Sygn. akt I ACz 1233/12 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2012 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący Sędzia SA: Iwona Biedroń (spr.) Sędzia SA: Sędzia SA: Adam Jewgra

§ 1

i § 2 kpc, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż firma (...) sp. z o.o. we wniosku o udzielenie zabezpieczenia roszczenia uprawdopodobniła interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia, 2. art.

§ 3

kpc, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na udzieleniu zabezpieczenia roszczenia, które obciąża skarżącego ponad miarę. Formułując powyższy zarzut wniosła o zmianę wskazanego powyżej postanowienia poprzez jego uchylenie w całości. W odpowiedzi na zażalenie uprawniony wniósł o oddalenie zażalenia oraz o zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Wbrew stanowisku skarżącego powołane przez stronę powodową okoliczności są wystarczające do przyjęcia interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia w rozumieniu art. 730 1 § 2 k.p.c. (a nie jak błędnie powołano w zażaleniu art.

§ 1i § 2 kpc).

Przytoczona w zażaleniu argumentacja nie uzasadnia wniosków zażalenia, wręcz przeciwnie, podnoszone przez skarżącego okoliczności przemawiają za trafnością rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego. Skarżący wskazał bowiem, że stronie pozwanej nie przysługują już wierzytelności od wymienionych w uzasadnieniu zażalenia podmiotów ani też prawo własności do wskazanych ruchomości, co niewątpliwie potwierdza stanowisko Sądu Okręgowego, że strona powodowa uprawdopodobniła interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia. Zauważyć przy tym trzeba, że na etapie wydawania postanowienia o zabezpieczeniu Sąd nie rozstrzyga kwestii związanych z możliwością wykonania postanowienia zabezpieczającego. Tym samym zarzuty skarżącego dotyczące tego, że określone prawa majątkowe już pozwanemu nie przysługują, nie podlegają rozpoznaniu w ramach oceny zasadności postanowienia o zabezpieczeniu, lecz w ramach postępowania w przedmiocie wykonania tego postanowienia. Nie ma też uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie obciąża skarżącego ponad miarę. W sytuacji, gdy jak twierdzi sam skarżący, skuteczność zajęć dokonanych w oparciu o zaskarżone postanowienie może zostać podważona, twierdzenia o obciążeniu skarżącego ponad miarę nie mają dostatecznego oparcia w materiale sprawy. Tym samym zarzut naruszenia art. 730 1 § 3 k.p.c. ( a nie jak błędnie powołano w zażaleniu art.

§ 3kpc), okazał się bezzasadny.

Z tych też względów, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. bp