VI Ka 1071/15

(1)ur. (...) w M. syna J. i B. oskarżonego z art. 280§1 kk 2. A. N.

(1)ur. (...) w R. syna B. i W. oskarżonego z art. 280§1 kk na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 1 września 2015 r. sygnatura akt VI K 57/14 na mocy art. 437 § 1 kpk, art. 624 § 1 kpk

1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów: A. W. i R. R. kwoty po 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmujące kwoty 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonych z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
3. zwalnia oskarżonych od zapłaty kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając wydatkami Skarb Państwa. VI Ka 1071/15 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 01.09.2015r. A. N.

(1)i Ł. L.

(1)zostali uznani za winnych tego, że działając w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności: 1) w dniu 17.03.2010r. w R., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz P. K. i G. K., poprzez przytrzymywanie przemocą K. D.

(1)na krześle, zabrali w celi przywłaszczenia telefon komórkowy marki (...) o wartości 350 zł, stanowiący własność K. D.

(1)oraz pieniądze w kwocie 1000 zł, stanowiące własność K. A., tj. przestępstwa z art. 280 § 1 kk; 2) w dniu 19.03.2010r. w R., działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz P. K. i G. K., używając gazu obezwładniającego, poprzez rozpylenie gazu w pobliżu twarzy T. K. i uderzając stołkiem pokrzywdzonego, zabrali w celu przywłaszczenia telefon komórkowy marki (...) o wartości 400 zł, stanowiący własność T. K., tj. przestępstwa z art. 280 § 1 kk i za tona mocy art. 280 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk skazani zostali na karę po 3 lata pozbawienia wolności. Na podstawie art. 46 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonych obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłatę solidarnie na rzecz pokrzywdzonego K. A. kwoty 1000 zł, przy przyjęciu, iż obowiązek ten ciąży na oskarżonych solidarnie z G. K. i P. K.. Na postawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz: 1) adwokata A. W. kwotę 5.638,32 zł tytułem kosztów obrony udzielonej oskarżonemu Ł. L.

(1); 2) adwokata R. R. kwoty 5.638,32 zł tytułem kosztów obrony udzielnej oskarżonemu A. N.

(1). Na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych zwolniono oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa. Apelacje od tego wyroku wywiedli obrońcy oskarżonych, którzy zaskarżyli orzeczenie w całości. Obrońca oskarżonego Ł. L. zarzucił wyrokowi : 1) obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk, poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie , z naruszeniem wskazań wiedzy doświadczenia życiowego oraz rozstrzygnięcia nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonych, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych: 2) błąd w ustalenia faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na ustaleniu na podstawie zebranych i przeprowadzonych dowodów, iż oskarżony Ł. L.

(1)dopuścił się wspólnie i w porozumieniu ze współoskarżonymi zarzuconego mu przestępstwa rozboju, podczas gdy prawidłowa i wnikliwa analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku odmiennego. W oparciu o podniesione zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego A. N. zarzucił wyrokowi: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na ustaleniu, iż oskarżony A. N. dopuścił się wspólnie i w porozumieniu ze współoskarżonymi zarzucanych mu przestępstw rozboju, podczas gdy z treści materiału dowodowego nie sposób wysnuć takiego wniosku; 2) obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 4 kpk, art. 5 kpk i art.7 kpk, poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, która doprowadziła do uznania oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 1 i 2 wyroku; 3) rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu A. N. kary 3 lat pozbawienia wolności, podczas gdy upływ czasu pomiędzy czynem a wyrokowaniem, pozytywny przebieg resocjalizacji oskarżonego, jego aktualne warunki osobiste, pozwalają wysnuć wobec oskarżonego pozytywną opinię kryminologiczną i przemawiają za wymierzeniem znacznie łagodniejszej kary. W oparciu o podniesione zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu zarzutów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Apelacja obrońców oskarżonych Ł. L.

(1)i A. N.

