mowy agent na zlecenie organizatora zobowiązuje się do stałego pośrednictwa (…).
3 umowy agent zobowiązuje się do rzetelnego informowania Klienta o aktualnych programach imprez, cenach, Ogólnych Warunkach Uczestnictwa oraz Warunkach (...). Agent zobowiązany jest poinformować Klienta o aktualnie obowiązujących przepisach paszportowych i wizowych w kraju docelowym (…) (§ 2 ust. 5).
6 agent zobowiązany jest do przekazywania Klientowi wszelkich informacji, otrzymanych od organizatora dotyczących podróży Klienta (w szczególności zmiana świadczeń imprezy, anulacja imprezy, zmiany godzin przelotu, itp.). Informacje te Agent zobowiązany jest przekazywać Klientowi w formie pisemnej. W § 2 ust. 8 umowy strony postanowiły, iż organizator nie odpowiada za udzielanie Klientowi przez Agenta błędnych informacji dotyczących imprez turystycznych Organizatora (…). Agent odpowiada swoim majątkiem za wszystkie szkody poniesione przez Organizatora na skutek niewykonania lub nienależytego wykonania przez Agenta zobowiązań wynikających z umowy. Agent ponosi odpowiedzialność jak za własne działanie, także za działanie swoich pracowników, współpracowników i innych osób, którymi się posługuje (§ 2 ust. 9). dowód: umowa agencyjna nr 690 k. 144 - 147 Sąd zważył co następuje: Powództwo podlegało oddaleniu w całości albowiem błędnie wskazano osobę pozwaną. Powód precyzując żądanie pozwu wskazał, iż domaga się od pozwanej M. R. kwoty 7.815,00 zł tytułem kwoty uiszczonej przez powoda za usługę turystyczną, kwoty 568,16 zł tytułem zwrotu kosztów przejazdu na lotnisko do K. i z powrotem oraz kwoty 1.331,84 zł tytułem zadośćuczynienia w związku z niezrealizowaną wycieczką i naruszenia dóbr osobistych – negatywne przeżycia. Przystępując do rozpoznania powództwa, w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż pomiędzy S. M.
umowy agencyjnej z dnia 26.08.2013 r. agent odpowiada swoim majątkiem za wszystkie szkody poniesioneprzez Organizatora na skutek niewykonania lub nienależytego wykonania przez Agenta zobowiązań wynikających z umowy. Agent ponosi odpowiedzialność jak za własne działanie, także za działanie swoich pracowników, współpracowników i innych osób, którymi się posługuje .
aś z art. 11 a ust. l w ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 223, poz. 2268 ze zm.) organizator turystyki odpowiada za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług turystycznych, chyba, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest spowodowane wyłącznie: działaniem lub zaniechaniem klienta, działaniem lub zaniechaniem osób trzecich, nie uczestniczących w wykonywaniu usług przewidzianych w umowie, jeżeli tych działań lub zaniechań nie można było przewidzieć ani uniknąć, albo siłą wyższą. Ponadto w art. 11 b ust. 1 - 3 wyżej powołanej ustawy zastrzeżono, iż odpowiedzialności tej nie można wyłączyć ani ograniczyć w drodze umowy, a także w razie wyboru prawa obcego, chyba, że możliwość takiego ograniczenia przewiduje umowa międzynarodowa, której RP jest stroną albo, że strony ograniczą tą odpowiedzialność w umowie do dwukrotności ceny imprezy turystycznej względem każdego klienta, z wyłączeniem szkód na osobie. Z ustawy o usługach turystycznych i z częściowo implementowanej DYREKTYWY RADY z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podró ży, wakacji i wycieczek (90/314/EWG - Dz.U.UE L z dnia 23 czerwca 1990 r.) wynika, że jedynym odpowiedzialnym za usługi turystyczne jest organizator turystyki. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w przypadku zaistnienia odpowiedzialności kontraktowej z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy klient powinien kierować swe żądania do organizatora imprezy turystycznej. Tak się jednak w niniejszej sprawie nie stało, ponieważ powództwo wytoczono agentowi przed którym doszło do zawarcia umowy. Agent sprzedający przedmiotową wycieczkę nie odpowiada jednak za wykonanie umowy, gdyż wykonał umowę w imieniu i na rzecz organizatora – spółki (...) z siedzibą w W.. Nawet w przypadku winy tego agenta, który nie przekazał właściwych informacji, niezbędnych do tego by do wylotu w ogóle doszło (
