w zw. z art. 65§1 k.k. E. F. podczas rozprawy nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Wyjaśniła, iż nikogo nie werbowała i nikogo nie namawiała do wyjazdów. Ponieważ w toku postepowania przygotowawczego wyjaśniała odmiennie odczytano jej poprzednie wyjaśnienia. W postępowaniu przygotowawczym E. F. opisała okoliczności związane z wyjazdem K. W. i K. J.. Przyznała też, że otrzymała od K. W. 750 Euro i od K. J. 700 Euro. Oskarżona potwierdziła treść odczytanych wyjaśnień z tym, że sprostowała, iż pieniądze otrzymywał F. M., a nie ona. Wcześniej mówiła inaczej, gdyż chciała być „w porządku” wobec F.. Pieniądze były jednak dla niego (wyjaśnienia E. F. k. 714-715v). Po odczytaniu wyjaśnień zawartych w materiałach tajnych i po odtworzeniu treści nagrań tam zawartych E. F. oświadczyła, iż nie kwestionuje treści rozmów oraz swojego głosu. Przyznała, iż od początku wiedziała, że będzie się zajmowała przemytem narkotyków. Dodała, że K. J. zgodziła się sama na drugi wyjazd, a pieniądze za nią miała otrzymać ona, gdyż F. M. przebywał wtedy za granicą (wyjaśnienia E. F. k. 813). F. M. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i zgłosił chęć dobrowolnego poddania się karze. Ponieważ jednak okoliczności popełnienia czynu budziły wątpliwości wniosku nie uwzględniono. Następnie odczytano wyjaśnienia F. M. z postępowania przygotowawczego. Oskarżony potwierdził, iż takiej treści wyjaśnienia składał, jednak nie wszystkie one odpowiadały prawdzie. Wyjaśnił, iż otrzymywał pieniądze od osób, które wracały z Grecji i były to pieniądze za pośrednictwo (wyjaśnienia F. M. k. 715v-717). Zdaniem Sądu treść zeznań K. J. oraz K. W. w powiązaniu z wyjaśnieniami oskarżonych nie nasuwa wątpliwości, co do tego, że świadkowie ci zostali zwerbowani do procederu przemytu narkotyków z Ameryki Południowej do Europy. To F. M. nakłonił do tego K. W.. Okoliczność tę potwierdzają dodatkowo zeznania P. S., który skontaktował ich ze sobą (zeznania k. 818). Z kolei K. J. do wyjazdu została namówiona nie tylko przez F. M., ale też i przez K. W.. Do drugiego wyjazdu natomiast K. J. została nakłoniona przez E. F. i Ł. W., gdyż F. M. przebywał wtedy za granicą. Nie ulega też w sprawie wątpliwości to, że E. F. i F. M. otrzymali wynagrodzenie za to, że zwerbowali te osoby do przemytu narkotyków. Zarówno K. W. jak i K. J. wiedzieli do czego zostali nakłonieni. Zdawali sobie sprawę z tego, że będą przemycać narkotyki w zamian za co otrzymają wynagrodzenie. Ustalenie roli jaką w procederze odegrali E. F. i F. M. nie nastręczało trudności. Byli oni członkami grupy zajmującej się przemytem narkotyków, a ich rola ograniczała się do werbowania ludzi zajmujących się bezpośrednio przemytem. Nadto pomagali tym osobom dostać się do W., skąd następował odlot do Grecji. Zdaniem Sądu działalność E. F. i F. M. nie może być traktowana jako przestępstwo wyczerpujące dyspozycję art.
Przepis ten przewiduje odpowiedzialność karną za przestępstwo handlu ludźmi. Z kolei definicję handlu ludźmi zawiera art. 115 § 22 k.k., który stanowi, iż handlem ludźmi jest werbowanie, transport, dostarczanie, przekazywanie, przechowywanie lub przyjmowanie osoby z zastosowaniem: 1) przemocy lub groźby bezprawnej, 2) uprowadzenia, 3) podstępu, 4) wprowadzenia w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, 5) nadużycia stosunku zależności, wykorzystania krytycznego położenia lub stanu bezradności, 6) udzielenia albo przyjęcia korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy osobie sprawującej opiekę lub nadzór nad inną osobą - w celu jej wykorzystania, nawet za jej zgodą, w szczególności w prostytucji, pornografii lub innych formach seksualnego wykorzystania, w pracy lub usługach o charakterze przymusowym, w żebractwie, w niewolnictwie lub innych formach wykorzystania poniżających godność człowieka albo w celu pozyskania komórek, tkanek lub narządów wbrew przepisom ustawy. Jeżeli zachowanie sprawcy dotyczy małoletniego, stanowi ono handel ludźmi, nawet gdy nie zostały użyte metody lub środki wymienione w pkt 1 – 6. Z treści zarzutu aktu oskarżenia wynika, że czyn oskarżonych miał polegać na zwerbowaniu i transportowaniu K. W. i K. J. w celu wykorzystania w okolicznościach poniżających godność człowieka do wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty Europejskiej znacznych ilości narkotyków poprzez wykorzystanie ich krytycznego położenia oraz wyzyskanie błędu co do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Wątpliwości Sądu nie budzą okoliczności dotyczące zwerbowania i transportowania na lotnisko w W. K. W. i K. J.. Kwestia ta wynika wprost z zeznań tych świadków, jak również z wyjaśnień oskarżonych. Ponad wszelką wątpliwość ustalono, iż obie te osoby zostały namówione do przemytu przez oskarżonych, którzy roztoczyli przed nimi wizję łatwego zarobku. Inaczej rzecz się ma jednak w odniesieniu do pozostałych znamion czynu z art.
