k na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Kętrzynie z dnia 26 marca 2013r. sygn. akt II K 110/12 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. K. kwotę 420zł. ( czterysta dwadzieścia złotych) tytułem opłaty za obronę oskarżonego M. K. wykonywaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 96,60zł. ( dziewięćdziesiąt sześć złotych 60/100) tytułem podatku VAT od zasądzonej opłaty; III. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. VIIKa 678/13 UZASADNIENIE ( na podstawie art.423§1a kpk) A. L. oskarzony został o to, że :w dniu 07 października 201 lr. w K. na ul. (...) oraz na ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami brał czynny udział w bójce, czym naraził jej uczestników na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub nastąpienia skutku określonego w art.156 §1 kk lub w art.157 §1 kk, przy czym czynu tego dopuścił się publicznie, z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, tj. o czyn z art.158 §1 kk wzw. z art.
L. oskarzony został o to, że :.w dniu 07 października 201 lr. w K. na ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami brał czynny udział w bójce, czym naraził jej uczestników na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub nastąpienia skutku określonego w art.156 § 1 kk lub w art.157 §1 kk, przy czym czynu tego dopuścił się publicznie, z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, tj. o czyn z art.158 §1 kk w zw. z art.
F. oskarżony został o to, że w dniu 07 października 201 lr. w K. na ul. (...) oraz na ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami brał czynny udział w bójce, czym naraził jej uczestników na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub nastąpienia skutku określonego w art.156 §1 kk lub w art.157 §1 k., przy czym czynu tego dopuścił się publicznie, z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, tj. o czyn z art.158 §1 kk w zw. z art.
F. oskarżony został o to, że:w dniu 07 października 201 lr. w K. na ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami brał czynny udział w bójce, czym naraził jej uczestników na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub nastąpienia skutku określonego w art.156 § 1 kk lub w art.157 §1 kk, przy czym czynu tego dopuścił się publicznie, z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, tj. o czyn z art.158 §1 kk wzw. z art.
kk Sąd Rejonowy w Kętrzynie , w sprawie IIK 110/12, wyrokiem z dnia 26 marca 2013r. orzekł: I. oskarżonego A. L. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tą zmianą, iż z opisu czynu eliminuje, iż brał udział w bójce na ul. (...) i za to z mocy art.158 §1 kk w zw. z art.
oskarżonego Ł. L. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to z mocy art.158 §1 kk w zw. z art.
oskarżonego K. F. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tą zmianą, iż z opisu czynu eliminuje, iż brał udział w bójce na ul. (...) i za to z mocy art.158 §1 kk w zw. z art.
oskarżonego P. F. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to z mocy art.158 §1 kk w zw. zart.
§l kk skazuje go na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, V. na podstawie art.69 §1, 2 i 4 kk, art.70 §1 pkt 1 kk i art.73 §1 kk wobec oskarżonych Ł. L., K. F. i P. F., zaś na podstawie art.69 §1, 2 i 4 kk, art.70 §2 kk i art.73 §2 kk wobec oskarżonego A. L. warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności na okres próby 3 (trzech) lat, oddając oskarżonych w okresie próby pod dozór kuratora, VI. na podstawie art.624 §1 kpk zwalnia oskarżonych w całości od zapłaty kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa. Apelację od wyroku powyższego wywiódł obrońca oskarżonych . Wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia , który miał wpływ na jego treść ,polegający na przypisaniu A. i Ł. L. oraz P. i K. F. roli napastników, będący następstwem naruszenia zasad oceny dowodów i uchybienia przepisom postępowania a mianowicie art.4kpk, art.7kpk w zw z. art.410kpk polegającego na: 1. nierozważnemu całokształtu okoliczności zajścia na parkingu przy ul. (...) w K., w szczególności pominięciu faktu, że do starcia doszło wskutek dobiegnięcia napastników do samochodu, w którym znajdowali się bracia L. oraz F., uprzedniego jego zniszczenia, natomiast starcie to zostało przerwane przez interwencję Policji zawiadomioną przez A. L. i K. F. na prośbę Ł. L.. 2. dowolnej ocenie wyjaśnień A. i Ł. L. oraz P. i K. F. jako niewiarygodnych, w sytuacji ich spójności i konsekwentności w zakresie, w jakim wskazują na swój zamiar ujęcia sprawców zniszczenia samochodu i oddania ich Policji, które znajdują nadto potwierdzenie w przebiegu zdarzenia ( Ł. L. trzymał jednego z napastników ,natomiast A. L. i K. F. na jego prośbę zawiadomili Policję ,dzięki czemu ostatecznie sprawca został zatrzymany )- co skutkowało brakiem rozważenia zachowania A. i Ł. L. oraz K. i P. F. przez pryzmat ich czynnej obrony koniecznej. W oparciu o postawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Podniesione przez obrońcę oskarżonych zarzuty uznać należy za chybione. Z treści apelacji jako zasadniczy wyłania się zarzut błędnej oceny dowodów, będącej następstwem obrazy przez Sąd meriti – wedle stanowiska skarżącego- przepisów postępowania tj. art. 4 k.p.k. , art. 7 k.p.k. i art.410 k.p.k. Dokonanie przez Sąd I instancji błędnej oceny dowodów miało dotyczyć zgodnie z sugestiami apelującego dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonych oraz nierozważenie całokształtu okoliczności zajścia na parkingu. Sąd I instancji słusznie wskazał, iż relacje uczestników zdarzenia są nieobiektywne a każdy przestawia swój udział korzystnie dla siebie dla a siebie w zdarzeniu w charakterze ofiary. Dlatego też Sąd dysponował dwiema wersjami zdarzenia. Sąd bardzo skrupulatnie i dokładnie ocenił wyjaśnienia oskarżonych dokonując konfrontacji oraz weryfikacji ich treści w świetle innych dowodów. Sąd przyjął, że początek zajścia na parkingu wynikał z jednoczesnych działań obu stron- N. D. rzucił kamieniem w samochód, gdy ten zbyt blisko niego podjechał, gdyż obawiał się najechania .Dlatego też przy takim początku zajścia trudno mówić , jak wnioskuje skarżący, o działaniu oskarżonych w obronie koniecznej. Dla zaistnienia obrony koniecznej koniecznym jest, aby sprawca działał z zamiarem obrony bezpośrednio zaatakowanego dobra prawnego. Wszelkie działania przedsięwzięte w celu odwzajemnienia krzywd doznanych uprzednio nie mają charakteru obronnego. Niezbędnym, podmiotowym elementem obrony koniecznej jest działanie z woli obrony, a nie z woli odwetu. Już z samego zarzuty zawartego w apelacji jednoznacznie wynika , że oskarżeni działali w celu odwetu a nie obrony. W oparciu o powyższe stwierdzić należy, że sugerowana przez autora apelacji obraza art. 7 k.p.k. w procedowaniu przez Sąd I instancji nie miała miejsca. To bezkrytyczne uznanie przez skarżącego za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego i zaprezentowana przez wymienionego ocena dowodów stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Nie sposób również uznać- jak czyni to apelujący-, że Sąd meriti naruszył przepis art. 4 k.p.k. Przyjęcie przez Sąd I instancji określonej wersji zdarzenia jakkolwiek niekorzystnej dla oskarżonego to jednak opartej na dokładnej i nie budzącej zastrzeżeń oceny dowodów nie może być uznane za naruszenie zasady obiektywizmu. Sąd odrzucając wersję zdarzenia przedstawioną przez oskarżonego nie naruszył treści art. 7 k.p.k. Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 9. 07. 2008r.(OSNwSK 2008/1/1419) „Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeśli tylko:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.