Sygn. akt VIII U 2282/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lutego 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Mariola Szmajduch Protokolant: Katarzyna Stefańczyk po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2016 r. w Gliwicach sprawy M. J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. o prawo do emerytury na skutek odwołania M. J. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia 19 października 2015 r. nr (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu M. J. prawo do emerytury poczynając od (...). (-) SSO Mariola Szmajduch Sygn. akt. VIII U 2282/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 19 października 2015r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. odmówił ubezpieczonemu M. J. prawa do emerytury w niższym wieku w oparciu o art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015r. poz. 748, ze zm.) w związku z tym, iż nie udowodnił on 15 – letniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach przy pracach wymienionych w wykazie A. W odwołaniu od powyższej decyzji oraz w toku procesu, ubezpieczony domagał się jej zmiany poprzez przyznanie mu prawa do wcześniejszej emerytury. Wskazał, że w okresie zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w R. w okresie od 1 września 1970r. do 9 stycznia 1992r., zajmował się naprawami i bieżącą konserwacją różnego rodzaju urządzeń elektrycznych na będących w ruchu wydziałach: wielkich pieców, stalowni i walcowni hut na terenie całego kraju. Zaznaczył ponadto, że z momentem zakończenia zatrudnienia w tej firmie nie otrzymał świadectwa pracy w warunkach szczególnych, bowiem w tym czasie spółkę reprezentował likwidator, który nie był zorientowany w rodzajach pracy wykonywanych w tym przedsiębiorstwie i z tego względu odmówił wszystkim pracownikom wystawienia takich świadectw. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a dodatkowo podniósł, że do okresów pracy w warunkach szczególnych nie zaliczył odwołującemu zatrudnienia od 1 września 1970r. do 9 stycznia 1992r. z uwagi na fakt, iż nie przedłożył on za ten okres świadectwa pracy w warunkach szczególnych, ani świadectwa pracy, na którym pracodawca potwierdziłby, że wykonywał on w tym czasie pracę w warunkach szczególnych oraz na jakim stanowisku. Dodatkowo ZUS podkreślił, że w okresie od września 1970 do czerwca 1973r. ubezpieczony był uczniem (...) i jedynie odbywał praktyczną naukę zawodu, co nie może zostać uznane za okres pracy wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych. Sąd ustalił co następuje: Ubezpieczony M. J., urodzony (...) w dniu 8 października 2015r. złożył wniosek o emeryturę w wieku niższym niż 65 lat z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach. Ubezpieczony 60 lat ukończył (...)., nie jest członkiem OFE Organ rentowy, w zaskarżonej decyzji kwestionował, iż skarżący na dzień 1 stycznia 1999r., legitymuje się okresem pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 15 lat, bowiem w ocenie ZUS ubezpieczony nie udowodnił żadnego okresu pracy w szczególnych warunkach. Organ rentowy wydając zaskarżoną decyzję nie uznał za pracę w warunkach szczególnych, pracy w okresie od 1 września 1970r. do 9 stycznia 1992r. w Przedsiębiorstwie (...) w R., z uwagi na fakt, iż ubezpieczony nie przedłożył za ten okres świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych. W toku procesu Sąd ustalił, że Przedsiębiorstwo (...) w R. było jedyną firmą zajmującą się wykonywaniem prac remontowych na rzecz hut na terenie całej Polski, w tym między innymi hut: L., C., W., S. i wielu innych. W szczególności przedsiębiorstwo to zajmowało się remontami obiektów i urządzeń hutniczych takich jak urządzenia walcowni, stalowni, wielkich pieców. Pracownicy tej firmy przy użyciu sprzętu specjalistycznego, tj. specjalnych koparek gąsienicowych (...) i GRAND wyburzali obudowy wielkich pieców, a także pieców odlewniczych i pieców w stalowni, podczas pracy tych wydziałów. W praktyce na każdym z tych wydziałów takich pieców było kilka i przeważnie jeden z nich podlegał remontowi generalnemu, tj. wyburzeniu i