III Ca 1967/15

Sygn. akt III Ca 1967/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący – Sędzia: SO Leszek Dąbek (spr.) Sędzia: SO Barbara Braziewicz Sędzia SR (del.) Joanna Łukasińska-Kanty Protokolant Aldona Kocięcka po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy z powództwa Gminy G. przeciwko N. B. o zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt I C 278/15

1. oddala apelację;
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1.200 zł (tysiąc dwieście złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. SSR (del.) Joanna Łukasińska-Kanty SSO Leszek Dąbek SSO Barbara Braziewicz Sygn. akt III Ca 1967/15 UZASADNIENIE Powódka Gmina G. żądała zasądzenia na jej rzecz solidarnie od pozwanych G. B. i N. B. kwot: 10.262,85zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 02 2013r. i 1.755,53zł oraz zwrotu kosztów procesu. Uzasadniając żądanie twierdziła, że pozwani bez tytułu prawnego zajmowali lokal mieszkalny położony w G. przy ul. (...) i nie opłacali opłat za korzystanie z niego. Na dzień 31 01 2013r. zaległość z tego tytułu wynosiła 10.262,85zł a skapitalizowane odsetki od tej należności zamykają się kwotą 1.755,53zł Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Gliwicach w dniu 17 04 2014r. sporządził nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym polecił pozwanym zapłacić powódce dochodzone należności. Pozwana N. B. wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym wnosiła o przywrócenie jej terminu do wniesienia sprzeciwu oraz podnosiła, że w spornym okresie nie mieszkała w przedmiotowym lokalu. W toku postępowania w postanowieniu z dnia 23 02 2015r. przywrócono pozwanej termin do wniesienia sprzeciwu. Sąd Rejonowy w Gliwicach w wyroku z dnia 16 09 2015r. oddalił powództwo przeciwko N. B. oraz orzekł o kosztach procesu. W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia przywołał regulację art. 18 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 06 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego. Stwierdził, iż stosownie do regulacji art. 6 k.c. na powódce ciążył obowiązek wykazania, iż pozwana w spornym okresie mieszkała w przedmiotowym lokalu, po czym dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału i uznał, że wobec nie wykazania przez powódkę tej okoliczności powództwo jest bezzasadne. O kosztach procesu orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. Orzeczenie zaskarżyła powódka Gmina G. , która wnosiła o jego zmianę poprzez uwzględnienie powództwa i zasądzenie na jej rzecz od pozwanej zwrotu kosztów procesu, bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zarzuciła, że Sąd Rejonowy ferując postanowienie o przywróceniu pozwanej terminu do wniesienia sprzeciwu naruszył regulację art. 168 § 1 k.p.c. oraz że przy konstruowaniu podstawy faktycznej orzeczenia naruszył wskazane w apelacji regulacje prawa procesowego, a przy jej ocenie prawnej regulację art. 18 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 06 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego – w sposób wskazany w apelacji. Pozwana N. B. wniosła o oddalenie apelacji oraz zasądzenie na jej rzecz od powódki zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje : Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował roszczenia powódki przyjmując że mają one źródło w regulacji art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 06 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. nr 71, poz. 733, z późniejszymi zmianami). Odpis nakazu zapłaty został doręczony pozwanej N. B. na adres wskazany w pozwie, w którym pozwana w tym czasie – zgodnie z prawidłowymi ustaleniami Sądu – już nie mieszkała (poniżej). Jego doręczenie pozwanej było zatem bezskuteczne, w konsekwencji czego nie rozpoczął biec przewidziany w art. 502 §1 k.p.c. termin do wniesienia przez pozwaną sprzeciwu od nakazu zapłaty, w konsekwencji czego wniesiony przez nią sprzeciw od nakazu zapłaty został wniesiony w terminie (stosownie do regulacji art. 171 k.p.c. powinno to było prowadzić do odrzucenia wniosku pozwanej o przywrócenie jej terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu a nie wydania postanowienia o jego przywróceniu i nie czyniąc tego Sąd Rejonowy naruszył prawo procesowe, co jednak nie miało wpływu na wynik sprawy). Wbrew zarzutom apelacji ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczną są prawidłowe. W części dotyczą one faktów bezspornych pomiędzy stronami, a w pozostałym zakresie mają podstawę w informacjach zawartych we wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku źródłach dowodowych. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zebranego materiału jest logiczna, mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów i Sąd odwoławczy ją podziela (zawarto ją w motywach orzeczenia). W kwestionowanej w apelacji części została ona w głównej mierze oparta na informacjach zawartych w osobowych źródłach dowodowych, Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury z uwagi na bezpośrednią styczność Sądu pierwszej instancji z tymi osobami Sąd odwoławczy może poczynić odmienne ustalenia faktyczne tylko w przypadku, gdy ocena ta jest oczywiście nielogiczna wewnętrznie sprzeczna lub niezgodna z zasadami doświadczenia życiowego, z czym jednak w sprawie nie mamy do czynienia. Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalonego stanu faktycznego w swym zasadniczym zarysie jest prawidłowa i Sąd odwoławczy ją podziela i przyjmuje za własną (orzecz. SN z dn. 26 04 1935r. III C 473/34, ZB. Urz. 1935r. nr 12, poz. 496). Dochodzone przez powódkę roszczenia mają oparcie we wskazanej na wstępie motywów regulacji prawnej, a ich zasadność – stosownie do regulacji art. 6 k.c. – miedzy innymi była uzależniona od wykazania przez powódkę, iż pozwana w spornym okresie mieszkała w przedmiotowy lokalu. Z poczynionych ustaleń wynika, że pozwana N. B. w spornym okresie już nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, co w świetle przywołanej na wstępie regulacji prawnej czyni powództwo bezzasadne . Znalazło to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym wyroku i apelacja powódki jest bezzasadna Reasumując zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe i dlatego apelację powódki jako bezzasadną oddalono w oparciu o regulację art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono stosując regulację § 13 ust. 1 pkt 2 i § 6 pkt 5rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 09 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348, z późniejszymi zmianami), biorąc pod uwagę, że powódka uległa w całości w postępowaniu odwoławczym, wobec czego powinna zwrócić pozwanej poniesione przez nią w tym postępowaniu koszty zastępstwa przez fachowego pełnomocnika. SSR (del.) Joanna Łukasińska-Kanty SSO Leszek Dąbek SSO Barbara Braziewicz