twierdzeniami powoda i świadków okoliczność ta została potwierdzona w opinii sądu), to organizator nie może zwolnić ani ograniczyć swojej odpowiedzialności. Może mieć jednak dalsze roszczenia do agenta. W ocenie sądu materiał dowodowy przedłożony przez strony jasno wskazuje, że agent ( zarówno M. R. jak i jej pracownica J. S.) nie dopełnił swoich obowiązków i nie przedstawił informacji o przepisach paszportowych dotyczących wylotu do Egiptu w zakresie czasu, w jakim musi być ważny paszport licząc od powrotu do kraju. Strona pozwana zaprzeczała temu stwierdzeniu, dodatkowo powołując się na to, że w każdym katalogu jest zawarty taki zapis. Byłoby to zasadne o tyle, gdyby powód dysponował takim katalogiem, czego strona pozwana
obowiązkiem wynikającym z przepisy 6 k.c. nie udowodniła. Powód twierdził, że żadnego katalogu nie dostał, a jedynie podpisał umowę. Strona pozwana podnosiła, że jeżeli powód umowę podpisał, to potwierdził, że zapoznał się z przepisami transportowymi, wizowymi, zdrowotnymi związanymi z uczestnictwem w przedmiotowej imprezie turystycznej. Przesłuchani w sprawie świadkowie w osobach I. K., G. K., J. M. i M. M.
zasadami doświadczenia życiowego należałoby stwierdzić, iż jeżeli powodowi tak informacja zostałaby przekazana, to nie zawarłby umowy o takiej treści. Żaden myślący i odpowiedzialny człowiek nie jechał by z 5 osobową rodziną na drugi koniec Polski na lotnisko tylko dlatego by „spróbować” czy uda mu się wylecieć, płacąc przy tym dość znaczną sumę pieniędzy. Takie zachowanie byłoby sprzeczne i z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Twierdzenia pozwanej, że „nie z takimi paszportami wylatywali klienci z G.”, świadczy o tym, że miała pozwana świadomość, iż taka sytuacja miała miejsce i takiej rozmowie nie przeczyła, nadawała jej tylko inne znaczenie. Miała zatem świadomość, iż wiedzy takiej nie przekazała powodowi i liczyła wyłącznie na „łut losu”, iż uda się im wylecieć a na lotnisku nie będą tak restrykcyjnie przestrzegać przepisów paszportowych. Jest to wysoce nieprofesjonalne działanie agenta, narażające klienta na stres i szkodę. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd stwierdził, że powodowi w ogóle nie zostały udostępnione informacje o przepisach paszportowych i jest to ewidentne rażące zaniedbanie agenta turystycznego. Działając w pośpiechu i w krótkim czasie do wylotu, z dużą liczbą uczestników i problemami jak ich zakwaterować, nie zwrócono uwagi na tak podstawową kwestię jak właściwe ich poinformowanie o przepisach paszportowych. Natomiast nie można stwierdzić z faktu podpisania umowy przez powoda, która zawiera stwierdzenie, że zapoznał się z przepisami kraju do którego podróżuje, iż został on prawidłowo o nich poinformowany. Okoliczności, iż agent działał w sposób niewłaściwy czy nierzetelny nie stanowią o tym, że można go skutecznie pozwać. W mniejszym przypadku za jego działanie odpowiadać winien organizator, ale ten nie został pozwany w sprawie, mimo iż powód był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wszystkie żądania, czy w zakresie kosztów wycieczki, czy zwrotu kosztów przejazdu, czy tytułem zadośćuczynienia za nienależycie wykonaną usługę turystyczną powinny być kierowane w ocenie sądu do właściwego organizatora turystyki. Wzgląd na powyższe prowadził do wniosku, że nawet za ewentualne zaniedbania działającego na mocy umocowania pozwanego agenta przy wykonaniu zobowiązania, wynikającego z łączącej strony umowy, odpowiada (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W.. Brak zatem podstaw do uwzględnienia powództwa z tego powodu, iż pozwana M. R. nie może być prawidłowo wskazana jako za osobę legitymowaną biernie. Mając to wszystko na uwadze, Sąd oddalił powództwo, ze względu na to, że pozwana nie posiada legitymacji biernej, o czym orzekł jak w pkt I wyroku. O kosztach jak w pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., art. 99 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349) przyjmując, że pozwana poniosła koszty wygranego przez nią procesu w wysokości 1.200,00 zł (koszty zastępstwa procesowego przez profesjonalnego pełnomocnika).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.