W uzasadnieniu uczestnik podał, iż na mocy art.
z art. 241 9§ 1 zd. 2 kp legitymację do wniesienia odwołania od odmowy rejestracji protokołu dodatkowego do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy mają łącznie wszystkie strony zamienianego układu zbiorowego. Oznacza to równocześnie, że odwołanie musi zostać wniesione przez pracodawcę oraz wszystkie organizacje związkowe, które protokół dodatkowy zawarły (podpisały). Odwołanie zaś od odmowy rejestracji protokołu dodatkowego Nr (...) złożył jedynie Związek Zawodowy (...), odwołania zaś takiego nie złożyły pozostałe związki zawodowe, jak również pracodawca. (k. 85-87) Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Stroną Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zarejestrowanego pod Nr (...)po stronie pracowniczej był (...) Związek Zawodowy (...), (...) Związek Zawodowy (...) w (...) S.A, (...) Związek Zawodowy (...), Komisja Międzyzakładowa (...) oraz Związek Zawodowy (...), po stronie zaś pracodawcy (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.. W dniu 15 marca 2015 roku do Okręgowego Inspektoratu Pracy w G. wpłynął wniosek o rejestrację protokołu dodatkowego Nr(...) z dnia 19 lutego 2015 do powyższego Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy. Okręgowy Inspektor Pracy w G. w dniu 11 maja 2015 roku odmówił rejestracji protokołu dodatkowego Nr (...)do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zawartego w dniu 19 lutego 2015 roku. Jako przyczynę powyższego w/w wskazał na brak wykazania przez Zawiązek Zawodowy(...), iż jest on następcą prawnym wykreślonej struktury zakładowej (...). (Dowód: odmowa rejestracji protokołu dodatkowego- k. 4-5v) Sąd zważył co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych do akt sprawy, których prawdziwość ani autentyczność nie budziła wątpliwości. W istocie okoliczności faktyczne sprawy nie były pomiędzy stronami sporne. Poza sporem pozostawała okoliczność, iż u pracodawcy (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. obowiązuje Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy zarejestrowany przez Okręgowego Inspektora Pracy w G. pod Nr (...) Stroną powyzszego po stronie pracowniczej był (...) Związek Zawodowy Grupa (...), (...) Związek Zawodowy (...) w Grupie (...) S.A., (...) Związek Zawodowy (...), Komisja (...) oraz Związek Zawodowy (...), po stronie zaś pracodawcy (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.. Poza sporem pozostawała również okoliczność, iż w dniu 15 marca 2015 roku do Okręgowego Inspektoratu Pracy w G. wpłynął wniosek o rejestrację protokołu dodatkowego Nr (...) z dnia 19 lutego 2015 roku do powyższego Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy. Okręgowy Inspektor Pracy w G. w dniu 11 maja 2015 roku odmówił rejestracji protokołu dodatkowego Nr (...) do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zawartego w dniu 19 lutego 2015 roku. Jako przyczynę powyższego w/w wskazał na brak wykazania przez Zawiązek Zawodowy (...), iż jest on następcą prawnym wykreślonej struktury zakładowej (...). Wskazać należy, iż odwołanie złożone przez Związek Zawodowy (...) dotyczace odmowy rejestracji protokołu dodatkowego Nr (...) do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. dokonanej przez Okręgowego Inspektora Pracy w G. w dniu 11 maja 2015 roku nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art.
kp układ (układ zbiorowy pracy) podlega wpisowi do rejestru prowadzonego dla: 1) układów ponadzakładowych przez ministra właściwego do spraw pracy; 2) układów zakładowych przez właściwego okręgowego inspektora pracy. §
kp jednoznacznie ustanawia prawo do zakwestionowania odmowy rejestracji układu zbiorowego wspólnie dla wszystkich podmiotów posiadających status strony, które układ zawarły lub status strony uzyskały później na podstawie § 3 lub § 4 tego artykułu. Z mocy art. 241 9 § 1 kp zasada ta znajduje odpowiednie zastosowanie do protokołów dodatkowych wprowadzających zmianę do układu. W treści powyższego orzeczenia Sąd Najwyższy wskazał, iż legitymację do wniesienia odwołania od odmowy rejestracji protokołu dodatkowego do zakładowego układu zbiorowego pracy mają łącznie wszystkie strony zmienianego układu rozumiane jako podmioty, które go zawarły lub w późniejszym czasie uzyskały status strony układu (art.
