821 k.c. i art. 822 k.c. oraz regulujące odpowiedzialność cywilną posiadacza i kierowcy z tytułu czynów niedozwolonych - art. 436 § 2 k.c. a nadto ustawa z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 392 ze zm.) W niniejszej sprawie pozwany zakwestionował powództwo co do zasady jak i co do wysokości. Sąd ustalił, iż kolizja miała miejsce w okolicznościach opisywanych przez uczestników. Jedynie ukośne wąskie wgłębienia na wysokości powyżej 60 cm od podłoża na drzwiach i błotniku przednim T. nie mogły powstać wskutek przedmiotowej kolizji, wobec czego należało zastosować potrącenie wartości tych części i kosztów ich lakierowania w wysokości 25 %. Sąd uznał również za zasadne zastosowanie części zamiennej jakości O. Ostatecznie koszt uzasadnionej naprawy uszkodzonego pojazdu wyniósł 5.450,66 zł i taką kwotę należało zasądzić na rzecz powoda. W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu. Jak wskazał Sąd Najwyższy w aktualnym również na dzień dzisiejszy wyroku z 3 lutego 1971 r. (III CRN 450/70, OSNC 1971/11/205), o przywróceniu pojazdu do stanu poprzedniego można mówić jedynie wówczas, gdy stan pojazdu po naprawie, pod każdym istotnym względem (stan techniczny, zdolność użytkowa, części składowe, trwałość, wygląd estetyczny itp.) odpowiada stanowi tegoż pojazdu sprzed wypadku. Szkodę w rozumieniu art. 361 k.c. stanowi różnica między stanem majątkowym poszkodowanego, który powstał po nastąpieniu zdarzenia powodującego uszczerbek, a stanem, jaki by w jego majątku istniał, gdyby to zdarzenie nie nastąpiło. (zob. też wyrok Sądu Najwyższego z 20 października 1972 r., II CR 425/72, OSNC 1973/6/111) Jak powszechnie wiadomo, naprawa pojazdu może być wykonana przy wykorzystaniu różnego rodzaju części. Części oryginalne „serwisowe” - (...) – są częściami oryginalnymi zalecanymi przez producenta samochodu (są dostępne w jego opakowaniu i z jego nalepką, nawet jeśli nie jest jego producentem). Części (...) – oryginalne pozostałe, są to takie same części oryginalne, ale dystrybuowane przez ich wytwórców, tj. bez pośrednictwa koncernów samochodowych. Na rynku dostępne są również inne części alternatywne, tj. P- o porównywalnej jakości, PC- o porównywalnej jakości, szczególnie polecanych przez dostawcę (dystrybutora), PJ- „porównywalnej jakości”- części nieoryginalne, ale posiadające na podstawie oświadczenia producenta o odpowiedniej jakości specjalny status „części o porównywalnej jakości”, ZJ- zamienniki o podwyższonej jakości, polecane przez dostawcę (dystrybutora), Z- zamienniki „zwykłe” – pozostałe zamienniki (części nieoryginalne), które nie posiadają „oświadczenia” i statusu „porównywalnej jakości”. Części o jakości poniżej (...) znacznie odbiegają jakością wykonania, kształtem, rodzajem i parametrami zastosowanego materiału od elementów oryginalnych i ich zastosowanie nie przywraca jakości pojazdu sprzed szkody. W niniejszej sprawie w dacie postania szkody dostępny był błotnik jakości O – a zatem oryginalna część serwisowa. Jej zastosowanie w całości przywróciło walory techniczne i estetyczne uszkodzonego samochodu, wobec czego należało uwzględnić koszt wskazanej części w wycenie szkody. Sąd uznał również za zasadne zasądzenie na rzecz powoda kosztów najmu przez posiadacza uszkodzonego auta pojazdu zastępczego. J. L. pracuje w trzech różnych miejscach, wobec czego koniecznym było korzystanie przez nią z samochodu zastępczego na czas naprawy uszkodzonego auta. Samochód zastępczy był wynajmowany przez nią przez 14 dni ( k 17 ) . Natomiast całkowity czas naprawy samochodu uszkodzonego zgodnie z opinia biegłego P. J. mógł wynieść 12 dni przy uwzględnieniu zamówienia części zamiennych , czasu ich dostarczenia i czasu naprawy ( k 98 ) Tak więc 14 dniowy wynajem samochodu zastępczego został uprawdopodobniony . Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 r. (III CZP 5/11; OSNC 2012/3/28, LEX nr 1011468, OSP 2013/1/2, Biul. SN 2011/11/5, G. Prawna (...)) przyjął, że zakres odpowiedzialności ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie lub zniszczenie pojazdu mechanicznego obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego. Nie jest ona przy tym uzależniona od niemożności korzystania przez poszkodowanego z komunikacji zbiorowej. Poniesione przez posiadacza uszkodzonego pojazdu mechanicznego celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego stanowią szkodę majątkową, przewidzianą w art. 361 § 2 k.c. Stratę bowiem w rozumieniu art. 361 § 2 k.c. stanowią wydatki, które służą ograniczeniu negatywnych następstw doznanych przez poszkodowanego w wyniku uszkodzenia bądź zniszczenia rzeczy (tak też uchwała Sądu Najwyższego z 22 listopada 2013 r. III CZP 76/13, OSNC 2014/9/85, LEX nr 1392609, G. Prawna (...), Biul. SN 2013/11/13-14). Na rzecz powoda należało zatem zasądzić kwotę 2005 zł z tytułu najmu pojazdu zastępczego. O obowiązku zapłaty odsetek od kwoty 5.450,66 zł Sąd orzekł na podstawie art. 481 §
zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych (...), zgodnie z którym, ubezpieczyciel ma co do zasady termin 30 dni na spełnienie świadczenia od dnia zawiadomienia o szkodzie. W niniejszej sprawie pozwany pismem z dnia 4 listopada 2013 r. potwierdził wpływ zgłoszenia szkody, wobec czego w dacie 8 grudnia 2013 r. (od której powód domaga się zasądzenia świadczenia), pozwany opóźniał się z zapłatą. Od kwoty 2.005 zł odsetki należało zasądzić od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pozwu, co miało miejsce 19 września 2014 r. [k. 37], gdyż powód nie wykazał, aby przed tą datą wzywał pozwanego do zapłaty wskazanej kwoty. Mając na uwadze, iż wyrok w niniejszej sprawie został wydany w dacie obowiązywania znowelizowanych przepisów w zakresie odsetek określonych w Kodeksie Cywilnym, niezbędnym było uwzględnienie przedmiotowych zmian w treści wyroku zgodnie z żądaniem strony powodowej . Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 9 października 2015 roku o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015/1830) art. 481 k.c. otrzymał, począwszy od jego § 2, następujące brzmienie: Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Nadto, w dodanych § 2 1-2 4 powołanego przepisu, wskazano, iż: maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie) (§ 2 1); jeżeli wysokość odsetek za opóźnienie przekracza wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie, należą się odsetki maksymalne za opóźnienie (§ 2 2); postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać przepisów o odsetkach maksymalnych za opóźnienie, także w przypadku dokonania wyboru prawa obcego. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy (§ 2 3); Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie (§ 2 4). W dotychczasowym brzmieniu powołanego art. 481 k.c., wskazywano jedynie, iż odsetki za opóźnienie, w przypadku, gdy ich wysokość nie była z góry oznaczona, równe są wysokości odsetek ustawowych. W przypadku natomiast, gdy wierzytelność była oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa, wierzyciel mógł żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy, bez żadnych ograniczeń. W myśl art. 56 powołanej ustawy nowelizującej do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie natomiast z art. 57 tejże ustawy, z wyjątkiem art. 50, art. 51 i art. 54, wchodzi ona w życie z dniem 1 stycznia 2016 roku. Powyższe rozróżnienie odsetek zasądzonych w wyroku jest tym bardziej uzasadnione, iż do 31 grudnia 2015 roku Kodeks cywilny posługiwał się jednakowym pojęciem odsetek ustawowych na oznaczenie odsetek kapitałowych (art. 359 § 2 k.c.) i odsetek za opóźnienie (art. 481 §
k.c.) oraz miały one jednakową wysokość, podczas gdy od 1 stycznia 2016 roku funkcjonują w tej ustawie dwa pojęcia , a mianowicie odsetek ustawowych i odsetek ustawowych za opóźnienie, a nadto drugie z nich są wyższe od pierwszych. Mając na uwadze powyższe, koniecznym było zasądzenie odsetek począwszy od wskazanych powyżej dat do dnia 31 grudnia 2015 roku (tj. dnia poprzedzającego wejście w życie przedmiotowej ustawy nowelizującej, w zakresie przepisów dotyczących odsetek określonych w kodeksie cywilnym) w wysokości odsetek ustawowych, określonych w art. 481 k.c. w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2016 roku, które wynosiły 8 % rocznie, a od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, odsetek ustawowych za opóźnienie, o których mowa w art. 481 k.c. w aktualnym brzmieniu, które wynoszą obecnie 7 % w skali roku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 100 zd. pierwsze k.p.c. Powód wygrał proces w 79 %. Poniósł koszty procesu w łącznej kwocie 1.900,79 zł, w tym: 475 zł opłaty sądowej, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 208,79 zł wynagrodzenia biegłego i 1.200 zł wynagrodzenia pełnomocnika. Pozwany poniósł koszty w wysokości 2.502,46 zł w tym 500 zł zaliczki na biegłego, 785,46 zł wynagrodzenia biegłego , 1.200 zł wynagrodzenia pełnomocnika oraz 17 zł opłaty skarbowej. Łącznie koszty procesu wyniosły 4.403,25 zł. Na rzecz powoda należało zatem zasądzić od pozwanego 976,11 zł [(4.403,25 zł x 79 %) – (4.403,25 zł x 21 %)]. Koszty opinii biegłego wyniosły w niniejszej sprawie łącznie 994,25 zł. 21 % ze wskazanej kwoty powinien ponieść powód, tj. kwotę 208,79 zł. Pozostała kwota obciąża pozwanego, z tym że należało odliczyć zapłaconą przez stroną pozwaną zaliczkę w wysokości 500 zł. Od pozwanego należało zatem nakazać pobranie na rzecz Skarbu Państwa kwoty 285,46 zł stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U z 2014 r. poz. 1025 ze zm.) w zw. z art. 100 zd. pierwsze k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.