I C 466/12

(2)(k. 271). Biegły (...) rzeczowo rozwiał wątpliwości oraz pytania postawione przez pełnomocnika powoda co do diety zalecanej dla powoda oraz konieczności korzystania z pomocy osoby drugiej w okresie rekonwalescencji. Biegły z zakresu chirurgii ogólnej i chorób naczyń dr n. med. M. T. (k.270) poparł wnioski dotyczące uszczerbku na zdrowiu postawione przez biegłego (...), uzupełnił treści dotyczące niebezpieczeństw jakie w związku z przebytą zakrzepicą mogą powodowi z dużym prawdopodobieństwem w przyszłości zagrażać. Opinia tego biegłego była jednoznaczna i kategoryczna w postawionych wnioskach, strony nie zakwestionowały jej tez, Sąd również ku temu nie znalazł podstaw. Świadek K. S. (k. 162), strażak, który był obecny na miejscu wypadku i wyciągnął, m.in. powoda zakleszczonego w samochodzie, złożył szczere zeznania na okoliczność tego, czy powód posiadał zapięte pasy bezpieczeństwa. Nie był w stanie stanowczo stwierdzić, czy powód był zapięty pasami, wskazał jednak, że korzystał z noży do cięcia pasów. Powód stanowczo twierdził, że pasy miał zapięte. Przeciwko przyjęciu ustalenia, że powód miał zapięte pasy bezpieczeństwa świadczy tylko zapis w Sprawozdaniu z dnia 19 kwietnia 2010 r. w aktach szkody (k. 098), w którym likwidator Biuro (...) B. L. z K. podał, że obrażenia ciała A. K., m.in. stłuczenie i otarcie barku prawego - świadczy o braku zapiętego pasa, gdyż pas przebiega przez lewy bark kierującego i uniemożliwia powstanie obrażeń przy czołowym zderzeniu prawego barku. Wcześniej w sprawozdaniu podał, że pas pasażera nie był zapięty, zatem nie był używany. Łącząc te wnioski z zeznaniami strażaka można zdaniem Sądu wysnuć pewny wniosek, że skoro podczas akcji były używany nóż do cięcia pasów, pasażer pasa nie miał zapiętego, zapięty w pasy musiał być powód. Zdaniem Sądu świadczą o tym także obrażenia powoda. Do zderzenia samochodów doszło czołowo, zatem gdyby powód nie był przypięty pasami, obrażenia pojawiłyby się na obu barkach, tymczasem doznał otarć tylko na barku prawym, co mogło być wynikiem pochylenia ciała do przodu na skutek uderzenia stroną, która nie była przymocowana pasem do siedzenia. Do zbieżnych wniosków doszedł biegły dr n. med. J. M. J. (k. 212/2). Nie jest specjalistą z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, niemniej jednak trafnie odwołał się do charakteru doznanych obrażeń powoda, które sugerują zapięcie pasów bezpieczeństwa przez powoda. Świadek E. K. (k. 162) małżonka powoda, złożyła szczere i przekonujące zeznania. Wskazała na opiekę jaką świadczyła mężowi, aktualnie zwiększone wydatki na utrzymanie wynikłe z profilaktyki przeciwzakrzepowej i farmakoterapii przeciwbólowej. Opisała ograniczenia i dolegliwości z jakimi mąż borykał się po wypadku oraz w procesie rehabilitacji. Podawane przez nią okoliczności korespondują z opisywanymi w kartach leczenia szpitalnego zabiegami. Bez przesady i przekonująco wskazała na zmiany jakie na skutek stanu męża zaszły w stylu funkcjonowania rodziny. Sąd ocenił za możliwe podane przez nią wysokości zarobków otrzymywanych przez męża. Składając zeznania w postępowaniu karnym podczas rozprawy w dniu 20 sierpnia 2009 r. A. K. podał, że kiedy pracował przed wypadkiem dostawał 1.500,00 zł (k. 146 w aktach SR w N. sygn. II K 380/09). Zdaniem Sądu na wysokość deklarowanych wówczas przez powoda dochodów wpływ miał charakter prowadzonego postępowania, bowiem A. K. starał się o przyznanie nawiązki. Powód był uznanym fachowcem, pracował jako prowadzący grupę, w delegacji. Wątpliwe, by decydował się na pracę poza miejscem zamieszkania za płacę minimalną. W dodatku miał na utrzymaniu żonę, siebie, trójkę małoletnich dzieci, dom. Rodzina żyła na dobrym poziomie. W takiej sytuacji nie można było przyjąć, że powód byłby w stanie