← Polska

II W 542/14

Sygn. akt II W 542 /14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 sierpnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Kępnie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Andrzej Dziuba Protokolant sekr. są

§ 1, 2 i 5, są przeprowadzane na koszt pracodawcy.

Pracodawca ponosi ponadto inne koszty profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami, niezbędnej z uwagi na warunki pracy. § 7. Pracodawca jest obowiązany przechowywać orzeczenia wydane na podstawie badań lekarskich,

§ 1, 2 i 5. § 8. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej

(28)w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej
(29)określi w drodze rozporządzenia: 1)tryb i zakres badań lekarskich,

§ 1

, 2 i 5, oraz częstotliwość badań okresowych, a także sposób dokumentowania i kontroli badań lekarskich; 2)tryb wydawania i przechowywania orzeczeń lekarskich do celów przewidzianych w Kodeksie pracy i w przepisach wydanych na jego podstawie; 3)zakres profilaktycznej opieki zdrowotnej, o której mowa w § 6 zdanie drugie; 4)dodatkowe wymagania kwalifikacyjne, jakie powinni spełniać lekarze przeprowadzający badania,

§ 1

, 2 i 5, oraz sprawujący profilaktyczną opiekę zdrowotną, o której mowa w § 6 zdanie drugie. Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy określa w §

  1. 1 i
  2. że badanie profilaktyczne przeprowadza się na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę a skierowanie takie powinno zawierać: 1)określenie rodzaju badania profilaktycznego, jakie ma być wykonane, 2)w przypadku osób przyjmowanych do pracy lub pracowników przenoszonych na inne stanowiska pracy - określenie stanowiska pracy, na którym osoba ta ma być zatrudniona; w tym przypadku pracodawca może wskazać w skierowaniu dwa lub więcej stanowisk pracy, w kolejności odpowiadającej potrzebom zakładu, 3)w przypadku pracowników - określenie stanowiska pracy, na którym pracownik jest zatrudniony, 4)informacje o występowaniu na stanowisku lub stanowiskach pracy,

pkt 2 i 3, czynników szkodliwych dla zdrowia lub warunków uciążliwych oraz aktualne wyniki badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia, wykonanych na tych stanowiskach. W świetle powyższego uznać zatem należy, że zaświadczenie lekarskie z dnia 12 maja 2014 r. wydane dla K. R. ze względu na brak precyzji w określeniu stanowiska pracy w kontekście wskazanego adresu zakładu pracy zdaniem sądu nie mogło być uznane za spełniające warunki orzeczenia o braku przeciwwskazać zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku pracy w Z. przy linii lakierowania(...). Orzeczenie to mogłoby być uznane za wystarczające gdyby pracodawca przedstawił skierowanie, w którym byłoby wyraźnie określone stanowisko na którym ma pracować K. R.. Nie uczynił tego jednak ani na wezwanie kontrolującego ani podczas toczącego się postępowania Dowód; zeznania świadka M. S. k- 141 akt, zeznania świadka K. R. k- 94 akt, zaświadczenie lekarskie k- 28 i 105 Następnie wskazać należy, że Art. 226 Kodeksu pracy stanowi, iż pracodawca ocenia i dokumentuje ryzyko zawodowe związane z wykonywaną pracą oraz stosuje niezbędne środki profilaktyczne zmniejszające ryzyko, informuje pracowników o ryzyku zawodowym, które wiąże się z wykonywaną pracą, oraz o zasadach ochrony przed zagrożeniami.” Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy ( Dz.U.2003.169.1650 j.t.) okresla, że § 39a.

