← Polska

XIII Ga 919/15

Sygn. akt XIII Ga 919/15 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2015 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi w sprawie z powództwa (...) Sp. z o.o. w Ł. przeciwko (...) Sp. z o.o. w K. o zapł

§ 1k.p.c.

(w odniesieniu do powoda) oraz art. 479 14 § 2 k.p.c. i art. 479 14a k.p.c. (w odniesieniu do pozwanego). Pozwany jednak zupełnie nie bierze pod uwagę, że po pierwsze ciężar dowodu w zakresie wadliwości stołu obciąża pozwanego (art. 6 k.c.) (dowodzi ten kto twierdzi, a nie kto zaprzecza), zwłaszcza w kontekście faktu, że już piśmie z dnia 11 października 2011 r. (k.108) doręczonym pozwanemu faxem (k.109 potwierdzenie transmisji) powód zaprzeczył istnieniu wad stołu. Po drugie w piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2013 r. stanowiącym odpowiedź na sprzeciw powód kwestionuje występowanie jakichkolwiek wad stołu i szeroko uzasadnia swe stanowisko (k. 94 – 100). Pismo to powód, wbrew twierdzeniom apelacji, wniósł w dniu 4 kwietnia 2013 r. (por. prezentata k. 99), po doręczeniu mu odpisu sprzeciwu pozwanego w dniu 21 marca 2013 r. (k. 93 zwrotne potwierdzenie odbioru), a zatem w terminie 14 dniowym przewidzianym w przepisie art.

§ 1zd.

2 k.p.c. W tych okolicznościach Sąd Rejonowy nie miał żadnych podstaw do uznania twierdzeń pozwanego o wadliwości stołu za przyznane (art. 230 k.p.c.). Zarzut z ppkt

  1. d)jest zasadny. Wspomniane pismo z dnia 27 czerwca 2011 r. pochodzi istotnie od pozwanego (sygnowane jest przez prezesa zarządu pozwanego J. S. – por. k. 40). Zostało doręczone powodowi w dniu 28 czerwca 2011 r. (powód przyznaje tę okoliczność w odpowiedzi na sprzeciw – por. k. 97 v). W tym zakresie Sąd Okręgowy koryguje ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego. Zarzut z ppkt
  2. e)jest zasadny. Argumentacja wskazana przy omawianiu poprzedniego zarzutu pozostaje aktualna. Zarzut z ppkt
  3. f)jest bezzasadny. Brak jest dowodów na to, że pozwana w jakikolwiek sposób poinformowała powódkę o występowaniu wad stołu przed dniem 28 czerwca 2011 r. (doręczenia pisma z dnia 27 czerwca 2011 r.). Wniosek o przesłuchanie przedstawiciela strony pozwanej na te okoliczności został oddalony, zaś pozwany jak już wcześniej wskazano nie może tej decyzji skutecznie kwestionować w apelacji z uwagi na niezgłoszenie w terminie zarzutu z art. 162 k.p.c. Zarzut z ppkt