zapewnić godny byt 5-osobowej rodzinie za płacę minimalną. Jako uznany fachowiec w delegacji był w stanie osiągać wynagrodzenie 3.000,00zł i podejmować zlecenia dorywcze w miejscu zamieszkania. Zeznania powoda A. K. (od 00:19:10 k.300) były rzeczowe, logiczne, pozbawione sprzeczności, kategoryczne i przekonujące. Powód bez zbędnych emocji opisał obrażenia jakich doznał, ich skutki w obecnym funkcjonowaniu. Z przyczyn powyżej przytoczonych Sąd uznał za wiarygodne twierdzenia dotyczące deklarowanych przez niego zarobków przed wypadkiem rzędu 3.000,00 zł miesięcznie i możliwości doraźnego podjęcia zleceń dodatkowych. Jako uznany cieśla, kierujący grupą, za pracę w delegacji był w stanie osiągać wynagrodzenie takiej wysokości, tym bardziej, że utrzymywał pięcioosobową rodzinę, której nie brakowało środków na utrzymanie, a rodzina utrzymywana była tylko przez niego. Mając powyższe na uwadze Sąd ocenił zeznania powoda jako wiarygodne, nie znajdując w zebranym w sprawie materiale dowodowym podstaw do podważenia ich prawdziwości. Za taką oceną zeznań powoda przemawiało również to, że w bezpośrednim kontakcie był on przekonujący i szczery. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługuje na uwzględnienie w części. Przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony (art. 822 § 1 k.c.). Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia (art. 822 § 2 k.c.). O ile strony nie umówiły się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody (art. 824 1 § 1 k.c.). Na mocy art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 2013 poz. 392) z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym (art. 36 ust. 1). Odpowiedzialność ubezpieczyciela jest uzależniona od zakresu odpowiedzialności sprawcy zdarzenia. Z mocy art. 436 w zw. z art. 435 § 1 k.c. sprawca zdarzenia odpowiada za szkodę na osobie lub mieniu wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności. W razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych (art. 436 § 2 k.c.), czyli na podstawie art. 415 k.c. w zw. z art. 444-447 k.c. Odpowiedzialność sprawcy wypadku, tj. kierującego samochodem marki F. (...) R. K., posiadającego wykupione ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń, jest bezsporna. Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym (art. 11 k.p.c.). Strona pozwana jako ubezpieczyciel sprawcy wypadku nie kwestionowała swojej odpowiedzialności. Przyczynienie Strona pozwana podniosła zarzut przyczynienia powoda do powstania szkody w wysokości 50% z powodu niezapięcia pasów bezpieczeństwa. Jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza stopnia winy obu stron (art. 362 k.c.). Ustalenie faktu przyczynienia się poszkodowanego do powstania szkody, stanowi jedynie sygnał do możliwości miarkowania należnych mu świadczeń przez Sąd, który powinien wziąć pod uwagę całokształt okoliczności sprawy. Sąd nie jest zobligowany do automatycznego obniżenia odszkodowania lub zadośćuczynienia, winien jednak wedle swego uznania rozważyć, czy stopień przyczynienia poszkodowanego, nie usprawiedliwia umniejszenia należnego mu świadczenia (wyrok SN z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. I PK 37/09, z dnia 19 listopada 2009r., do sygn. IV CSK 241/09, z dnia 7 maja 2010 r., sygn. III CSK 229/09, wyrok SN z dnia 14 października 2004 r., sygn. I UK 4/04). Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu (art. 6 k.c.) na ubezpieczycielu jako stronie wywodzącej z podniesionego zarzutu skutki prawne spoczywał ciężar jego wykazania. Powód stanowczo podał, że posiadał zapięte pasy bezpieczeństwa. Powyżej na podstawie zeznań powoda, strażaka S., jak i opinii biegłego sądowego dr. n. med. J.M. J. oraz analizy charakteru doznanych przez powoda obrażeń, Sąd doszedł do przekonania, że zarzut braku zapięcia pasów przez powoda, a w konsekwencji przyczynienia się powstania szkody nie był zasadny. Należy też, zauważyć, że strona pozwana reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika nie dociekała tej kwestii, pomimo prawa wnioskowania o powołanie biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych. Zadośćuczynienie W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę (art. 445 § 1 k.c.). Sąd przy określaniu wysokości zadośćuczynienia ma obowiązek w każdym przypadku dokonywać oceny konkretnego stanu faktycznego i brać pod uwagę wszystkie okoliczności mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy. Okoliczności te to przede wszystkim rozmiar doznanych cierpień fizycznych, a więc ból, długotrwałość leczenia i inne dolegliwości, a także cierpienia psychiczne, czyli negatywne uczucia przeżywane w związku z doznanymi cierpieniami fizycznymi. Nie bez znaczenia przy dokonywaniu tej oceny jest także wiek poszkodowanego i skutki uszkodzenia ciała w zakresie ogólnej zdolności do normalnego funkcjonowania (vide wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 29 marca 2012r. sygn. I ACa 228/12, wyrok SN z dnia 9 listopada 2007r., V CSK 245/07). Zadośćuczynienie ma na celu kompensatę nie tylko cierpień fizycznych, ale również niekorzystnych następstw zdarzenia w sferze psychiki poszkodowanego. Ma ono na celu przyniesienie poszkodowanemu równowagi emocjonalnej naruszonej przez doznane cierpienia psychiczne (wyrok SN z dnia 08 czerwca 2011 r., I PK 275/10, LEX nr 1164114, wyrok SN z dnia 08 sierpnia 2012r. I CSK 2/12, LEX nr 1228578, wyrok SN z dnia 12 lipca 2012 r., I CSK 74/12, LEX nr 1226824). Powód zgłosił ostatecznie żądanie zadośćuczynienia w kwocie 500.000,00 zł. W toku postępowania został ustalony trwały uszczerbek na zdrowiu doznany przez powoda w wysokości 67%. Leczenie szpitalne powoda, tj. zabiegi chirurgiczne, rehabilitacja, usprawnianie stawów kolanowego i skokowego trwały przez okres prawie roku. Dopiero w 2014 r. usunięto zespolenie ze stawu skokowego. Powód łącznie został poddany kilku zabiegom chirurgicznym, którym towarzyszyły dolegliwości bólowe, konieczność rehabilitacji. Przez okres kilku miesięcy był unieruchomiony, przez kolejne mógł poruszać się tylko o kulach. Leczenie było powikłane zakrzepicą żylną. Odczuwał znaczne dolegliwości bólowe przez okres około 2 miesięcy po wypadku, przez koleje miesiące były to i nadal są dolegliwości umiarkowane. Oprócz dolegliwości bólowych, towarzyszył powodowie znaczny dyskomfort oraz obniżenie nastroju. Przed wypadkiem powód był człowiekiem w pełni sprawnym i samodzielnym. Po zdarzeniu przez okres około pół roku wymagał pomocy w czynnościach życia codziennego wynikłych z unieruchomienia lub ograniczonych możliwości poruszania się. Towarzyszyły mu obawy o przyszłość, ponieważ miał na utrzymaniu żonę oraz trójkę małoletnich dzieci. Poczucie odpowiedzialności za rodzinę, konieczność tolerowania przerzucenia ciężaru utrzymania rodziny na żonę, bezsilność, powodują znaczne cierpienia w sferze emocjonalnej i ambicjonalnej. Wskutek doznanych obrażeń nie odzyskał pełnej sprawności. Porusza się samodzielnie, lecz jest to chód utykający, ma problemy z pokonywaniem schodów lub znacznych dystansów. Rokowania na przyszłość nie są dobre. Powód utracił częściowo zdolność do pracy. Nie jest w stanie powrócić do pracy w dotychczasowym zawodzie. Zauważyć jednak należy z drugiej strony, że powód zachował zdolność samodzielnego poruszania się. Nie odniósł uszczerbku o charakterze neurologicznym, jest w pełni sprawny intelektualnie i manualnie. Zachował częściową zdolność do pracy. Biorąc pod uwagę powyższe zestawienie Sąd ocenił, że żądana przez powoda kwota 500.000,00 zł zadośćuczynienia jest wygórowana. Każdy przypadek jest