  1. Pracodawca ocenia ryzyko zawodowe występujące przy wykonywanych pracach, w szczególności przy doborze wyposażenia stanowisk i miejsc pracy, stosowanych substancji i preparatów chemicznych, biologicznych, rakotwórczych lub mutagennych oraz zmianie organizacji pracy. Podczas oceny ryzyka zawodowego uwzględnia się wszystkie czynniki środowiska pracy występujące przy wykonywanych pracach oraz sposoby wykonywania prac.
  2. Stosowane w następstwie oceny ryzyka zawodowego środki profilaktyczne, metody oraz organizacja pracy powinny: 1)zapewniać zwiększenie poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników; 2)być zintegrowane z działalnością prowadzoną przez pracodawcę na wszystkich poziomach struktury organizacyjnej zakładu pracy.
  3. Pracodawca prowadzi dokumentację oceny ryzyka zawodowego oraz zastosowanych niezbędnych środków profilaktycznych. Dokument potwierdzający dokonanie oceny ryzyka zawodowego powinien uwzględniać w szczególności: 1)opis ocenianego stanowiska pracy, w tym wyszczególnienie: a)stosowanych maszyn, narzędzi i materiałów, b)wykonywanych zadań, c)występujących na stanowisku niebezpiecznych, szkodliwych i uciążliwych czynników środowiska pracy, d)stosowanych środków ochrony zbiorowej i indywidualnej, e)osób pracujących na tym stanowisku; 2)wyniki przeprowadzonej oceny ryzyka zawodowego dla każdego z czynników środowiska pracy oraz niezbędne środki profilaktyczne zmniejszające ryzyko; 3)datę przeprowadzonej oceny oraz osoby dokonujące oceny. W świetle powyższego należy zdaniem sądu uznać, że przedłożone kontrolującemu a następnie złożone do akt sprawy dokumenty świadczące o zapoznaniu K. R. z ryzykiem zawodowym w dniu 12 maja 2014 r. nie są dokumentami wystarczająco wiarygodnymi dla przyjęcia, że doszło do zapoznania go z ryzykiem zawodowym na stanowisku pracy związanym z wykorzystaniem linii lakierniczej (...). Sąd podziela zapatrywanie kontrolującego/świadka M. S., że nie było podstaw ani w czasie kontroli ani obecnie do przyjęcia, że dokumentacja związana z zapoznaniem pracownika z ryzykiem dotyczy uruchamianej linii w Z. a nie jest dokumentacja sporządzona na potrzeby zakładu w Ś. i jedynie wykorzystana do potrzeb kontroli. Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 2374 k.p. p to pracodawca jest obowiązany zaznajamiać pracowników z przepisami i zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczącymi wykonywanych przez nich prac, wydawać szczegółowe instrukcje i wskazówki dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach pracy a pracownik jest obowiązany potwierdzić na piśmie zapoznanie się z przepisami oraz zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy. Jak wynika z § 41 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki S. z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy cytowanego już powyżej to pracodawca jest obowiązany udostępnić pracownikom, do stałego korzystania, aktualne instrukcje bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczące stosowanych w zakładzie procesów technologicznych oraz wykonywania prac związanych z zagrożeniami wypadkowymi lub zagrożeniami zdrowia pracowników, obsługi maszyn i innych urządzeń technicznych postępowania z materiałami szkodliwymi dla zdrowia i niebezpiecznymi, udzielania pierwszej pomocy. Instrukcje w tym zakresie powinny w sposób zrozumiały dla pracowników wskazywać czynności, które należy wykonać przed rozpoczęciem danej pracy, zasady i sposoby bezpiecznego wykonywania pracy, czynności do wykonania po jej zakończeniu oraz zasady postępowania w sytuacjach awaryjnych stwarzających zagrożenia dla życia lub zdrowia pracowników. Instrukcje dotyczące prac związanych ze stosowaniem niebezpiecznych substancji i preparatów chemicznych powinny uwzględniać informacje zawarte w kartach charakterystyki tych substancji i preparatów. Przedstawiona przez pracodawcę w tym zakresie dokumentacja nie spełniała zdaniem sądu warunków wskazanych przepisami Następnie zwrócić należy uwagę na fakt, że zgodnie z treścią art. 208 k.p. „W razie gdy jednocześnie w tym samym miejscu wykonują pracę pracownicy zatrudnieni przez różnych pracodawców, pracodawcy ci mają obowiązek: 1)współpracować ze sobą; 2)wyznaczyć koordynatora sprawującego nadzór nad bezpieczeństwem i higieną pracy wszystkich pracowników zatrudnionych w tym samym miejscu; 3)ustalić zasady współdziałania uwzględniające sposoby postępowania w przypadku wystąpienia zagrożeń dla zdrowia lub życia pracowników; 4)informować siebie nawzajem oraz pracowników lub ich przedstawicieli o działaniach w zakresie zapobiegania zagrożeniom zawodowym występującym podczas wykonywanych przez nich prac. §
  4. Wyznaczenie koordynatora, o którym mowa w § 1, nie zwalnia poszczególnych pracodawców z obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy zatrudnionym przez nich pracownikom. §
  5. Pracodawca, na którego terenie wykonują prace pracownicy zatrudnieni przez różnych pracodawców, jest obowiązany dostarczać tym pracodawcom, w celu przekazania pracownikom, informacje,

art.