241 9 § 1 zdanie drugie kp) W tym miejscu na uwagę zasługują rozważania zawarte w treści tegoż postanowienia. W ocenie Sądu powyższe mają również istotne znacznie na gruncie przedmiotowej sprawy. Sąd zaś rozpoznający niniejszą sprawę całkowicie powyższe rozważania podziela i przyjmuje za podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W treści powyższego orzeczenia Sąd Najwyższy wskazał, iż zgodnie z treścią art.
zdanie pierwsze kp „w ciągu 30 dni od dnia zawiadomienia o odmowie rejestracji przysługuje odwołanie: 1) stronom układu ponadzakładowego - do Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie, 2) stronom układu zakładowego - do właściwego dla siedziby pracodawcy sądu rejonowego - sądu pracy". Nie budzi wątpliwości, że generalnie układ zbiorowy pracy ma dwie strony, pracodawczą i pracowniczą (związkową). Wynika to wprost z art. 241 14 § 1, art. 241 23 i art. 241 25 § 5 kp, określających strony ponadzakładowego i zakładowego układu zbiorowego oraz podmioty dysponujące zdolnością układową (zdolnością do zawarcia układu). W wyroku z dnia 4 kwietnia 2002 roku (I PKN 262/01), Sąd Najwyższy, dokonując pogłębionej analizy przepisów dotyczących układów zbiorowych pracy, stwierdził, że z art.
kp wynika, iż przyznaje on określoną kompetencję "stronom", a nie "stronie", co oznacza, że odwołanie, o którym mowa w tym przepisie, muszą złożyć obie strony układu, tj. pracodawca i związki zawodowe. (…) Analiza przepisów Kodeksu pracy normujących układy zbiorowe pracy wskazuje, że ustawodawca posługuje się pojęciem strony (stron) zarówno w odniesieniu do dwóch stron układu - pracodawczej i związkowej ( np. art. 241 2 § 3, art. 241 3 § 1, art. 241 7 § 1 pkt 1 i 3 k.p), jak i w stosunku do podmiotów, które - występując po tych stronach - układ zbiorowy zawarły lub w późniejszym czasie uzyskały status takiej strony układu (np. art. 241 3 § 2, art. 241 5 § 2, art. 241 6, art. 241 9 § 3-5, art.
241 27 § 1 kp). Generalnie można stwierdzić, że ustawodawca, wówczas, gdy odnosi pojęcie stron do podmiotów, które układ zawarły lub w późniejszym czasie weszły w prawa i obowiązki takiego podmiotu (takiej strony), posługuje się określeniem stron układu. Tak rozumiane strony układu co do zasady zobowiązane są do wspólnego działania, za wyjątkiem wyraźnie określonych w przepisach przypadków, kiedy dla skutecznego dokonania czynności wystarcza działanie jednej (każdej) z nich. W tym też znaczeniu pojęcie stron układu zostało przez ustawodawcę użyte w art.
Przepis ten jednoznacznie ustanawia prawo do zakwestionowania odmowy rejestracji układu zbiorowego wspólnie dla wszystkich stron układu, a więc wszystkich podmiotów posiadających status strony, która układ zawarła (podpisała). Gdyby do skutecznego złożenia odwołania uprawniona była tylko jedna (każda) ze stron układu, przepis ten przewidywałby takie prawo wprost, jak czyni to art.