rozpatrywany indywidualnie, lecz Sąd zauważa, że orzeczenia powinny być także przewidywalne, a to prowadzi do ukształtowania się stosownej linii orzeczniczej. I tak zadośćuczynienie w kwotach rzędu kilkuset tysięcy złotych jest przyznawane zazwyczaj osobom, które pozbawione zarówno zdolności świadomego i samodzielnego myślenia, jak i zdolności poruszania się, znajdują się w stanie wegetatywnym, który eliminuje ich możliwość realizacji w każdej dziedzinie życia. Powód od takiego stanu zdecydowanie odbiega. Mając powyższe na względzie Sąd ocenił, że w stanie powoda zasadne byłoby wyjście od kwoty 100.000,00 zł zadośćuczynienia. Łącznie kwota 100.000,00 zł winna zrekompensować cierpienia oraz ograniczenia, z jakimi powód zmuszony został się borykać. Ubezpieczyciel wypłacił już z tego tytułu kwotę 20.000,00 zł, należy ją zatem odliczyć. W postępowaniu karnym od sprawcy wypadku na rzecz powoda zasądzona została także nawiązka w wysokości 10.000,00 zł. Ona zdaniem Sądu także podlega zaliczeniu na poczet zadośćuczynienia (tak wyrok SN z dnia 20.02.1973 r. sygn. II CR 11/73, wyrok SA w Białymstoku z dnia 9.12.2004 r., II AKa 306/04, wyrok SA w Lublinie z dnia 27.05.2002r. II AKa 126/02). W konsekwencji po odliczeniu powyższych kwot Sąd na podstawie art. 445 § 1 k.c. zasądził na rzecz powoda tytułem zadośćuczynienia kwotę 70.000,00 zł. Powód domagał się odsetek od kwoty zadośćuczynienia począwszy od dnia 07 maja 2009 r. Żądanie tak określone Sąd uznał za słuszne. Ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku (art. 817§ 1 k.c. ). Gdyby wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela albo wysokości świadczenia okazało się niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w ciągu 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe. Jednakże bezsporną część świadczenia ubezpieczyciel powinien spełnić w terminie przewidzianym w § 1 (art.817§2 k.c.). Natomiast na podstawie art. 14 ust.1 i 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. W przypadku gdyby wyjaśnienie w tym terminie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. Po zgłoszeniu szkody, które wpłynęło do Oddziału pozwanego w N. w dniu 01 kwietnia 2009 r., a do Oddziału w K. w dniu 06 kwietnia 2009 r., pozwany nie wzywał powoda o uzupełnienie dokumentacji, a zatem wiązał go termin 30 dni dla likwidacji szkody, który upływał licząc od drugiej ze wskazanych dat dnia 06 maja 2009 r., zatem odsetki naliczane być mogą od dnia kolejnego - 07 maja 2009 r. Pierwotne zgłoszenie do ubezpieczyciela dotyczyło kwoty 100.000,00 zł zadośćuczynienia i odszkodowania, bowiem oparte było na podstawie prawnej z art. 445 § 1 i 444 § 1 k.c. Kwota powyżej zasądzona mieści się w powyższym zakresie. Stąd przyznanie odsetek jak wyżej. W ocenie Sądu zasądzenie odsetek od daty wyroku - jak tego chciała strona pozwana - prowadziłoby w ocenie Sądu do ich umorzenia za okres sprzed daty wyroku i byłoby nieuzasadnionym uprzywilejowaniem dłużnika (ubezpieczyciela zobowiązanego w swojej działalności do podwyższonej staranności art. 355 § 2 k.c.), co mogłoby skłaniać go do jak najdłuższego zwlekania z należnym poszkodowanym świadczeniem pieniężnym, w oczekiwaniu na orzeczenie Sądu, znoszące obowiązek zapłaty odsetek za wcześniejszy okres. Wskazać również należy, że zobowiązanie do zapłaty zadośćuczynienia ma charakter bezterminowy, stąd też o jego przekształceniu w zobowiązanie terminowe decyduje wierzyciel przez wezwanie dłużnika do wykonania zobowiązania. Żądanie powoda w wyższym zakresie z tytułu zadośćuczynienia jako nieuzasadnione zostało oddalone. Odszkodowanie / R. W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty (art. 444 § 1 k.c.). Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej, albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty (art.444§2 k.c.). Powód zgłosił takie same składniki odszkodowania, jak i renty za okres od dnia wypadku do dnia wytoczenia powództwa, a mianowicie utracone zarobki oraz koszty leków przeciwzakrzepowych. Wysokość zarobków powoda nie była jednoznaczna. Z dokumentów wynika, że rok przed wypadkiem był zatrudniony w ramach umowy za wynagrodzeniem brutto w kwocie około 3.500,00 zł miesięcznie, w chwili wypadku był zatrudniony za minimalnym wynagrodzeniem 1.126,00 zł. Do rozliczenia renty w pierwotnym żądaniu przyjął minimalne zarobki na budowie 1.000,00 zł. W postępowaniu karnym podał, że dostawał 1.500,00 zł. Zeznając podał, że miał możliwość dorobienia około 1.000,00 zł. Nie przedłożył rozliczeń podatkowych. Żona zeznała, że zarabiał 4.000,00 zł. Jest to kwota zdaniem Sądu nieco zawyżona. Powód ponosił koszty utrzymania rodziny, w tym trójki małoletnich dzieci, żona nie pracowała, przyjąć zatem można za zasadne, że jego możliwości jako cieśli (pracującego w delegacji) oscylowały wokół kwoty około 3.000,00 zł netto. Ponieważ otrzymywał świadczenie rehabilitacyjne, rentę w wysokości około 600-700,00 zł - Sąd ustalił średnią wysokość utraconych zarobków powoda na kwotę około 2.400,00 zł. Koszty leków zostały zdaniem Sądu zostały racjonalnie oszacowane przez małżonkę powoda, która podała z tego tytułu kwotę 100,00zł. Powyższe dwa składniki łącznie powodują kwotę, o którą wzrosły jego wydatki oraz zmniejszyły możliwości zarobkowe - 2.500,00zł. Z uwagi na zdublowanie składników w ramach odszkodowania i renty, a renta w kwocie rozszerzonej została zgłoszona dopiero w czerwcu 2014 r., za okres od wypadku do dnia zgłoszenia rozszerzenia renty, czyli od grudnia 2008 r. do czerwca 2014 r. Sąd policzył rentę w kwocie 500,00 zł, a pozostałą część z wyliczonej powyżej sumy 2.000,00 zł, zaliczył na poczet odszkodowania, tak jak było to żądane w pozwie. Łącznie iloczyn kwoty 2.000,00 zł i 67 miesięcy powoduje kwotę znacznie wyższą (134.000,00 zł), od żądanej sumy odszkodowania 60.000,00 zł. Sąd nie może jednak orzekać ponad żądanie (art. 321 § 1 k.p.c.). Z tych przyczyn odszkodowanie zostało zasądzone na podstawie art. 444 § 1 k.c. w wysokości 60.000,00 zł. Powód zgłosił odsetki od tej kwoty od 07 maja 2009 r., powołując się na argumentację jak przy zadośćuczynieniu. Ponieważ zadośćuczynienie wyczerpało zgłoszone roszczenie do kwoty 70.000,00 zł, tylko w zakresie 30.000,00 zł obejmowało odszkodowanie Sąd był uprawniony do przyznania odsetek od pierwotnego zgłoszenia szkody, czyli od dnia 07 maja 2009 r. Żądanie odszkodowania w szerszym zakresie zostało zgłoszone dopiero w pozwie, który został doręczony pozwanemu w dniu 22 października 2012 r. (k. 60). Termin 30 dni, w których pozwany mógł dobrowolnie zlikwidować szkodę upłynął bezskutecznie, dlatego w zakresie pozostałej kwoty 30.000,00 zł odszkodowania odsetki zostały przyznane od dnia 22 listopada 2012 r. Żądanie odszkodowania zostało uwzględnione w pełni. W konsekwencji zabiegu poczynionego powyżej, wskutek takiej konstrukcji zgłoszonego roszczenia, za okres od wypadku, tj. od grudnia 2008 r. do rozszerzenia renty w czerwcu 2014 r., Sąd na podstawie art. 444 § 2 k.c. przyznał powodowi rentę w kwotach po 500,00 zł miesięcznie, co za okres 180 miesięcy sumuje się do kwoty 90.000,00 zł, wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 11-tego każdego miesiąca, ale począwszy od listopada 2012 r. do lipca 2014 r. Odsetki od listopada 2012 r. zostały spowodowane tym, że w zgłoszeniu szkody do ubezpieczyciela w postępowaniu przedsądowym nie było żądania renty. Po raz pierwszy i to w kwocie 500,00 zł pojawiło się ono w pozwie, doręczonym 22 października 2012 r. Zatem jak wyżej w przypadku odszkodowania Sąd odsetki policzył od świadczeń należnych po terminie 