  1. Art.
  2. §
  3. Pracodawca jest obowiązany przekazywać pracownikom informacje o: 1)zagrożeniach dla zdrowia i życia występujących w zakładzie pracy, na poszczególnych stanowiskach pracy i przy wykonywanych pracach, w tym o zasadach postępowania w przypadku awarii i innych sytuacji zagrażających zdrowiu i życiu pracowników; 2)działaniach ochronnych i zapobiegawczych podjętych w celu wyeliminowania lub ograniczenia zagrożeń,

pkt 1; 3)pracownikach wyznaczonych do: a)udzielania pierwszej pomocy, b)wykonywania działań w zakresie zwalczania pożarów i ewakuacji pracowników. § 2. Informacja o pracownikach,

§ 1

pkt 3, obejmuje: 1)imię i nazwisko; 2)miejsce wykonywania pracy; 3)numer telefonu służbowego lub innego środka komunikacji elektronicznej. Art.

  1. §
  2. Pracodawca ponosi odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy. Na zakres odpowiedzialności pracodawcy nie wpływają obowiązki pracowników w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz powierzenie wykonywania zadań służby bezpieczeństwa i higieny pracy specjalistom spoza zakładu pracy,

art. 23711 §

  1. §
  2. Pracodawca jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. W szczególności pracodawca jest obowiązany organizować pracę w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy; Z art. art. 212 k.p. wynika również, że osoba kierująca pracownikami jest obowiązana organizować stanowiska pracy zgodnie z przepisami i zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy dbać o sprawność środków ochrony indywidualnej oraz ich stosowanie zgodnie z przeznaczeniem organizować, przygotowywać i prowadzić prace, uwzględniając zabezpieczenie pracowników przed wypadkami przy pracy, chorobami zawodowymi i innymi chorobami związanymi z warunkami środowiska pracy, dbać o bezpieczny i higieniczny stan pomieszczeń pracy i wyposażenia technicznego, a także o sprawność środków ochrony zbiorowej i ich stosowanie zgodnie z przeznaczeniem, egzekwować przestrzeganie przez pracowników przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy zapewniać wykonanie zaleceń lekarza sprawującego opiekę zdrowotną nad pracownikami. Z powyższego wynika jednoznacznie, że dopuszczając do pracy w Z. pracowników K. R. i A. S. pracodawca miał obowiązek wyznaczenia koordynatora sprawującego nadzór nad wykonywana przez nich pracą. W sprawie okolicznością bezsporna jest, że taki koordynator nie został wyznaczony. Obwiniony ni kwestionuje tego faktu wskazując jednocześnie, że jego zdaniem koordynator nie był potrzebny. Takie stanowisko nie zasługuje zdaniem sadu na uwzględnienie. Ponadto art.
  3. § 1 k.p. stanowi, że: „Kto, będąc odpowiedzialnym za stan bezpieczeństwa i higieny pracy albo kierując pracownikami lub innymi osobami fizycznymi, nie przestrzega przepisów lub zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, podlega karze grzywny od 1000 zł do 30 000 zł.” Z treści art. 9 § 2 k. w wynika, że jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się łącznie kare w granicach określonych w przepisach przewidujących najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego oraz na podstawie wskazanych wyżej okoliczności i przepisów uznać zdaniem sądu należało, że w dniach wskazanych w zarzutach obwiniony dopuści się zarzucanych mu uchybień. Dlatego też Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2015 r. uznano go za winnego popełnienia zarzucanych czynów stanowiących wykroczenia z art. 263 § 1 kodeksu pracy i stosując dyspozycje art. 9 § 2 k.w. wymierzono jedna karę w najniższej dopuszczalnej wysokości 1.000 zł. Zdaniem Sądu tak wymierzona kara spełni swoje zadania zarówno w zakresie prewencji ogólnej jaki i indywidualnej tym bardziej,. Że dostrzeżone uchybienia zostały już usunięte.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.