  4. g)jest o tyle tylko zasadny, że pismo z dnia 24 czerwca 2011 r. (k. 39) pochodzi od użytkownika stołu i jest skierowane do powoda, przy czym wobec braku dowodu doręczenia tego pisma powodowi, przy jednoczesnym zaprzeczeniu przez powoda otrzymania tego pisma wcześniej niż wraz ze sprzeciwem od nakazu zapłaty, czyni tę okoliczność pozbawioną istotnego znaczenia w sprawie. Zarzut z ppkt
  5. h)jest bezzasadny. Brak jest dowodów na to, że pozwana w jakikolwiek sposób poinformowała powódkę o występowaniu wad stołu przed dniem 28 czerwca 2011 r. (doręczenia pisma z dnia 27 czerwca 2011 r.). Wniosek o przesłuchanie przedstawiciela strony pozwanej J. S. został oddalony, zaś pozwany jak już wcześniej wskazano nie może tej decyzji skutecznie kwestionować w apelacji z uwagi na niezgłoszenie w terminie zarzutu z art. 162 k.p.c. Zarzut z ppkt
  6. i)jest zasadny. Pozwana przesłała powodowi pismo z dnia 6 października 2011 r. z informacją o tym, że konstrukcja stołu zagraża bezpieczeństwu personelu medycznego, które doręczono faxem w dniu 7 października 2011 r. (k. 42 – 42v – pismo z dowodem doręczenia). W tym zakresie Sąd Okręgowy koryguje ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego. Zarzut z ppkt
  7. j)jest zasadny, przy czym w odniesieniu do pism z dnia 27 czerwca 2011 r. oraz 6 października 2011 r. stanowi to powtórzenie wcześniejszych zarzutów, do których Sąd Okręgowy odniósł się już wcześniej. Pozwana przesłała powodowi pismo z dnia 7 października 2011 r. z informacją o tym, że stół posiada wady konstrukcyjne (wystające siłowniki, wysoko wystające wsporniki podstawy), jego konstrukcja zagraża bezpieczeństwu personelu medycznego i uniemożliwia dostawienie niezbędnej aparatury medycznej. Pozwana wnioskowała o zabranie stołu. Pismo doręczono kurierem w dniu 10 października 2011 r. (k. 52 – 54 – pismo z dowodem doręczenia). W tym zakresie Sąd Okręgowy koryguje ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego. Zarzut z ppkt
  8. k)jest po części zbędnym powieleniem zarzutu z ppkt
  9. c)w zakresie zagadnienia uznania wadliwości stołu za przyznaną przez powoda (art.

