I. uznaje M. I. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za ten czyn na podstawie art.
wymierza oskarżonemu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności. II. Na podstawie art. 42 § 2 k.k., art. 43 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 8 (ośmiu) lat. III. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu na poczet kary pozbawienia wolności okres zatrzymania w dniu 13 marca 2015 roku. IV. Na podstawie art. 627 k.p.k., art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie) koszty sądowe, w tym opłatę w wysokości 180 (stu osiemdziesięciu) złotych. Sygn. akt IV K 194/15 UZASADNIENIE M. I. nigdy nie uzyskał uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. W nocy z 12 na 13 marca 2015 roku w S. spożył dużą ilość alkoholu w postaci wódki. Następnie wsiadł do samochodu osobowego marki O. (...) o numerze rejestracyjnym (...) wraz z A. W.
na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczono wobec niego również zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Po raz ostatni został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 25 stycznia 2011 roku, sygn. akt V K 1637/10 za występek z art. 280 § 1 k.k. na karę 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Dowody:- protokół wyjaśnień M. I. – k 27-
na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności. Oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art.
W sprawie nie zachodzą okoliczności wyłączające bezprawność czynu lub winę sprawcy. M. I. nie miał w chwili popełnienia występku z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych zniesionej lub w stopniu znacznym ograniczonej zdolności rozumienia jego znaczenia albo pokierowania swoim postępowaniem. Stwierdzone u niego uzależnienie od alkoholu oraz dyssocjalne cechy osobowości nie wpłynęły na poziom poczytalności. Z tych względów Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. Przy wymiarze kary uwzględnił znaczną jego społeczną szkodliwością. Za taką oceną przemawiał poziom nietrzeźwości, w jakim znajdował się sprawca w czasie kierowania samochodem, który przekraczał 7-krotnie dopuszczalną normę, poruszanie się po centrum S., ulicą, na której niezależnie od pory dnia, przebywają piesi i inni użytkownicy drogi, co naraziło na niebezpieczeństwo dużą liczbę osób. M. I. prowadził pojazd mechaniczny, choć nigdy nie uzyskał do tego uprawnień. Sposób przemieszczania się nim, polegający na zwalnianiu i przyśpieszaniu bez powodu, świadczył nie tylko o braku umiejętności ale również zdolności zapewnienia panowania nad autem, co czyniło realnym spowodowanie wypadku komunikacyjnego. Na niekorzyść sprawcy przemawiała wielokrotna karalność, w tym za tożsame zachowanie a także prowadzenie nieustabilizowanego trybu życia, przejawiającego się brakiem stałego zatrudnienia przed osadzeniem w jednostce penitencjarnej. Podobnie Sąd potraktował brak wyrażenia przez sprawcę skruchy lub chociażby refleksji nad nagannością swojego postępowania, a jedynie artykułowanie dążenia do uzyskania warunkowego zawieszenia wykonania kary lub orzeczenia możliwie krótkiego okresu pobytu w warunkach izolacji więziennej. Na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzeczono tytułem środka karnego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na 8 lat, bowiem M. I. popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, polegające na kierowaniu samochodem przez osobę znajdującą się pod wpływem alkoholu. Uczynił to jako uczestnik ruchu. W ocenie Sądu okoliczności przedmiotowego zdarzenia wskazują, iż prowadzenie pojazdów przez oskarżonego zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Świadczy o tym dopuszczenie się po raz kolejny kierowania samochodem pomimo pozostawania w znacznym stanie nietrzeźwości, uniemożliwiającym, nie tylko zapanowanie nad autem, ale nawet logiczne formułowanie wypowiedzi a także nieuzyskania uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Okoliczności te miały również istotne znacznie dla określenia czasu obowiązywania zakazu. Postępowanie sprawcy dowodzi tego, że orzeczony poprzednio tożsamy środek karny nie spowodował zmiany jego stosunku do obowiązujących przepisów. Czyn, będący przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, wskazuje natomiast na to, że stał się on osobą zdolną do sprowadzenia realnego zagrożenia dla wielu użytkowników dróg. M. I. przewoził autem inną osobę, po wypiciu wódki, której ilości nie był w stanie nawet w przybliżeniu określić. Poczynione w niniejszym postępowaniu ustalenia nie dały podstaw do skorzystania przez sprawcę z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Zastosowanie wobec oskarżonego tegoż środka probacyjnego nie byłoby wystarczające dla zapobieżenia popełnianiu przestępstw. M. I. został dotychczas osiem razy skazany, w tym za tożsamy występek. Jego zachowanie nie miało zatem charakteru incydentalnego. Oskarżony pozostaje sprawcą niepoprawnym. Pomimo kolejnych skazań na kary bezwzględne nie modyfikuje swojego stosunku do porządku prawnego. Jest on niezmiennie lekceważący, o czym świadczy kierowanie samochodem osobowym bez uzyskania kiedykolwiek wymaganych uprawnień oraz w znacznym stanie nietrzeźwości. Zawieszenie wykonania sankcji wobec osoby, która pomimo wydawanych wyroków dopuszcza się bezprawnych zachowań, byłoby sprzeczne z wymogami w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Mogłoby również utwierdzić sprawcę w przekonaniu, że popełnianie przez niego kolejnych przestępstw nie będzie miało wpływu na rodzaj i wymiar konsekwencji prawnych, a tym samym wzmocni poczucie bezkarności. Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania. Konsekwencją uznania M. I. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stało się także obciążanie go kosztami postępowania. Ich wysokość uzasadnia przekonanie o zdolności uiszczenia należności bez uszczerbku dla swojego utrzymania.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.