(1)okazały się niezasadne. Wbrew ich wywodom sąd rejonowy nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, ani też nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia, określonych w art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk. Przeciwnie, sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku , w oparciu o wszystkie przeprowadzone dowody, ocenione swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, mając w polu widzenia okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonych, nie naruszając przy tym normy nakazującej rozstrzyganie nie usuniętych wątpliwości na korzyść oskarżonych, a swoje stanowisko w przedmiocie sprawstwa i winy oskarżonych należycie uzasadnił w pisemnych motywach wyroku,, wskazując jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Sąd trafnie ustalił, że przestępstwa rozboju dokonane w dniach 17 i 19 marca 2010r. na osobach K. D.

(1)i T. K. popełnione były przez 4 współsprawców. Wynika to zarówno z zeznań świadków, jak i wyjaśnień G. K. i P. K. złożonych w postępowaniu przygotowawczym. G. K. i P. K. zgodnie wyjaśnili, że obu przestępstw dopuścili się wspólnie z pochodzącymi z dzielnicy(...) mężczyznami o pseudonimach (...) i (...). Nie znali ich nazwisk, ani adresów zamieszkania. W toku postępowania ustalono, iż pseudonimami takimi posługiwali się dwaj mieszkańcy dzielnicy H. Ł. L.

(1)( (...)) oraz A. N.

(1)( (...)). Zarówno jeden jak i drugi do protokołów przesłuchania w charakterze podali, iż mają właśnie takie pseudonimy (k.267, k.273). Kluczowym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było zatem ustalenie, czy sprawcy, którzy posługiwali się takimi pseudonimami to oskarżeni Ł. L.

(1)i A. N.