§ 1k.p.c., art.

230 k.p.c., który tym razem został wyraźnie wskazany). Sąd Okręgowy uznaję tę część zarzutu za bezzasadną z przyczyn wskazanych przy omawianiu zarzutu z ppkt c). Rację ma apelujący jedynie co do tego, że Sąd Rejonowy błędnie przyjął, że pozwany nie doręczył powodowi innych pism poza pismem z 27 czerwca 2011 r. Jak już wskazano przy okazji omawiania wcześniejszych zarzutów, powodowi doręczono również pisma pozwanego z 6 października 2011 r. (k. 42) – w dniu 7 października 2011 r. oraz pismo pozwanego z 7 października 2011 r. (k. 52) – w dniu 10 października 2011 r. W tym zakresie Sąd Okręgowy skorygował ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego. Zarzut z ppkt

  1. l)jest zasadny jedynie w zakresie sformułowania użytego w treści uzasadnienia zakażonego wyroku, a mianowicie stwierdzenia, że J. M. zatwierdził stan techniczny stołu, podczas gdy z treści protokołu zdawczo odbiorczego z dnia 13 maja 2011 r. – pkt 3 wynika jedynie, że przyjmujący działający jako kierownik odpowiedniej komórki (...) (...) w W. oświadczył, że zapoznał się ze stanem technicznym urządzenia i nie wnosi do niego zastrzeżeń. W tym zakresie ustalenia Sądu Rejonowego podlegają korekcie. Bezzasadne są natomiast zarzuty co do tego, że Sąd Rejonowy błędnie ustalił, iż pracownicy powoda nie przeprowadzili prezentacji użytkowania stołu bowiem wprost wynika to z zeznań świadków M. R. i D. K. (k. 148 – 148 v). Pozwany prawdziwości tych zeznań w żaden sposób skutecznie nie podważył. Oczywistym jest również, że J. M. nie mógł działać w imieniu pozwanej, a co najwyżej wskazanej jednostki leczniczej, przy czym Sąd Okręgowy nie doszukał się w uzasadnieniu Sądu Rejonowego zarzucanego wniosku. Zarzut z ppkt
  2. m)stanowi powtórzenie zarzutu podniesionego w części ppkt l). Sąd Okręgowy odniósł się do niego powyżej. Zarzut z ppkt
  3. n)jest zasadny jedynie co sformułowania użytego w treści uzasadnienia zakażonego wyroku, że przedmiotowy stół posiada świadectwo zgodności z normami wspólnoty europejskiej, podczas gdy z dokumentu wystawionego przez wytwórcę stołu (k. 38, k. 37 – tłumaczenie) wynika jedynie, że producent o takiej zgodności zaświadcza na własną odpowiedzialność. W kontekście treści art. 23 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. Nr 107, poz. 679 z późn. zm.) oraz rozporządzenia wykonawczego do tego przepisu (obowiązujące wówczas rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie wymagań zasadniczych oraz procedur oceny zgodności wyrobów medycznych z dnia 12 stycznia 2011 r. - Dz.U. Nr 16, poz. 74), nie można tych okoliczności utożsamiać. Ta ostatnie zagadnienie to w istocie problem oceny prawnej, nie zaś ustaleń faktycznych. Wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii instytutu (sprzeciw – pkt 3
  4. a)został oddalony na rozprawie w dniu 12 czerwca 2015 r., zaś pozwany nie może tej decyzji skutecznie kwestionować w apelacji z uwagi na niezgłoszenie w terminie zarzutu z art. 162 k.p.c. Bez jakiegokolwiek znaczenia pozostaje stwierdzenie pozwanego, że Sąd Rejonowy zasugerował możliwość przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (zobowiązanie strony pozwanej na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. do wpłacenia zaliczki w kwocie 5.000,00 zł). Dowód ten nie był bowiem formalnie dopuszczony, zaś zaliczka dotyczyła opinii biegłego, a nie opinii instytutu. Zarzut z ppkt
  5. o)jest bezzasadny. Wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka E. T. ze wskazaniem prawidłowego brzmienia nazwiska oraz adresu świadka został zgłoszony w piśmie nadanym do Sądu I instancji w dniu 17 czerwca 2015 r. (k. 283 – 284v), czyli po zamknięciu rozprawy przed Sądem Rejonowym. W sprzeciwie brzmienie nazwiska świadka było oznaczone nieprawidłowo jako (...), nie podano również, jak się potem okazało, prawidłowego adresu świadka. O fakcie wskazania błędnego adresu pełnomocnik pozwanej powziął wiedzę w dniu 13 marca 2015 r. podczas rozprawy przeprowadzonej przed Sądem Rejonowym dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie (okoliczność przyznana w pkt 8 pisma procesowego z dnia 15 czerwca 2015 r. – por. k. 273v). Do chwili zamknięcia rozprawy przed Sądem I instancji przeprowadzenie dowodu z zeznań tego świadka było zatem niemożliwe (błędne oznaczenie nazwiska świadka, brak adresu). Wskazanie prawidłowego brzmienia nazwiska oraz właściwego adresu świadka nastąpiło we wspomnianym piśmie, nadanym do Sądu Rejonowego w dniu 17 czerwca 2015 r. Pismo to jednak nie zawiera jakiegokolwiek wskazania kiedy powołanie prawidłowych danych świadka stało się możliwe, co nie spełnia wymogu z przepisu art. 479

