Zgodnie z treścią tego przepisu w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy. Art.
dotyczy przekształceń organizacyjnych pracodawców i gwarantuje pracownikowi stałość i ciągłość stosunku pracy, przy jednoczesnej zmianie pracodawcy, który od daty przejęcia staje się stroną stosunku pracy. Skutek ten następuje w chwili przejęcia zakładu z mocy prawa, bez konieczności rozwiązywania wcześniejszych i nawiązywania nowych stosunków pracy. Jeżeli zatem spełnione są warunki z art.
to nie jest skuteczne rozwiązanie z pracownikiem stosunku pracy przez zakład przejmowany w całości lub w części. Sąd Apelacyjny w pełni podziela pogląd Sądu Najwyższego, w świetle którego z racji ściśle, bezwzględnie obowiązującego charakteru unormowań art.
k.p. nie jest możliwe ich wyłączenie w drodze porozumienia pracownika z pracodawcą lub stron transferu, ani przez akty prawa miejscowego (wyrok z dnia 19 października 2010 r. II PK 91/10 OSNP 2012/1-2/9, OSP 2012/12/116). Ponadto w wyroku z dnia 27 lipca 2007 r. Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że jeżeli rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron nastąpiło przed datą przejścia zakładu pracy, to mechanizm zmiany pracodawcy wynikający z art.
k.p. nie może mieć zastosowania, chyba że pracownik wykaże w postępowaniu sądowym, iż porozumienie to jest obarczone wadami prawnymi powodującymi jego nieważność (art. 58 k.c.). Nieważność ta może w szczególności wynikać ze sprzeczności z art.
porozumienia rozwiązującego stosunek pracy, zawartego między dotychczasowym pracodawcą a pracownikiem, jeżeli przyczyną jego zawarcia jest transfer zakładu na nowego pracodawcę (I PK 333/06 LEX nr 470022). W ocenie Sądu Apelacyjnego taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Przyczyną rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron był transfer części zakładu oraz transfer związanych z tym zakładem pracowników, w tym wnioskodawczyni, do spółki (...). W tej sytuacji porozumienie o rozwiązaniu stosunku pracy jako sprzeczne z art.
k.p. jest nieważne – art. 58 § 1 k.c. W ocenie Sądu Apelacyjnego wnioskodawczyni w okresie od 28 lutego 1982 r. do 31 października 2011 r. związana była jednym stosunkiem pracy, przy czym od 1 stycznia 2011 r. stroną stosunku pracy stała się spółka (...). W ramach tego stosunku pracy wykonywała pracę na rzecz w Fabryki (...) a następnie spółki (...). Stosunek pracy uległ rozwiązaniu z dniem 31 października 2011 r. a realizując zobowiązanie z dnia 30 grudnia 2010 r. Fabryka (...) zatrudniła ponownie wnioskodawczynię w ramach nowego stosunku pracy, który uległ rozwiązaniu z dniem 17 marca 2012 r. z powodu likwidacji pracodawcy. Z treści art. 2 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o świadczeniach przedemerytalnych wynika, że prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy z powodu likwidacji pracodawcy, u którego była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, posiadała okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet. Cytowany przepis wskazuje jasno, że dla nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego konieczne jest rozwiązanie stosunku pracy m.in. z powodu likwidacji pracodawcy. Zwrot „u którego była zatrudniona” odnosi się do tego pracodawcy, który uległ likwidacji, co nie oznacza, że okresu zatrudnienia, który zakończył się rozwiązaniem stosunku pracy z powodu likwidacji pracodawcy nie można łączyć z wcześniejszym okresem zatrudnienia u tego samego pracodawcy. Przepis nawiązuje do pojęcia „okres zatrudnienia” u tego samego, jednego pracodawcy, które, w ocenie Sądu Apelacyjnego, jest szerszym pojęciem niż „stosunek pracy”, gdyż jest związane ze stażem pracy. Na okres zatrudnienia mogą zatem składać się różne stosunki pracy. Z treści cyt. przepisu wynika, że co najmniej 6-miesięczny okres zatrudnienia musi przebiegać u pracodawcy, który jest likwidowany i z tego powodu następuje rozwiązanie stosunku pracy, co nie oznacza, że ostatni stosunek pracy łączący pracownika z likwidowanym pracodawcą ma trwać co najmniej 6-miesięcy. W sytuacji wnioskodawczyni jej okres zatrudnienia w Fabryce (...) wynosi ponad 28 lat, zaś ostatni stosunek pracy łączący ją z tą Fabryką został rozwiązany z powodu likwidacji pracodawcy. W ocenie Sądu Apelacyjnego wnioskodawczyni spełniła zatem wszystkie warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, wymienione w treści art. 2 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, gdyż jej okres zatrudnienia u pracodawcy z którym rozwiązany został stosunek pracy z powodu jego likwidacji wynosi ponad 28 lat. W świetle art. 7 ust. 1 cyt. ustawy prawo do świadczenia przedemerytalnego ustala się na wniosek osoby zainteresowanej, od następnego dnia po dniu złożenia wniosku wraz z dokumentami. G. K. złożyła wniosek w dniu 14 listopada 2012 r., zatem prawo do świadczenia przysługuje jej od dnia 15 listopada 2012 r. Z powyższych względów i na mocy art. 386 § 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.