roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Podobny termin przedawnienia tego rodzaju roszczeń przewidywał poprzednio art. 442 k.c. Powództwo zostało wniesione w 2008r., a zatem roszczenia związane ze szkodą powstałą ponad 3 lata wcześniej, są przedawnione, nie ulega bowiem wątpliwości, iż zarówno sama ewentualna szkoda, jak i osoba zobowiązana jej zdaniem do jej naprawienia była powódce znana. I tak roszczenia związane z utratą możliwości zamieszkiwania w lokalu i jego zniszczeniem, (niezależnie od tego, że zdaniem sądu, nie ma związku przyczynowego między działaniami sądu a tą szkodą) – są przedawnione, bowiem powódka zamieszkała ponownie w mieszkaniu w 2002r. i szkoda była jej znana co najmniej w tej dacie. Szkoda w postaci zwolnienia z pracy powstała w 1997r., szkoda związana z kosztami wynajmu innego mieszkania – w latach dziewięćdziesiątych, a zatem są to odległe terminy. Sąd Apelacyjny podziela ocenę Sądu Okręgowego, iż roszczenia z tych tytułów są przedawnione. Nawet zasądzenie kwoty spłaty z tytułu podziału majątku wspólnego nastąpiło wcześniej niż 3 lata przed wniesieniem niniejszego powództwa, aczkolwiek w tym przypadku powódka dowiedziała się nieco później o wydanym orzeczeniu i obowiązku spłaty. Jak wynika z poglądu wyrażonego w wyroku z 8 października 2008r. Sądu Najwyższego w sprawie II CSK 745/13 LEX nr 1544225, który Sąd Apelacyjny w obecnym składzie podziela, - jeśli w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 80, poz. 538), czyli w dniu 10 sierpnia 2007 r., upłynęło więcej niż 10 lat od daty zdarzenia wyrządzającego szkodę, jakiekolwiek roszczenia z deliktu tego wynikające nie mogą być dochodzone po dniu 10 sierpnia 2007 r. na podstawie art.
w związku z art. 2 ustawy zmieniającej, choćby poszkodowany dowiedział się o szkodzie po dniu 10 sierpnia 2007 r. i po tym dniu wytoczył powództwo, mieszcząc się w terminie trzyletnim biegnącym od daty powzięcia wiadomości o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia, przewidzianym w art.
Nie jest zasadny w niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 5 k.c. wskutek zgłoszenia przez pozwanego zarzutu przedawnienia. Sam fakt, iż pozwanym jest Skarb Państwa nie uzasadnia jeszcze twierdzenia, iż nadużywa on swego prawa zgłaszając taki zarzut. Skarb Państwa nigdy nie uznawał roszczeń odszkodowawczych powódki, nie utrudniał jej dochodzenia roszczeń, ani nie wprowadzał w błąd w tych kwestiach. Apelacja nie wykazuje jakie ewentualnie zasady współżycia społecznego Skarb Państwa naruszył zgłaszając taki zarzut. Nie wykazano też, aby opóźnienie w dochodzeniu roszczeń przez powódkę nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych czy niezawinionych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. mając na uwadze trudny stan majątkowy powódki i charakter wnoszonej przez nią sprawy oraz §19 w zw. z §13 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 poz. 461).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.