30 dni od zgłoszenia, zatem od listopada 2012 r. Termin zaś końcowy tego świadczenia przypada na lipiec 2014 r., ponieważ od tego miesiąca należna będzie renta w pełnej wysokości 2.500,00 zł, a w czerwcu 2014 r. po raz ostatni będzie płatna renta w kwocie 500,00 zł. W związku z tym, że w czerwcu 2014 r. została zgłoszona renta w wyższej wysokości tj. po 3.000,00 zł, od miesiąca następującego po zgłoszeniu, czyli od lipca 2014r. Sąd przyznał rentę w pełnej wyliczonej powyżej wysokości, tj. 2.500,00 zł miesięcznie, płatną z góry do 10-tego dnia każdego miesiąca, z odsetkami ustawowymi w razie opóźnienia - począwszy od lipca 2014 r. - na podstawie art. 444 § 2 k.c. Żądanie renty w wyższym zakresie jako nieuzasadnione z przyczyn powyżej wskazanych zostało oddalone. Ustalenie odpowiedzialności na przyszłość Co do zasady w ocenie Sądu treść art. 442 1 k.c. nie oznacza braku interesu prawnego po stronie powoda w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego na przyszłość. Wprowadzenie uregulowania, że bieg terminu przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody na osobie rozpoczyna się z chwilą dowiedzenia się przez poszkodowanego o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia (bo tak należy odczytać § 3 art. 442 1 k.c.) oznacza, że nie został w żaden sposób ograniczony czas, w jakim może ujawnić się szkoda na osobie prowadząc do powstania (zaktualizowania się) odpowiedzialności pozwanego za skutki danego zdarzenia. Lecz drugi, czy kolejny proces odszkodowawczy może toczyć się nawet po dziesiątkach lat od wystąpienia zdarzenia wyrządzającego szkodę. Trudności dowodowe z biegiem lat narastają, a przesądzenie w sentencji wyroku zasądzającego świadczenie odszkodowawcze o odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości, zwalnia powoda (poszkodowanego) z obowiązku udowodnienia istnienia wszystkich przesłanek odpowiedzialności podmiotu, na którym taka odpowiedzialność już ciąży (uchwała SN z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt III CZP 2/09). Opinie biegłych wprost wskazały, że rokowania co do stanu zdrowia powoda są złe. W przyszłości przewidywane są zwyrodnienia, powód może wymagać nawet protezowania stawów lewej kończyny dolnej. Mogą pojawić się też dalsze konsekwencje zakrzepicy, nawet z koniecznością plastyki naczyń włącznie. Dlatego żądanie oparte na art.189 k.p.c. zostało uwzględnione. Koszty: Powództwo zostało uwzględnione w części wynoszącej około połowę (żądane 596.000 = 500.000 + 60.000 + 12 x 3.000, a uwzględnione 250.000 = 70.0000 + 60.0000 + 90.000 + 12 x 2.500 i ustalenie). Strony były reprezentowane przez zawodowych pełnomocników ustanowionych z wyboru. Powód został zwolniony od kosztów sądowych w całości (k. 40). Strona pozwana uiściła zaliczkę na poczet opinii biegłego w kwocie 400,00zł (k.88) c/637/12. Sąd przyznał tymczasowo ze środków Skarbu Państwa: świadkowi zwrot kosztów podróży 88,27 zł (k.164), biegłemu wynagrodzenie za opracowanie opinii w kwocie 1.010,80 zł (k. 242), 460,36 zł (k. 251), 462,43 zł (k. 277) - łącznie 2.021,86zł. W związku z częścią w jakiej powództwo zostało uwzględnione lub oddalone, na zasadzie art.100 k.p.c. Sąd wzajemnie zniósł pomiędzy stronami koszty procesu. Natomiast w zw. z art. 113 ust.1 u.k.s.c. nakazał ściągnąć od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa tut. Sądu kwotę 15.895,93 zł, w tym do kwoty 400,00zł z zaliczki pozwanego nierozdysponowanej uiszczonej pod poz. c.637/12. Na kwotę powyższą złożyły się odpowiednio cześć opłaty od zgłoszonego roszczenia, od uiszczenia której powód został zwolniony oraz część wydatków tymczasowo pokrytych ze środków Skarbu Państwa. W pozostałym zakresie, wobec zwolnienia powoda od kosztów sądowych, nieuiszczonymi kosztami został obarczony Skarb Państwa.