Nie ma tu mowy o jakimkolwiek wprowadzeniu w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Nie ma też mowy o wykorzystaniu krytycznego położenia. Przecież z zeznań K. W. i K. J. wynika, że wiedzieli, iż będą przemycali narkotyki ukryte w żołądku i na to się godzili. To, że dodatkowo K. J. przemycała pieniądze i narkotyk w innych częściach ciała niczego w sprawie nie zmienia. Sama umieściła tam kapsułki i nic nie wskazuje na to, aby wobec niej w tym celu stosowano którąś z metod działania wymienionych w art. 115 § 22 k.k. Nie może też być mowy o wprowadzeniu w błąd co do wysokości wynagrodzenia za dokonany przemyt. Kwestia rozliczenia i ewentualnych roszczeń finansowych pomiędzy osobą zlecającą dokonanie przemytu a osobą dokonującą przemytu nie wchodzi w zakres pojęciowy „wprowadzenia w błąd” z art. 115 § 22 k.k. i trudno byłoby zaakceptować pogląd, iż osoba pokrzywdzona w tego rodzaju rozliczeniach dokonywanych pomiędzy sprawcami popełniającymi przestępstwo, korzystałaby z ochrony jaką daje art.
Nie dopatrzył się Sąd także żadnych okoliczności odnoszących się do wykorzystania krytycznego położenia lub stanu bezradności. Przemilczano o tym w uzasadnieniu aktu oskarżenia i można się jedynie domyślać, że chodzi o sytuację ekonomiczną K. W. i K. J.. Rzeczywiście K. W. nie miał stałej dochodowej pracy i jego sytuacja majątkowa była zła. To samo jeśli chodzi o sytuację K. J.. Potrzebowała pieniędzy na życie oraz na opłacenie pomocy prawnej w związku z chęcią uregulowania spraw rodzinnych. Tyle tylko, że są to normalne sytuacje życiowe w jakich znajdują się tysiące, jeśli nie setki tysięcy osób. Krytyczne położenie to nie jest trudna sytuacja materialna i powoływanie się na tę okoliczność przez sprawców czynów zabronionych nie może w żaden sposób usprawiedliwiać ich działania i przesądzać o tym, że ktoś inny wykorzystał to ich krytyczne położenie. W grę mogą tu wchodzić przypadki związane z zagrożeniem życia, zdrowia czy też utraty mienia znacznej wartości. To zaś, że ktoś został namówiony do popełnienia przestępstwa i chce w ten szybki i łatwy sposób polepszyć swoją – choćby istotnie ciężką - sytuację majątkową, nie może być traktowane jako „wykorzystanie krytycznego położenia” o jakim mowa w art. 115 § 22 k.k. Zdaniem Sądu brak jest też elementu dotyczącego wykorzystania w okolicznościach poniżających godność człowieka. Nie wiadomo zresztą, które to okoliczności decydują o tego typu działaniach. Znów można się jedynie domyślać, że chodzi o transport kokainy w żołądku lub innych częściach ciała, ale uznanie tego za okoliczność poniżającą godność człowieka jest nieusprawiedliwione. Przypomnieć należy, iż same zainteresowane osoby (przemycający) wiedzieli w jaki sposób będą przewozić narkotyki i na to się godziły. Nie widziały w tym nic poniżającego, choć z pewnością było to krępujące. Ustalony stan faktyczny i przedstawione rozważania przekonują, iż E. F. jak i F. M. nie dopuścili się handlu ludźmi lecz brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się przemytem środków odurzających przez to, że zwerbowali K. W. i K. J. do prowadzenia przez nich działalności przestępczej polegającej na wprowadzaniu na obszar celny Wspólnoty Europejskiej znacznych ilości kokainy. Zachowaniem swoim wyczerpali dyspozycję art. 258 § 1 k.k. Niczego w ustaleniach Sądu nie zmieniają dowody znajdujące się w materiałach tajnych, odtworzone podczas rozprawy w dniu 16 września 2015 r. (k. 812-813). Potwierdzają one to, że oskarżeni działali w grupie zajmującej się przemytem narkotyków, ale nic istotnego do sprawy nie wnoszą jeśli chodzi o zarzut handlu ludźmi. Dlatego dowody te nie zostały omówione w oddzielnej części uzasadnienia. W dniu 6 października 2014 r. w sprawie Prokuratury Okręgowej w Lublinie V Ds. 47/14 Sp(
na szkodę K. W. i K. J. został przedstawiony w dniu 10 października 2014 r. (k. 210) zaś F. M. w dniu 27 października 2014 r. (k. 201). Oznacza to, iż zarzuty w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Okręgową w L. pod sygn. akt V Ds. 47/14/Sp(c) zostały przedstawione wcześniej niż w niniejszym postępowaniu i uznanie, że czyn zarzucany w tej sprawie wyczerpuje dyspozycję art. 258 § 1 k.k. skutkuje koniecznością umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Wcześniej wszczęto bowiem postępowanie o ten sam czyn popełniony w tym samym okresie i postępowanie to toczy się jeszcze. W tym miejscu należy jeszcze wyjaśnić, iż z zeznań K. W. oraz K. J. wynikało, że działania wobec nich, tj. namawianie do popełnienia przestępstwa przemytu narkotyków, zostały podjęte w grudniu 2013 r., a nie w sierpniu 2013 r. Stąd zmiana w opisie czynu przypisanego oskarżonym w wyroku. Ponieważ w sprawie występował pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego K. W. ustanowiony z urzędu w osobie adw. Z. W., na podstawie § 14 ust. 2 pkt 7 i ust. 7 oraz § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd przyznał mu wynagrodzenie za wykonaną pomoc prawną. Na podstawie art. 632 k.p.k. kosztami procesu obciążono Skarb Państwa. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.