(1), T. A., M. N., M. L., M. K. opinii z k. 2137-70, 2241-2252, 2256-2263a, protokołu przeszukania k. 367-369, protokołu oględzin miejsca 370-371, materiału poglądowego k. 920 oraz materiałów niejawnych. Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k. wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do oskarżonego P. A. i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie IV Wydziałowi Karnemu, zaś odnośnie D. N. zamianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu. Obrońca S. D. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił : Obrazę przepisów postepowania która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj.:

1. art. 4 k.p.k., 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i ich ocenę bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez przyjęcie, że oskarżony w grudniu 2009 roku, daty bliżej nieustalonej w L. uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci marihuany w ilości 10 kg w ten sposób, że zbył ww. środek odurzający P. A. za kwotę 100 000 złotych w sytuacji braku jednoznacznych dowodów wskazujących na takie zachowanie oskarżonego i rozstrzygnięcie tych niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego;
2. art. 174 k.p.k. poprzez zastąpienie dowodu z zeznań świadków treścią pism w postaci opracowania materiałów niejawnych z kontroli operacyjnej PTK; W konsekwencji powyższych uchybień, stosownie do treści art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt. 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj.:
3. uznanie, że oskarżony w grudniu 2009 roku, daty bliżej nieustalonej w L. uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci marihuany w ilości 10 kg w ten sposób, że zbył ww. środek odurzający P. A. za kwotę 100 000 złotych, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podczas gdy, transakcja taka nigdy nie miała miejsca a oskarżony nie uzyskał jakiejkolwiek korzyści majątkowej z tego tytułu;
4. uznanie w oparciu o analizę materiałów niejawnych zebranych w ramach czynności realizowanych w trybie art. 19 ustawy o Policji, że P. A. był zobowiązany zapłacić oskarżonemu kwotę 100 000 złotych z tytułu wyżej opisanej transakcji, podczas gdy w rzeczywistości P. A. miał zwrócić oskarżonemu 10 000 złotych z tytułu udzielonej pożyczki. Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k., 440 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. Obrońca oskarżonego M. B. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
5. Obrazę przepisów postepowania karnego - art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. - która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegającą na: - rażąco dowolnym uznaniu wyjaśnień złożonych przez M. G.

(1)w postępowaniu przygotowawczym za wiarygodne w zakresie w jakim w/w osoba wskazywała, iż oskarżony M. B. dowiedział się o zakupie narkotyków po powrocie M. G.

(1)do samochodu, a wcześniej domyślał się tej transakcji oraz w zakresie rzekomej obietnicy zapłaty kwoty 200 zł za transport z S. do L. i z powrotem; - całkowitym pominięciu faktu, iż w treści wyjaśnień składanych w dniu 8 marca 2010 r. przez M. G.

(1)- przy czym wyjaśnieniom tym Sąd I Instancji w pełni dał wiarę i w oparciu o nie przyjął, iż jego M. rzekomo dowiedział się wówczas o dokonaniu transakcji narkotykowej - M. G.

(1)wskazał, że nie wiedział czy M. B. był w samochodzie przy przepakowywaniu narkotyków, czy też pojazd opuścił i nie widział działań M. G.

(1); - nie wzięciu pod uwagę okoliczności, iż treść składanych w postępowaniu przygotowawczym przez M. G.

(1)wyjaśnień ukierunkowana była na uzyskanie jak najłagodniejszej dolegliwości karnoprawnej; - rażąco dowolnym uznaniu zeznań złożonych przez M. G.

(1)w postępowaniu sądowym za niewiarygodne w zakresie w jakim w/w osoba wskazywała, iż Oskarżony M. B. nie znał celu wizyty świadka w L. oraz nie wiedział o handlu narkotykami; - całkowitym pominięciu okoliczności, iż M. G.

(1)już na etapie postępowania przygotowawczego (przesłuchania z dnia 25 marca 2010 r. oraz 7 kwietnia 2010 r.) wyjaśniał, że oskarżony M. B. nie miał żadnych związków z obrotem narkotykami; - całkowitym pominięciu okoliczności, iż na etapie postępowania sądowego M. G.