(1). Dokonując ustaleń w tym zakresie sąd rejonowy przeprowadził wszechstronną i wnikliwą analizę wszystkich okoliczności sprawy, precyzyjnie wskazując jakie elementy ustalonego stanu faktycznego dowodzą, że (...) i (...), którzy dokonali rozbojów w dniach 17 i 19 marca 2010r. wspólnie z G. K. i P. K., to również oskarżeni A. N. i Ł. L.. Sąd przytoczył treść opinii kryminalistycznej biegłego R. W. z dnia 03.10.2014r. z której w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że ślady linii papilarnych ujawnione na szufladzie biurka znajdującego się na zapleczu punktu złomu, w którym w dniu 17.03.2010r. dokonano rozboju na osobie K. D., pochodzą od oskarżonego A. N. (k.10-11, k.2270-2275). Fakt ten z jednej strony niezbicie dowodzi, iż oskarżony A. N. to właśnie (...) , o którym wyjaśniali P. K. i G. K. w postępowaniu przygotowawczym i że oskarżony ten brał udział w napadzie rabunkowym dokonanym w dniu 17.03.2010r. z drugiej natomiast – pośrednio potwierdza, iż oskarżony ten był również współsprawcą rozboju, który miał miejsce w dniu 19.03.2010r. na terenie sklepu (...). P. K. i G. K. w śledztwie przecież zgodnie podali, że obu przestępstw dokonali w tym samym składzie osobowym, a wśród współsprawców byli (...) i (...). Nie ma racji obrońca oskarżonego A. N. wywodząc, iż do pozostawienia śladów na miejscu przestępstwa mogło dojść w sytuacji oddawania przez oskarżonego przedmiotów do skupu. Z wyjaśnień oskarżonego nie wynika, aby był on wcześniej w skupie złomu przy ul. (...), a tym samym mógł pozostawić tam ślady swoich linii papilarnych. Ślady zabezpieczono na biurku znajdującym się w pomieszczeniu na zapleczu, do którego klienci nie mieli dostępu (zeznania św. K. D. – k.2293-verte). Należało zatem wykluczyć aby do pozostawienia śladów przez A. N. doszło w innych okolicznościach, niż ustalone przez sąd. G. K. i P. K. zbieżnie wyjaśnili, iż osoby o pseudonimach (...) i (...) są kolegami i mieszkają w H., G. K. nadto podał, że obaj mężczyźni mają chyba po 17 lat, a z (...) chodził do szkoły, wskazał również, iż w styczniu 2010r. wyszedł on z „sankcji”. Wszystkie te okoliczności podane przez braci K., charakteryzujące współsprawców, zostały przedstawione w toku postępowania. Zarówno A. N. , jak i Ł. L. byli mieszkańcami dzielnicy H. w R.. Utrzymywali ze sobą kontakty towarzyskie i często razem przebywali. Ł. L. w chwili czynu miał ukończone 17 lat, natomiast A. N. miał niepełne 18 lat. A. N. uczęszczał do tej samej szkoły co G. K.. A. N. w dniu 22.01.2010r. opuścił Areszt Śledczy w (...). Przytoczone fakty, oceniono łącznie, pozwoliły na zidentyfikowanie mężczyzn o pseudonimach (...) i (...) jako oskarżonych A. N. i Ł. L.. Argumentacja sądu w tym względzie była całkowicie przekonująca i zasługiwała na akceptację. Słusznie wskazuje sąd rejonowy, iż w dniu 17.03.2010r. oskarżeni A. N. i Ł. L. przebywali razem – w tym dniu wspólnie dopuścili się przestępstwa z art. 13 § 2 kk w zw. z art. 279 § 1 kk na szkodę H. S. (wyrok Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 21.11.2011r.sygn.II K 263/11), przy czym przestępstwo to zostało popełnione ok. godz. 9:00 rano w dzielnicy H.. Rozbój dokonany przez sprawców w dniu 17.03.2010r. miał miejsce ok. godz. 12:00. Nie ma zatem racji obrońca oskarżonego A. N. kwestionując ustalenie sądu, iż oskarżeni mieli wystarczająco dużo czasu, aby przemieścić się z H. do innej dzielnicy R.. Nietrafny okazał się podniesiony w obu apelacjach, zarzut obrazy art. 5 § 2 kpk. Wyrażona w treści tego przepisu zasada, in dubio pro reo adresowana jest do organów postępowania karnego, oznacza to, że do jej naruszenia dochodzi jedynie wówczas, gdy organ ten – mimo istnienia nie usuniętych wątpliwości – nie rozstrzyga ich na korzyść oskarżonego. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu sądu pierwszej instancji nie wskazuje na to, aby wyrokując w sprawie sąd ten powziął tego rodzaju wątpliwości i nie postąpił zgodnie z nakazem wynikającym z art. 5 § 2 kpk. Sąd odwoławczy również tego rodzaju wątpliwości - w realiach rozpoznawczych sprawy – nie dostrzega. Ustalenia sądu rejonowego były pewne, poczynione zostały w oparciu o wszechstronną i rzetelną analizę całości materiału dowodowego, ujawnionego w toku rozprawy. Ocena przeprowadzonych dowodów nie zawiera luk i nieścisłości, dlatego też pozostaje pod ochroną art. 7 kpk. Wywiedzione apelacje nie dostarczyły przekonujących argumentów, aby ustalenia sądu rejonowego skutecznie podważyć. Przeprowadzone dowody dawały sądowi rejonowemu podstawę do przypisania oskarżonym A. N. i Ł. L. sprawstwa i winy w zakresie obu postawionych im zarzutów. Sąd ten dokonał też prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod przepisy ustawy, trafnie kwalifikując czyny oskarżonych jako występki z art. 280 § 1 kk. Wymierzając oskarżonym kary po 3 lata pozbawienia wolności oraz środki karne w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, sąd miał w polu widzenia ustawowe dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk. Orzeczonych kar nie sposób postrzegać jako niewspółmiernie surowych w sytuacji, gdy tylko nieznacznie przekraczają minimalny próg zagrożenia. Sąd właściwie ocenił stopień zawinienia i stopień społecznej szkodliwości obu czynów przypisanych oskarżonym, trafnie wskazując na rodzaj i charakter naruszonych dóbr, a także działanie sprawców w sposób zaplanowany .Sąd wziął też pod uwagę okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonych – pozytywną opinię o oskarżonym A. N. z miejsca zamieszkania i poprawne zachowanie Ł. L. w jednostce penitencjarnej , w której aktualnie przebywa. Podzielając zatem w pełni ustalenia faktyczno – prawne sądu pierwszej instancji i nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów i wniosków obu apelacji, zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolniono oskarżonych od ponoszenia kosztów procesu za postępowanie odwoławcze.