Już tylko to wskazuje, że przewidziane w art.
kp prawo odwołania się od odmowy rejestracji układu zbiorowego przysługuje łącznie stronom tego układu, czyli łącznie wszystkim podmiotom, które układ zbiorowy zawarły lub później uzyskały status jego strony na podstawie § 3 lub § 4 tego artykułu. Z mocy art. 241 9 § 1 kp zasada ta znajduje odpowiednie zastosowanie do protokołów dodatkowych wprowadzających zmiany do układu. Jak już wyżej zaznaczono, ustanowienie w art.
kp wymagania wspólnego (łącznego) działania wszystkich stron zawartego układu nie jest wyjątkiem, ale zasadą przyjętą w przepisach normujących problematykę układów zbiorowych pracy. Wynika ono między innymi z art. 241 7 § 1 pkt 1 i 3 kp, w myśl którego dla skutecznego rozwiązania układu wymagane jest porozumienie wszystkich podmiotów występujących po stronie pracodawczej i związkowej układu lub wypowiedzenie pochodzące od wszystkich podmiotów występujących po jednej z tych stron, z art. 241 9 § 3 kp, stosownie do którego dla wejścia organizacji związkowej, która nie zawarła układu, w prawa i obowiązki strony układu wymagana jest zgoda wszystkich podmiotów, które układ zawarły, czy też z art.
i 4 k.p, zgodnie z którymi dla wyrażenia zgody na zmianę lub usunięcie postanowień układu niezgodnych z prawem konieczne jest łączne działanie wszystkich podmiotów posiadających status stron układu. Na etapie zmian obowiązującego układu zbiorowego obowiązek wspólnego działania wszystkich organizacji związkowych będących jego stronami, niezależnie od ich wielkości oraz od tego, czy zawierały ten układ, czy też w późniejszym czasie weszły w prawa i obowiązki takiej strony, wynika już tylko z art. 241 9 § 2 kp. Zgodnie z tym przepisem (odczytywanym w związku z art. 241 9 § 3 i 4 kp) jeżeli układ został zawarty przez więcej niż jedną organizację związkową, przez okres jego obowiązywania wszelkie czynności dotyczące tego układu podejmują organizacje związkowe, które go zawarły lub które wstąpiły w późniejszym czasie w prawa i obowiązki strony układu. Inaczej rzecz ujmując, czynności dotyczące zmian do układu mogą podejmować tylko wspólnie (zgodnie) wszystkie organizacje związkowe stanowiące łącznie jego stronę pracowniczą, a więc wszystkie podmioty występujące po związkowej stronie układu. Oznacza to, że w braku zgody lub w razie pominięcia którejś z organizacji związkowych dokonana czynność nie wywołuje skutków prawnych. Niewątpliwie odnosi się to do podejmowania wszystkich czynności kończących się zawarciem (podpisaniem) przez strony układu protokołu dodatkowego, ale zasadnie można twierdzić, że wszelkie czynności dotyczące obowiązującego układu, o których stanowi art. 241 9 § 2 kp, obejmują również wniesienie odwołania od odmowy rejestracji zmiany tego układu wprowadzonej w drodze protokołu dodatkowego. Podsumowując Sąd Najwyższy stwierdził, że z mocy art.
241 9 § 1 zdanie drugie kp legitymację do wniesienia odwołania od odmowy rejestracji protokołu dodatkowego do zakładowego układu zbiorowego pracy mają łącznie wszystkie strony zmienianego układu zbiorowego. Oznacza to równocześnie, że odwołanie musi zostać wniesione przez wszystkie organizacje związkowe, które protokół dodatkowy zawarły (podpisały). Mając powyższe na uwadze skoro odwołanie w zakresie odmowy rejestracji protokołu dodatkowego Nr (...) do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. dokonanej przez Okręgowego Inspektora Pracy w G. w dniu 11 maja 2015 roku wniósł jedynie Związek Zawodowy (...) w dniu 12 czerwca 2015 roku, a nie obie strony układu (tj. strona pracownicza oraz pracodawca) uznać należało iż powyższe z uwagi na braki należytej legitymacji procesowej czynnej nie zasługiwało na uwzględnienie. O powyższym orzeczono w punkcie I postanowienia, na podstawie art.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 520 § 1 kpc.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.