(1)jako świadek obowiązany był składać prawdziwe zeznania oraz przede wszystkim był już skazany prawomocnym wyrokiem i nie miał żadnego interesu w składaniu nieprawdziwych depozycji odciążających mojego Mandanta; - całkowitym pominięciu okoliczności i przyczyn ponownego składania przez M. G.

(1)na etapie postępowania sądowego obciążających zeznań m.in. co do oskarżonych A., C. i K., z jednoczesną zmianą twierdzeń co do oskarżonego M. B.; - rażąco dowolnym uznaniu od samego początku konsekwentnych i spójnych wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne, z tego tylko względu, iż pozostają one w opozycji do wyjaśnień M. G.

(1); - całkowitym pominięciu istotnych okoliczności, iż z całości zebranego materiału dowodowego - poza wyjaśnieniami M. G.

(1)złożonymi w postępowaniu przygotowawczym - nie uwidacznia się żaden inny dowód ani nie wynika jakakolwiek poszlaka wskazująca na związek oskarżonego z procederem narkotykowym; co w konsekwencji doprowadziło do tego, iż Sąd meriti dokonał rażąco dowolnej, a przy tym sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego oceny osobowego materiału dowodowego oraz nie wziął pod uwagę przy wydawaniu wyroku całokształtu istotnych okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, w tym przede wszystkim okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego M. B.; 2. obrazę przepisów postępowania karnego - art. 167 k.p.k. w zw. z art. 172 k.p.k. - która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegającą na nieprzeprowadzeniu konfrontacji pomiędzy oskarżonym M. B. a świadkiem M. G.

(1)i w konsekwencji nie wyjaśnieniu ewidentnych sprzeczności w depozycjach w/w dowodowych źródeł osobowych, 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia polegający na przyjęciu, iż zachowanie jego Mandanta z dnia 7 marca 2010 r. rzekomo polegającego na działaniu wspólnie i w porozumieniu z M. G.

(1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, uczestniczeniu w obrocie znaczną ilością środków odurzających poprzez nabycie od P. A. ziela konopi innych niż włókniste o łącznej masie 804,78 grama, celem dalszej odsprzedaży, wyczerpało znamiona przestępstwa stypizowanego w art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w sytuacji gdy: - sam Sąd I Instancji opierając się na jedynym środku dowodowym - zeznaniach M. G.

(1)- przyjął, iż oskarżony dowiedział się o dokonaniu transakcji po powrocie M. G.

(1)do samochodu, ergo jego Mandant nie mógł zawrzeć wcześniej (przed dokonaniem transakcji zakupu) z M. G.

(1)porozumienia przestępnego co do popełnienia czynu i „nabyć” od P. A. narkotyki, skoro o ich zakupie miał dowiedzieć się już po transakcji; - z żadnego ze zgromadzonych dowodów, w tym w szczególności z wyjaśnień M. G.

(1)nie wynikała chociażby poszlaka, iż zamiarem jego Mandanta była dalsza odsprzedaż środków odurzających, gdyż M. G.

