1. uznaje oskarżoną za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, tj. przestępstwa z art.
i za to na podstawie art.
skazuje oskarżoną na karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych przy przyjęciu, że wysokość jednej stawki jest równoważna kwocie 50,00 zł (pięćdziesiąt złotych),
I. W oparciu o wynik przeprowadzonego postępowania i materiał dowodowy ujawniony bezpośrednio na rozprawie w zakresie czynu opisanego w akcie oskarżenia Sąd ustalił, co następuje: W dniu 2 lipca 2015 roku M. J.
Do znamion tego występku należy prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym przez sprawcę znajdującego się w stanie nietrzeźwości. Okoliczności popełnienia tego czynu nie budzą żądnych istotnych wątpliwości, podobnie jak jasny jest wniosek, że znamiona ustawowe występku zostały w całości zachowaniem oskarżonej wyczerpane. W myśl zasady clara non suntinterpretanda zbędne jest dalsze wyjaśnienie i szersza wykładnia zastosowanej normy prawa materialnego, albowiem wnioski w tej mierze są jasne, a dodatkowo okoliczności te potwierdziła w swych wyjaśnieniach oskarżona. Poza wszelkim sporem jest ustalenie, że M. J.
wymierzył oskarżonej karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych przy przyjęciu, że wysokość jednej stawki dziennej odpowiada kwocie 50 zł. Na podstawie art. 43a § 2 k.k. Sąd orzekł świadczenie pieniężne o charakterze obligatoryjnym w wysokości 5.000,00 zł na rzecz Funduszu Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. W dalszej części Sąd orzekł środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Kary tak wymierzonej z pewnością nie można uznać za surową, a tym bardziej w stopniu, który wskazywałby na jej rażącą dysproporcję wobec stopnia zawinienia i stopnia szkodliwości społecznej czynu. Te zaś ocenić należy jako szczególnie wysokie, biorąc pod uwagę błahy powód podjętego działania tj. rozpoczęcia jazdy w stanie znacznej nietrzeźwości, przy jednoczesnej nagminność tego rodzaju przestępczości. Sąd wziął pod uwagę korzystne dla oskarżonej okoliczności jakimi bez wątpienia były uprzednia niekaralność, w tym za wykroczenia, skrucha i przyznanie się do popełnienia zarzuconego jej czynu, znamionujące refleksję nad własnym nagannym, a nade wszystko bezprawnym zachowaniem. Powyższe ustalenia uzasadniały wymierzenie kary o najłagodniejszym rodzajowo charakterze, która nie wiąże się ani z ograniczeniem, ani tym bardziej pozbawieniem wolności oskarżonej. Z drugiej zaś strony Sąd wziął pod uwagę przewagę okoliczności obciążających i ich charakter, które determinowały stosowną i odpowiednią reakcję prawnokarną. Stopień zawinienia oskarżonej za popełnienie przestępstwa umyślnego w zamiarze bezpośrednim z błahych powodów i motywu, który można było zrealizować w sposób zgodny z prawem przy pomocy innej osoby, która następnie przejęła samochód od oskarżonej, jest najwyższy. Podobnie szkodliwość społeczna czynu wobec powszechnej wiedzy na temat ilości popełnianych tożsamych przestępstw nie może być uznana za nieznaczną. Sąd zobligowany był do wzięcia pod uwagę rodzaju naruszonego dobra jakim było bezpieczeństwo wszelkich uczestników komunikacji, a także istotny stopień naruszenia reguł ostrożności, ustalony stan nietrzeźwości oskarżonej i jak wskazano wyżej błahą motywację podjętego działania. Istotną okolicznością w tym zakresie jest ustalony zamiar oskarżonej, która w pełni świadomie zamierzała po wypiciu alkoholu rozpocząć jazdę samochodem na odcinku około 5 km. Te wszystkie przesłanki uzasadniały podjęcie właściwych decyzji w zakresie orzekanych środków karnych. Świadczenie pieniężne o wysokości ustalonej przez Sąd wraz z wysokością orzeczonej kary grzywny uznać należało za dolegliwość odpowiednią i proporcjonalną do ustalonego stanu faktycznego i przypisanej oskarżonej winy. Konsekwencją dalszą była jedyna możliwa i jednocześnie zasadna decyzja o wyeliminowaniu oskarżonej jako prowadzącej pojazdy mechaniczne wszelkiego rodzaju w ruchu lądowym na okres 3 lat. Stopień naruszenia reguł ostrożności i bezpieczeństwa po stronie oskarżonej był na tyle znaczny, że w ocenie Sądu swą rolę może spełnić wyłącznie tak orzeczony środek karny na okres 3 lat, który jest przy tym rozmiarem tego środka karnego najniższym przewidzianym przez ustawę. Podobnie Sąd na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł świadczenie pieniężne w wysokości 5.000,00 zł, które z jednej strony jest obowiązkowe, z drugiej zaś jego wysokość odpowiada ponownie minimalnej wysokości przewidzianej przepisami kodeksu karnego. W związku z wydaniem wyroku skazującego od oskarżonego na podstawie art. 627 k.p.k. zasądzono koszty postępowania sądowego oraz na podstawie art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach sądowych w sprawach karnych wymierzono mu stosowną opłatę, wynikającą z rozstrzygnięcia w zakresie kary, której wysokość odpowiada rodzajowi i wymiarowi orzeczonej kary grzywny.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.