11 1 k.p. i art. 24 k.c. w związku z art. 300 k.p.). Zgodnie z dyspozycją art.
k.p., mobbing oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko niemu, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu jego poniżenie lub ośmieszenie, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników. Według poglądu judykatury przyjmuje się, że wszystkie przesłanki mobbingu muszą być spełnione łącznie, a więc działania pracodawcy muszą być jednocześnie uporczywe i długotrwałe oraz polegać na nękaniu bądź zastraszaniu (wyrok Sądu Najwyższego z 8 grudnia 2005r., syn. I PK 103/05, Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, 2006 rok, nr 21 – 22, poz. 321, str. 904 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2006r., sygn. II PK 112/06, Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, 2008 rok, nr 1 – 2, poz. 12, str. 34). W sprawach dotyczących mobbingu ciężar dowodu spoczywa na pracowniku (wyrok Sądu Najwyższego z 8 grudnia 2005r., sygn. III PK 94/05, PiZS 2006/7/35). Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie to właśnie powódka musiała wykazać, że pracodawca – pozwany swym działaniem wypełnił przesłanki stosowania wobec powódki mobbingu, że powódka doznał rozstroju zdrowia wskutek mobbingu. Na podstawie art. 11 1 k.p. pracodawca jest obowiązany szanować godność i inne dobra osobiste pracownika. W oparciu o art. 24. § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. (…) Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego. Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z 13 listopada 2014 r. (sygn. akt II APa 31/14, baza danych Lex nr 1566955): „Pracowniczą godność tworzy poczucie własnej wartości, oparte na opinii dobrego fachowca i sumiennego pracownika oraz na uznaniu zdolności, umiejętności i wkładu pracy pracownika przez jego przełożonych. Naruszeniem tak rozumianej godności pracowniczej są zaś zachowania pracodawcy polegające między innymi na słownej lub czynnej zniewadze, dopuszczaniu się czynów nieobyczajnych wobec pracownika, krzywdzących ocenach jego kwalifikacji, udzielaniu nieprawdziwych opinii o pracowniku, bezzasadnym wymierzaniu mu kar dyscyplinarnych, ujawnianiu bez zgody pracownika informacji objętych ochroną danych osobowych.” W trakcie postępowania powódka, na podstawie art. 6 kodeksu cywilnego w związku z art. 300 kodeksu pracy, nie udowodniła, że stosowano wobec niej mobbing i naruszono godność. Należy wskazać, że nie każde zachowanie pozwanego (jego pracowników), które obiektywnie oceniane jest jako negatywne wypełnia definicję wskazaną w art.
czy też art. 11 1 k.p. Na marginesie powyższych rozważań zauważyć również należy, że zadośćuczynienia (w oparciu o art.
jak i art. 11 1 k.p. i art. 24 k.c. w zw. z art. 300 k.p.) może domagać się pracownik, który wskutek tych bezprawnych działań pracodawcy doznał rozstroju zdrowia. Fakt pogorszenia stanu zdrowia z tego tytułu musi z kolei znaleźć potwierdzenie w orzeczeniu lekarza specjalisty – biegłego, który musi stwierdzić jeszcze związek przyczynowo skutkowy między ewentualnymi działaniami mobbingowymi pozwanego a rozstrojem zdrowia. W niniejszej sprawie takiego dowodu nie przeprowadzono. W tym stanie rzeczy, w oparciu o przytoczone przepisy prawa Sąd orzekł jak w sentencji. Sąd na podstawie art. 98 kpc w zw. z §6 w zw. z § 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu obciążył powódkę obowiązkiem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego poniesionego przez pozwanego. Zgodnie z §15 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu Sąd przyznał pełnomocnikowi powódki radcy prawnemu P. R. kwotę 1 800 tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu i nakazał wypłacić tę kwotę ze środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie. Na podstawie art. 355 kodeksu postępowania cywilnego Sąd umorzył postępowaniem w zakresie żądania powódki rozpatrzenia podania o przeniesienie do innego urzędu. Powódka cofnęła w tym zakresie pozew, na co pozwany wyraził zgodę. SSR Rafał Młyński Z: (...).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.