(1)przez cały tok postępowania konsekwentnie wskazywał, iż to on miał odsprzedawać zakupione narkotyki; - z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynikało w najmniejszym stopniu w oparciu o jakie przesłanki w odniesieniu do jego Mandanta Sąd I Instancji przyjął znamię „znacznej ilości środków odurzających” w opisie czynu przypisanego M. B.. Jako zarzut oddzielny, ewentualny, wskazał: - rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności zarówno w zakresie jej wysokości, jak i w zakresie okresu warunkowego zawieszenia jej wykonania. Stawiając powyższe zarzuty, na podstawie art. 437 k.p.k. wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu oraz zasądzenie na rzecz oskarżonego zwrotu kosztów obrony udzielonej mu z wyboru; ewentualnie: - uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego M. B. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Lublinie Wydział IV Kamy. W sytuacji nieuwzględnienia przez Sąd ad quem apelacji obrońcy w zakresie obrazy przepisów postępowania karnego i błędu w ustaleniach faktycznych, wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku w części orzeczonej kary i orzeczenie jej w łagodnym wymiarze, a w sytuacji orzeczenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania o określenie okresu próby w dolnych granicach ustawowych. Sąd Apelacyjny zważył , co następuje: Zarzuty apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych P. A. , P. D. , D. N. są zasadne a wnioski o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy po ponownego rozpoznania trafne .Nietrafny jest wniosek o uniewinnienie oskarżonego D. N.. Co do apelacji obrońcy D. N.. Zasadny jest zarzut obrazy art.170§1 pkt. 1 w zw. z art. 19 §1-3 ustawy o policji. Sąd Okręgowy stwierdził, że potwierdzeniem przestępczej działalności oskarżono D. N. są materiały niejawne.(str.30 uzasadnienia). W uzasadnieniu nie dał wyrazu temu, czy rozważał kwestię legalności pozyskania nagrań rozmów prowadzonych przez P. A. z oskarżonym D. N.. Z niewiadomych powodów nie wystąpiono w niniejszej sprawie z wnioskiem o uzyskanie zgody następczej na wykorzystanie dowodu popełnienia przestępstwa przez oskarżonego D. N.. Trafnie wskazuje obrońca , że oparcie ustaleń co do popełnienia przez D. N. zarzuconego mu czynu, na podstawie dowodów uzyskanych w trakcie czynności operacyjno-rozpoznawczych, było prawnie niedopuszczalne. Pogląd ten znajduje uzasadnienie w przytoczonym w apelacji orzecznictwie Sądu Najwyższego. Waga postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r. ,I KZP 6 /07, podjętego w rozszerzonym składzie , aprobowanego szeroko przez doktrynę uzasadnia ponowne przytoczenie tezy 2, w której wyrażono pogląd , że : ”Uzyskane w czasie kontroli operacyjnej dowody popełnienia przestępstw - określonych w art. 19 ust. 1 ustawy o Policji - przez osobę inną niż objęta postanowieniem wydanym na podstawie art. 19 ust. 2 tej ustawy albo popełnionych wprawdzie przez osobę nim objętą, ale dotyczące przestępstw innych niż wskazane w tym postanowieniu, mogą być wykorzystane w postępowaniu przed sądem (art. 393 § 1 zd. 1 k.p.k., stosowany odpowiednio), pod warunkiem, że w tym zakresie zostanie wyrażona następcza zgoda sądu na przeprowadzenie kontroli operacyjnej (art. 19 ust. 3 ustawy o Policji, stosowany odpowiednio).” ( OSNKW 2007/5/37, Biul.SN 2007/5/18). Powyższy pogląd podzielony został w postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 26 listopada 2007 r., w sprawie II AKz 528/07 (KZS 2008 1/75), postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2008 r., w sprawie II APKzPF 19/08 a także Sąd Apelacyjny w Lublinie w sprawie II AKa 255/09 i w sprawie II AKa 122/08 (LEX nr 513 128).Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2010 r. ,III KK 152/10 stwierdza : Niezachowanie określonych w art. 19a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) ustawowych warunków dopuszczalności przeprowadzenia czynności operacyjno-rozpoznawczych uniemożliwia w procesie karnym wykorzystanie uzyskanego w ich trakcie materiału dowodowego (OSNKW 2011/1/8, OSP 2011/6/65) Sąd Apelacyjny w Lublinie w niniejszej sprawie nie znajduje żadnych argumentów , aby zmienić ukształtowana w tej mierze linię orzecznictwa. Z tych względów, oparcia ustaleń faktycznych na dowodzie, którego przeprowadzenie było bezprawne, uzasadnia, czyni koniecznym uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy oskarżonego D. N. do ponownego rozpoznania. Wniosek obrońcy oskarżonego o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego D. N. jest co najmniej przedwczesny. Jest okolicznością niekwestionowaną przez strony , że oskarżony D. N. posiadał klucze do mieszkania przy ulicy (...) , wskazują na to wyjaśnienia oskarżonych P. A. i D. N. i protokół przeszukania w trakcie , którego odnaleziono te klucze. Zarówno w akcie oskarżenia jak i uzasadnieniu aktu oskarżenia wskazano, że oskarżony D. N. bezpośrednio nabywcom wydawał narkotyki z mieszkania przy ulicy (...). Jednak nie wskazano nabywców środków odurzających od oskarżonego i dlatego należy, przy ponownym rozpoznaniu sprawy dążyć do ustalenia danych personalnych nabywców , aby przeprowadzić dowód z ich zeznań. Konieczne jest także uchylenie wyroku w części dotyczącej oskarżonego P. A.. Powodami uzasadniającymi taką decyzje są: Ustalając , że oskarżony P. A. zbył na rzecz M. L. i P. W. 1000 gram środków odurzających (czyn zarzucany i przypisany w pkt. V ) swe ustalenia poczynił m.in. na podstawie wyjaśnień oskarżonego zawartych na k.4384,4385,4467 (str.4 uzasadnienia). Rację ma apelacja, że oskarżony nie składał wyjaśnień co do tego czynu. Dokonanie ustaleń na podstawie dowodu, którego treść nie dawała do tego podstaw, narusza art.410 k.p.k., dowodzi też błędu w ustaleniach faktycznych. Nie przesłuchany został też D. W.. Zasadny jest więc zarzut naruszenia art.

