← Polska

V Ua 2/16

Sygn. akt V Ua 2/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 marca 2016 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy w składzie następującym: Przewodniczący SSO Jacek Wilga

§ 4k.p.c.

poprzez nieprzekazanie organowi rentowemu sprawy do rozpoznania mimo wystąpienia nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności wnioskodawcy do pracy, które powstały po dniu złożenia odwołania od decyzji. Powołując te zarzuty skarżący wniósł o: zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie żądań wnioskodawcy oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sad Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja zawierała jeden trafny zarzut, który musiał doprowadzić do zakwestionowania zaskarżonego wyroku z przyczyn nie tyle natury merytorycznej, co formalnej. Słusznie bowiem organ rentowy powołał się na naruszenie przepisu art.

§ 4k.p.c.

Stanowi on, iż w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji albo stwierdzenia stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, jeżeli podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, sąd nie orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji albo stwierdzenia stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, które powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji. W tym przypadku sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. Z przepisu tego wynika, że Sąd ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodów w celu ustalenia niezdolności do pracy, która miała powstać po wydaniu zaskarżonej odwołaniem decyzji odmawiającej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Biegli sądowi, przeprowadzający na zlecenie sądu badanie stanu zdrowia ubezpieczonego, nie zastępują lekarza orzecznika ZUS ani komisji lekarskiej ZUS. Jedynie zgodnie z posiadaną przez nich wiedzą specjalistyczną poddają merytorycznej ocenie trafność wydanego orzeczenia o zdolności do pracy lub jej braku. Z art. 477 9 § 2 1 i art.

§ 4k.p.c.

wynikają obowiązki odpowiednio organu rentowego i sądu w razie pojawienia się "nowych okoliczności" dotyczących stanu zdrowia ubezpieczonego istniejącego przed wydaniem decyzji. W sytuacji gdy tak rozumiane "nowości" ujawnione w odwołaniu dotyczą stanu zdrowia ubezpieczonego istniejącego przed wydaniem decyzji, to organ rentowy musi ją uchylić, przeprowadzić ponowną procedurę orzeczniczą i wydać nową decyzję. Jeśli ich ujawnienie nastąpi na etapie sądowego postępowania odwoławczego, obowiązek ten przechodzi na sąd I instancji (por. wyrok SN z 12 stycznia 2012 r., II UK 79/11). Podstawę do zastosowania regulacji zawartej w art.

§ 4k.p.c.

jest wystąpienie "nowych okoliczności", które, choć powstałe po wniesieniu odwołania, mają znaczenie dla oceny stanu zdrowia do chwili wydania decyzji. Takimi okolicznościami będą miedzy innymi schorzenia istniejące przed wydaniem decyzji, lecz wykazane przez ubezpieczonego dopiero po wniesieniu odwołania do sądu albo ujawnione na podstawie badań lekarskich w trakcie postępowania sądowego, których nie oceniał ani lekarz orzecznik, ani komisja lekarska organu rentowego. Warunki do zastosowania powołanego przepisu wystąpiły w niniejszej sprawie. Zarówno z twierdzeń wnioskodawcy (k. 49 i 155) jak i opinii biegłych psychiatry i psychologa wynika bowiem, że objawy wskazujące na schorzenia psychiczne występowały o wnioskodawcy znacznie przed podjęciem przez niego - we wrześniu 2014 r. - leczenia psychiatrycznego w sposób dezorganizujący funkcjonowanie wnioskodawcy. Skoro tak, były podstawy do uznania, iż schorzenia te istniały jeszcze przed wydaniem decyzji, a zostały wykazane dopiero po wniesieniu odwołania. Ani Lekarz orzecznik ZUS, ani Komisja lekarska nie miały szansy na ocenę tych schorzeń w kontekście przesłanek wynikających z art. 18 ust 1 i ustawy zasiłkowej. Powyższe okoliczności skutkowały uchyleniem zaskarżonego wyroku i poprzedzającej go decyzji organu rentowego, przekazanie sprawy temu organowi do rozpoznania oraz umorzeniem postępowania sądowego. SSO Andrzej Marek SSO Jacek Wilga SSO Krzysztof Główczyński

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.