odbudowie. Natomiast pozostałe piece na takim wydziale w dalszym ciągu pracowały. Prace remontowe konkretnego pieca trwały od kilku tygodni do kilku miesięcy. Po ich zakończeniu przystępowano do remontu innego pieca na danym oddziale, lub brygady przenosiły się na inny wydział. Pracownicy tego przedsiębiorstwa pracowali ciągle w delegacji, przemieszczając się pomiędzy poszczególnymi hutami. W ramach tej firmy wydzielone też było tzw. pogotowie techniczne. Był to wydział zatrudniający różnego rodzaju specjalistów, jak mechanicy, elektrycy i elektromonterzy, którzy byli kierowani do napraw sprzętu (...) pracującego w hutach, jak i urządzeń samych hut. Pracownicy tego pogotowia pracowali na poszczególnych hutach w tych samych okresach, co pozostali pracownicy tej firmy. Ubezpieczony w spornym okresie, po ukończeniu zasadniczej szkoły zawodowej pracował w dziale pogotowia technicznego w charakterze elektromontera. Do jego obowiązków należało usuwanie awarii i bieżące naprawy różnego rodzaju urządzeń elektrycznych będących wyposażeniem koparek GRAND i (...), a także podnośników elektrycznych zamontowanych na wielkich piecach i suwnicach. Urządzenia te naprawiał w miejscu ich pracy, bowiem ze względu na ich gabaryty, bądź sposób zamontowania, nie można ich było odtransportować do warsztatu. Nadto zajmował się też naprawą urządzeń elektrycznych będących elementem urządzeń stalowni i walcowni. Wszystkie wymienione urządzenia elektryczne były narażone na oddziaływanie wysokiej temperatury i zapylenia pochodzącego z procesów technologicznych. Z tego też względu ulegały częstym awariom i niezbędna była ich bieżąca konserwacja, na wydziałach gdzie pracowały. Awarii takich była dość znaczna ilość i z tego względu pracownicy pogotowia technicznego nie zajmowali się innymi pracami, niż opisane powyżej. W tym czasie na wydziałach tych pracowały pozostałe urządzenia produkcyjne. W takim charakterze ubezpieczony pracował do końca zatrudnienia w tej firmie. Ubezpieczony, w trakcie pracy na poszczególnych wydziałach hut, podlegał takim samym warunkom szkodliwym, jak pracownicy danego wydziału huty pracujący przy produkcji, tj. zapyleniu, hałasowi i zmiennym warunkom atmosferycznym. Pracownicy (...), w tym również ubezpieczony pracowali codziennie w wymiarze 12 godzin na dobę. Ponadto Sąd ustalił, że pracownicy odchodzący z tego przedsiębiorstwa we wcześniejszym okresie, jak świadek M. otrzymywali od pracodawcy świadectwa pracy w warunkach szczególnych. Natomiast pracownicy odchodzący tym samym czasie co odwołujący, nie dostawali świadectw wykonywania pracy w warunkach szczególnych, bowiem w tym czasie przedsiębiorstwem tym zarządzał już likwidator, który nie znając specyfiki pracy tego zakładu odmawiał wystawiania takich świadectw. Obecnie przedsiębiorstwo to nie istnieje. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: akt organu rentowego, zeznań świadków: T. S. i L. M., (zapis nagrania protokołu z rozprawy w dniu 11 lutego 2016r. minuty od 12:13 i nast., k.21-22), a także akt osobowych odwołującego i akt emerytalnych świadka M., dołączonych do akt niniejszej sprawy. Zebrany materiał dowodowy Sąd uznał za kompletny i wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych oraz na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności Sąd dał w pełni wiarę zeznaniom świadków, gdyż są spójne i wzajemnie się potwierdzają, a nadto znajdują potwierdzenie w dokumentacji osobowej odwołującego. Należy również podkreślić, że świadkowie precyzyjnie i w sposób nie budzący najmniejszej wątpliwości określili charakter pracy odwołującego. Nadto świadek L. M., który był w okresie spornym zatrudniony na stanowisku tożsamym ze stanowiskiem odwołującego, ma ten okres zaliczony do pracy w warunkach szczególnych w oparciu o wydane mu przez pracodawcę, świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Sąd zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonego, M. J. zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015r. poz. 748, ze zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: 1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.