(1). Sąd Okręgowy dokonując oceny wyjaśnień M. B. odmówił im wiarygodności w części w jakiej zaprzeczał temu , że wiedział o tym , że M. G.

(1)przewoził w jego samochodzie narkotyki a także, zaproponował mu pieniądze za wyjazd do L.. Sąd Okręgowy obdarzył wiarą wyjaśnienia M. G.

(1)złożone przez niego w trakcie postępowania przygotowawczego, z k.50 , 175-179, z których wynikało, że oskarżony B. dowiedział się o nabyciu narkotyków w L. a wcześniej domyślał się, że nabycie narkotyków było celem wyjazdu do L.. Jednocześnie uznał za nieprawdziwe jego zaznania z rozprawy, w których nie potwierdził wcześniejszych wypowiedzi. Do rangi głównego zarzutu apelacja podnosi nieprzeprowadzenie konfrontacji miedzy oskarżonym M. B. a świadkiem M. G.

(1), taki też wniosek zawierała apelacja. Konfrontacja jest czynnością fakultatywną, uzależnioną wyłącznie od oceny organu procesowego, który nie ma obowiązku jej przeprowadzenia w każdym wypadku sprzeczności w oświadczeniach dowodowych, nawet jeśli zainteresowane strony tego się domagają. Decyzja w przedmiocie przeprowadzenia konfrontacji pozostawiona jest ocenie organu procesowego co do celowości tej czynności w konkretnej sprawie. W czasie rozprawy wypowiedzi oskarżonego i świadka G. były zgodne, skoro nie można mówić o sprzeczności w relacjach to postulowana przez obrońcę konfrontacja miałaby być środkiem wywarcia sugestii co do prawdziwości wypowiedzi świadka G. z rozprawy. W takich okolicznościach przeprowadzenie konfrontacji było niecelowe. Nie naruszył więc Sąd Okręgowy przepisów art. 92,172,410 k.p.k.. Apelacja nie przedstawia argumentów , które mogłyby podważyć ocenę dowodów – obdarzenie wiarą wyjaśnień M. G.

(1)złożonych w postępowaniu przygotowawczym. Ogólnikowe stwierdzenie ,że ocena dokonana przez sąd jest sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego , wskazań wiedzy oraz regułami logicznego rozumowania nie może prowadzić do uznania dokonanej oceny za dowolną, jeśli nie wykazano powodów prowadzących do sformułowania wniosków apelacji. Nie sposób nie dostrzec, że fakt odnalezienia marihuany w samochodzie prowadzonym przez oskarżonego potwierdza relację M. G.

