanego wyżej uregulowania zawartego w § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem , dostateczne do przyjęcia udzielenia wnioskodawcy przez pracodawcę omawianego urlopu bezpłatnego było samo zawarcie z nim w dniu 12 września 1981 r. umowy o pracę na budowie eksportowej z powołaniem przepisów wyżej powołanego rozporządzenia ( tożsamy pogląd wyrażony został także w wyroku tut. Sądu z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt III AUa 712/15 –publ. Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych) .Tym samym po zjeździe z eksportu kiedy to wykorzystywanie czasu wolnego czy urlopu dewizowego było wprost związane z przedłużaniem tego urlopu bezpłatnego -co przewidywały wyżej wskazane : § 10 ust.
ust.7 rozporządzenia -dochodziło do zawieszenia realizacji właściwego stosunku pracy , a ten okres na gruncie prawa ubezpieczeń społecznych nie może być kwalifikowany jako składkowy czy nieskładkowy w rozumieniu art. 6 czy art. 7 ustawy emerytalno-rentowej (bliżej na ten temat z kolei w uzasadnieniu - powoływanej już przez organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie -uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2013 r. III UZP 1/13 OSNP 2013/21 – 22/255). Z tego to więc względu omawiany okres nie może być uwzględniony w ogólnym stażu ubezpieczeniowym odwołującego, co siłą rzeczy stanowi o braku wymaganych w art.184 ustawy emerytalno- rentowej 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych do przyznania emerytury. Mając więc powyższe na względzie ,na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. orzeczono jak sentencji. SSA Barbara Gonera SSA Irena Mazurek SSA Roman Skrzypek ZARZĄDZENIE (...) (...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.