kpc obligujący do usprawiedliwienia niestawiennictwa z powodu choroby pełnomocnika, zaświadczeniem potwierdzającym niemożność stawienia się na wezwanie sądu wystawionym przez lekarza sądowego, gdyż podstawą wniosku o odroczenie rozprawy nie była choroba pełnomocnika ale wyznaczony termin porodu i okres okołoporodowy, Po pierwsze zaświadczenie o terminie porodu podchodziło z bardzo odległej daty tj. z grudnia 2014 roku, a po drugie skoro pełnomocnik pozwanego przebywała na zwolnieniu lekarskim to okres okołoporodowy nie zwalniał jej od przedstawienia zaświadczenia lekarza sądowego o którym mowa w art.
Gdyby jednak nawet przyjąć koncepcję skarżącego, że wyznaczony w miesiącu grudniu 2014 roku termin porodu przypadający w okolicach terminu rozprawy (14 sierpnia 2015 r.) był nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć (
kpc), a zatem nie mógł być traktowany jako choroba, to nie mogło umknąć uwadze Sądu, że pełnomocnik posiadał dostatecznie dużo czasu na ustanowienie substytuta. Odwoływanie się do stanowiska mocodawcy , które rzekomo obligowało pełnomocnika do osobistego występowania przed sądem nie znajduje żadnego potwierdzenia w treści pełnomocnictwa, które wręcz przewidywało prawo substytucji i nie zawierało w tym względzie żadnych ograniczeń (Por. k.29). Przepis art. 91 pkt. 3 kpc stanowi wprost, że pełnomocnictwo obejmuje z samego prawa umocowanie do udzielania dalszego pełnomocnictwa procesowego adwokatowi lub radcy prawnemu. Zgodnie z treścią pełnomocnictwa i art. 91 pkt. 3 kpc substytutem mógł być każdy inny radca prawny lub adwokat także z innej kancelarii. Nie logiczne i wręcz sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem byłoby przyjęcie, że jedyną kancelarią w Ł. do której pozwany miał zaufanie była kancelaria prowadzona przez pełnomocniczkę pozwanego i jej męża. Każdy radca prawny i adwokat zobowiązany jest do zachowania tajemnicy zawodowej, zatem nie zachodziło niebezpieczeństwo ujawnienia tajemnicy związanej z kondycją finansową i zasadami współpracy pozwanego z innymi kontrahentami. Bez znaczenia jest załączone do apelacji zaświadczenie lekarskie o urodzeniu w dniu 14 sierpnia 2015 roku dziecka, skoro istniał w tym stanie faktycznym obowiązek i możliwość ustanowienia substytuta. W konsekwencji wobec zasadności oddalenia wniosku o odroczenie rozprawy i poczynionych wyżej rozważań nie zachodziła nieważność postępowania wskutek pozbawienia pozwanego możliwości obrony jego praw. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art.233 kpc w zakresie w jakim sąd przyjął, że strony łączyła umowa sprzedaży określonej treści podczas gdy w ocenie skarżącego z zebranego materiału dowodowego w oparciu o zasady logicznego rozumowania oraz wszechstronne rozważenie materiału dowodowego, wniosku takiego wysnuć nie można. Wszechstronne rozważenie materiału dowodowego oznacza uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności. Normy swobodnej oceny dowodów wyznaczane są wymogami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, wszechstronny i racjonalny rozważa materiał dowodowy jako całość (por. SN z 26 czerwca 2003 r V CKN 417/01 i z 10 czerwca 1999 r II UKN 685/98). Sąd Okręgowy w całości podziela i przyjmuje za własne ustalenia dokonane przez Sąd Rejonowy, a także wysnuty z nich wniosek, że strony łączyła umowa sprzedaży określona w art. 535 § 1 kc, której dowodem były przedstawione przez powoda faktury VAT na łączną kwotę 4.680,30 zł (por. k.9-12). Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 kpc (przypuszczać należy, że zarzut naruszenia art. 233 kpc odnosił się do § 1 tegoż artykułu) wymaga wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Zarzut ten nie może polegać jedynie na zaprezentowaniu własnych korzystnych dla skarżącego ustaleń stanu faktycznego dokonanych na podstawie własnej korzystnej dla siebie ocenie materiału dowodowego (por. postanowienie SN z 10 stycznia 2002 r II CKN 572/99). Zarzut naruszenia art. 233 § 1 kpc mógłby okazać się skuteczny tylko w wypadku wykazania, że zastosowane przez sąd kryteria oceny wiarygodności dowodów były oczywiście błędne (por. wyrok SN z 16 kwietnia 2002 r V CKN 1446/00). Skarżący zarzucając naruszenie art. 233 kpc nie wykazał na czym polegało uchybienie zasadom logicznego rozumowania, i które wnioski Sądu Rejonowego były sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym, zasadami logiki bądź doświadczenia życiowego. Nie podał również, których jego wniosków dowodowych sąd nie uwzględnił. Podkreślić należy, że pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty oprócz twierdzenia, że faktury nie stanowią dowodu zawarcia umowy sprzedaży materiałów budowlanych ani dowodu należytego jej wykonania, nie zaoferował żadnych wniosków dowodowych. Nie przedstawił choćby odpowiedzi na wezwanie do zapłaty, w której kwestionowałby zawarcie umowy sprzedaży określonych w fakturach materiałów budowlanych lub też podnosił nienależyte jej wykonanie. W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 6 kc, której procesowym odpowiednikiem jest art. 232 zdanie I kpc na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie (tak SN w orzeczeniu z 3 października 1968 r II PR 313/69) a na stronie pozwanej obowiązek udowodnienia okoliczności uzasadniających jej wniosek o oddalenie powództwa (tak SN w orzeczeniu z 20 kwietnia 1982 r I CR 72/82). Pozwanego obciążał zatem obowiązek wykazania okoliczności niweczących prawo powoda. W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje – zgodnie z potrzebami obrotu – zapatrywanie, że faktura VAT może spełniać wiele funkcji, które wykraczają poza kwestie podatkowe. Między innymi faktura stanowi „stwierdzenie wierzytelności pismem” w rozumieniu art. 514 kc, a jej treść może także w istotnym zakresie współkształtować lub wręcz określać treść umowy lub stanowić dowód jej zawarcia (por. uzasadnienie uchwały SN z 10 lipca 2008 r III CZP 62/08 – OSNC 2000/7-8/106). W świetle powyższych rozważań apelację pozwanego jako bezzasadną należało oddalić w oparciu o art. 385 kpc.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.