101 1 § 1 stosuje się odpowiednio, gdy pracodawca i pracownik mający dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, zawierają umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. W umowie określa się także okres obowiązywania zakazu konkurencji oraz wysokość odszkodowania należnego pracownikowi od pracodawcy, z zastrzeżeniem przepisów § 2 i 3.Zakaz konkurencji, o którym mowa w § 1, przestaje obowiązywać przed upływem terminu, na jaki została zawarta umowa przewidziana w tym przepisie, w razie ustania przyczyn uzasadniających taki zakaz lub niewywiązywania się pracodawcy z obowiązku wypłaty odszkodowania (§ 2). Zgodnie z art.
par 3 kp pracownikowi przysługuje odszkodowanie należne z tytułu umowy o zakazie konkurencji, które nie może być niższe od 25% wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania zakazu konkurencji. Klauzula konkurencyjna jest instytucją prawa pracy, do której w sprawach nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie pozostaje to w sprzeczności z zasadami prawa pracy (art. 300 k.p.). Klauzula ta ulega rozwiązaniu z nadejściem umówionego terminu, a także wygasa wraz ze śmiercią byłego pracownika. Może być ona także zmieniona lub rozwiązana w każdej chwili w drodze zgodnego porozumienia stron. Ponadto, strony już w samej w umowie o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy mogą przewidzieć możliwość jej wcześniejszego rozwiązania. Mogą mianowicie przewidzieć dopuszczalność jej wypowiedzenia pod warunkiem wskazania okoliczności stanowiących przesłanki wypowiedzenia oraz przy oznaczeniu terminu, w którym wypowiedzenie może być wykonane (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2011 roku, II PK 322/10, niepubl. oraz z dnia 16 czerwca 2011 roku, III BP 2/11, OSNP 2012/13-14/174). Mając na uwadze brzmienie postanowienia umownego zawartego w § 8 ust. 2 stwierdzić należy, że strony niniejszego procesu wprowadziły do umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy prawo jednostronnego skrócenia okresu obowiązywania zakazu konkurencji i zwolnienia z tego zakazu. Zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest możliwość zakończenia stosunku prawnego, wynikającego z zawartej klauzuli konkurencyjnej, przy czym w przedmiotowej sprawie wcześniejsze ustanie klauzuli konkurencyjnej nie było oparte na przepisach kodeksu pracy, lecz na postanowieniach zawartej między stronami umowy. W przedmiotowej sprawie pozwani twierdzili, że ustnie zwolnili powódkę z obowiązku wynikającego w umowie o zakazie konkurencji, a zatem odpadła podstawa wypłaty odszkodowania z tytułu zakazu konkurencji. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie nie wynika, aby pozwani rzeczywiście zwolnili powódkę z obowiązku przestrzegania klauzuli konkurencyjnej w chwili rozwiązania stosunku pracy, nie złożyli jej bowiem pisemnego oświadczenia o zwolnieniu jej z zakazu konkurencji. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika również, aby z tego zakazu zwolnili ją ustnie. Zgodnie z art.6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, zatem rzeczą pozwanych w niniejszym procesie było wykazanie, iż do zwolnienia powódki z zakazu konkurencji doszło. W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd o dopuszczalności wcześniejszego ustania umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, gdy strony przewidzą w tej umowie możliwość wystąpienia takiego skutku w następstwie jednostronnych czynności pracodawcy: odstąpienia od umowy, jej wypowiedzenia, czy też spełnienia się warunku rozwiązującego (por. np. wyrok Sądu Najwyższego: z dnia 14 listopada 2012 r., II PK 90/12 , LEX nr 1276218). W przedmiotowej sprawie § 8 ust. 4 umowy o zakazie konkurencji łączącej strony można zakwalifikować jako przysługujące pracodawcy prawo odstąpienia. Umowne prawo odstąpienia zostało uregulowane w art. 395 § 1 k.c. Zgodnie z tym przepisem można zastrzec, że jednej lub obu stronom przysługiwać będzie w ciągu oznaczonego terminu prawo odstąpienia od umowy. Prawo to wykonuje się przez oświadczenie złożone drugiej stronie. W myśl § 2 tego przepisu w razie wykonania prawa odstąpienia, umowa uważana jest za niezawartą. Z unormowania tego jednoznacznie wynika zatem, że dla skuteczności umownego prawa odstąpienia jest wymagane oznaczenie terminu, w czasie którego będzie możliwe skorzystanie z prawa odstąpienia oraz określenie, czy prawo to przysługuje obydwu stronom czy tylko jednej. Niepewność odstąpienia przez stronę od umowy nie może być bowiem bezterminowa, skoro zgodnie z art. 395 § 2 k.c. odstąpienie ma moc wsteczną, powodując uznanie umowy za niezawartą. Określenie terminu odstąpienia ma przy tym szczególne znaczenie w sytuacji, gdy takie zastrzeżenie umowne zamieszcza się w umowie o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. Skoro bowiem przepisy art.
mają charakter gwarancyjny, to warunki umowy o zakazie konkurencji nie mogą być tak ustalone, by pracodawca mógł w każdej chwili i bez wskazywania jakiegokolwiek powodu doprowadzić swoim jednostronnym oświadczeniem do ustania obowiązywania umowy i uwolnienia się od zapłaty odszkodowania. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że każdy przypadek wprowadzenia do umowy o zakazie konkurencji prawa odstąpienia należy rozważać indywidualnie, pod kątem zgodności z zasadami prawa pracy (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2003 r., I PK 16/02, OSNP 2004, nr 14, poz. 239). Tymczasem w § 8 ust. 4 umowy zawartej przez strony nie wskazano terminu, w którym pozwani mogli odstąpić od umowy. Zawiera on wyłącznie jednostronne zastrzeżenie możliwości skrócenia umówionego okresu zakazu konkurencji. Biorąc pod uwagę powyższe, Sad zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powódki odszkodowanie z tytułu zakazu konkurencji. Zasądzona na rzecz powódki kwota 8400 zł tytułem odszkodowania ustalona została na podstawie art.
kp, który stanowi, iż odszkodowanie, o z tytułu umowy o zakazie konkurencji nie może być niższe od 25% wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania zakazu konkurencji. Przyjęta przez strony wysokość odszkodowania w kwocie 30% wynagrodzenia jakie zootechnik otrzymał w okresie 3 miesięcy bezpośrednio poprzedzającym ustanie stosunku pracy, lub jeśli okres stosunku pracy będzie krótszy niż 24 miesiące w wysokości 50% kwoty stanowiącej wynagrodzenie jakie otrzymał za ostatni pełny miesiąc pracy, jest niezgodna z art.
kp, a zatem mając na uwadze, iż powódka otrzymywała wynagrodzenie miesięczne kwocie 2800 zł, zasądzeniu na jej rzecz podlegała kwota 8400 zł. Podstawę rozstrzygnięcia o odsetkach ustawowych stanowił art. 481 §1 i zd. 1 § 2 k.c. O kosztach procesu orzeczono w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, stosownie art. 98 § 1 i § 3 kpc i art. 99 kpc w zw. z § 11.1 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Biorąc pod uwagę, iż żądanie powódki zostało uwzględnione w całości, Sąd zasądził od pozwanych na jej rzecz kwotę 900 zł stanowiącą wynagrodzenie pełnomocnika.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.