(1). Fakt , że pomówienie jest jedynym dowodem na popełnienie przestępstwa przez oskarżonego nie dyskwalifikuje tego dowodu , nie można nie zauważyć tego , że oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu a składane wyjaśnienia nie miały na celu przerzucenia odpowiedzialności z siebie na osobę M. B. . Z tych względów zarzut obrazy art.7 k.p.k. uznano za niezasadny. Za zasadny należało uznać zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Apelacyjny za trafny uznaje pogląd , że wyjaśnienia M. G.

(1)nie dawały podstaw do przypisania oskarżonemu M. B. uczestnictwa wspólnie i w porozumieniu z M. G.

(1)w obrocie zielem konopi .Sąd Okręgowy nie wskazał żadnych dowodów pozwalających na ustalenie , że oskarżeni M. B. i M. G.

(1)działali wspólnie i porozumieniu uczestnicząc w obrocie środkami odurzającymi , co ważniejsze w sprawie brak jest takich dowodów. Artykuł 18 § 1 k.k. podaje kryteria współsprawstwa. Opierają się one na wypracowanych przez doktrynę i orzecznictwo sądowe przesłankach. Jest to kryterium podmiotowe – porozumienie, i kryterium przedmiotowe – wspólne wykonywanie czynu zabronionego. Kryterium podmiotowe, tj. porozumienie, oznacza, że sprawcy działają w świadomości wspólnego celu, wspólnego zadania. Z uznanych za prawdziwe wyjaśnień M. G.

(1)wynika, co najwyżej, że oskarżony M. B. domyślał się, że oskarżony M. B. jedzie do L. , by nabyć środki odurzające. Oskarżony M. B. nie podejmował bezpośrednio czynności związanych z nabyciem marihuany. Uczestniczenie w obrocie polega na przyjęciu odpłatnie bądź nieodpłatnie środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej przez osobę niebędącą konsumentem w celu późniejszego ich przekazania innej osobie, przy czym nabywca nie jest konsumentem. Oskarżony M. B. nie podjął żadnych z tych czynności. Okoliczność, że oskarżonemu M. B. nie można przypisać współsprawstwa, w rozumieniu art.18§1 k.k., w popełnieniu przestępstwa obrotu środkami odurzającymi, nie oznacza, że jego zachowanie nie wyczerpuje znamion żadnego z przestępstw. Oskarżony M. B. ułatwił popełnienie przestępstwa obrotu środkami odurzającymi. Ułatwianie popełnienia czynu zabronionego może przybrać formę fizyczną lub psychiczną. Ta pierwsza może polegać m.in. na dostarczeniu osobie wspieranej narzędzia lub środka przewozowego. Jest okolicznością niekwestionowaną, że oskarżony M. B. zapewnił środek transportu i przewoził oskarżonego M. G.

(1)do miejsca nabycia konopi a następnie przewoził konopie. Jego zachowanie wyczerpało więc znamiona przestępstwa w postaci pomocnictwa do przestępstwa z art.56§3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w brzmieniu sprzed nowelizacji. Oskarżony miał świadomość, że ułatwia popełnienia przestępstwa, wiedział też , że pomaga w obrocie znaczną ilością ziela konopi, wiedział że oskarżony przyniósł konopie w reklamówce, ich ilość musiała być więc znaczna. Oskarżonemu wymierzono karę łagodniejszą od wymierzonej w zaskarżonym wyroku, gdyż społeczna szkodliwość przypisanego przez Sąd Apelacyjny przestępstwa jest mniejsza od szkodliwości czynu przypisanego przez Sąd Okręgowy. Oskarżonego uznano za winnego popełnienia przestępstwa w postaci niesprawczego współdziałania. Wymierzając karę Sąd Apelacyjny uwzględnił okoliczności obciążające i łagodzące ustalone przez Sąd Okręgowy, miał też na uwadze, że wyrok został zaskarżony tylko przez obrońcę.