(14)§ 2 zd. 2 k.p.c. W tych okolicznościach nie było podstaw do otwarcia zamkniętej rozprawy. Wniosek o dopuszczenie dowodu z informacji (...) (...) w W. (sprzeciw – pkt 3
  1. c)został oddalony na rozprawie w dniu 12 czerwca 2015 r., zaś pozwany nie może tej decyzji skutecznie kwestionować w apelacji z uwagi na niezgłoszenie w terminie zarzutu z art. 162 k.p.c. Zarzut z ppkt
  2. p)jest błędnie sformułowany bowiem ocena czy dokumentacja techniczna stołu stanowiąca część oferty jest jasna i zawiera wszystkie parametry nie stanowi przedmiotu ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego, ale element rozważań prawnych (por. str. 4 uzasadnienia). Rację ma jednak skarżący, co podkreślono już przy okazji omawiania zarzutu z ppkt a), że Sąd Rejonowy podjął się w istocie roli biegłego, wypowiadając się niejako w zastępstwie biegłego w przedmiocie wiedzy specjalistycznej (konstrukcja stołu, dokumentacja techniczna, jej jasność i kompletność). Skarżący nie może jednak skutecznie zarzucać Sądowi Rejonowemu oddalenia wniosków dowodowych strony pozwanej zmierzających do wykazania wadliwości stołu i związanej z nim dokumentacji technicznej (opinia biegłego, opinia instytutu). Decyzja w zakresie tych wniosków dowodowych pozwanego została podjęta na rozprawie w dniu 12 czerwca 2015 r. Pełnomocnik pozwanego pomimo prawidłowego powiadomienia o terminie tej rozprawy nie stawił się na rozprawę i nie zgłosił zastrzeżenia co do oddalenia tych wniosków dowodowych w trybie art. 162 k.p.c. Zarzut z ppkt
  3. q)jest bezzasadny. Wniosek o dopuszczenie dowodu z oględzin stołu sam w sobie nie ma uzasadnienia, bowiem w tym zakresie (zbieżność cech stołu z dokumentacją techniczną stanowiącą część oferty) wymagana jest wiedza specjalistyczna i takich oględzin mógłby dokonać biegły przy okazji sporządzania zleconej opinii. Tym niemniej wniosek o dopuszczenie dowodu z oględzin został oddalony, zaś pozwany nie może tej decyzji skutecznie kwestionować w apelacji z uwagi na niezgłoszenie w terminie zarzutu z art. 162 k.p.c. Brak było podstaw do otwierania rozprawy na skutek dołączenia przez pozwanego do pisma z dnia 16 czerwca 2015 r. zdjęć stołu (k. 280 – 282). Dowód ze zdjęć został bowiem sprekludowany z uwagi na złożenie go z naruszeniem przepisu art. 479 14 § 2 k.p.c. w zw. z art. 479 14 a § 4 k.p.c. Powoływanie się na okoliczność oddalenia przez Sąd Rejonowy wniosku o oględziny stołu jako przyczynę złożenia wniosku o dowód ze wspomnianych fotografii stanowi próbę obejścia wskazanych regulacji. Zarzut z ppkt
  4. r)stanowi po części powtórzenie zarzutu z ppkt
  5. l)(przeszkolenie personelu w zakresie korzystania ze stołu, „zatwierdzenie” stołu przez J. M.) i Sąd Okręgowy wypowiadał się już w tym przedmiocie przy okazji omawiania tego wcześniejszego zarzutu. Nie ma żadnych podstaw do uznania za zasadne twierdzeń apelacji, że przesłuchanie świadka J. M. przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie w dniu 13 marca 2015 r. nie zostało zakończone. Okoliczność ta w żaden sposób nie wynika z protokołu tego posiedzenia (k. 228 – 229 v). W szczególności nie może być podstawą do tego rodzaju supozycji zasadna odmowa przyjęcia przez Sąd wezwany fotografii przedmiotowego stołu. Dowód ten był bowiem zgłaszany z naruszeniem art. 479 14 § 2 k.p.c. w zw. z art. 479 14 a § 4 k.p.c. Zarzut z ppkt
  6. s)jest o tyle uzasadniony, że wniosek Sądu Rejonowego co do tego, iż pozwana jest producentem sprzętu medycznego, oparty jedynie na treści zapisów w KRS pozwanej, jest zbyt daleko idący. Okoliczność ta jest jednak bez istotnego znaczenia dla sprawy, gdyż ustalenia w zakresie wadliwości stołu (poprawności dokumentacji technicznej) mogły być oparte jedynie na wiedzy specjalistycznej. Zarzut z ppkt
  7. t)jest bezzasadny. Przypisanie przez Sąd Rejonowy osobie mającej wyższe wykształcenie techniczne (inżynierowi) umiejętności czytania rysunków technicznych, pozostaje w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego. Zarzut z ppkt
  8. u)jest bezzasadny. Okoliczności te były już podnoszone przez apelującego we wcześniejszych zarzutach (ppkt a), c), n)). Wnioski o dopuszczenie dowodów z opinii instytutu (pkt 3 a sprzeciwu), biegłego ds. BHP oraz ergonomii (pkt 3 b sprzeciwu) zostały oddalone na rozprawie w dniu 12 czerwca 2015 r. Powtórzyć jeszcze raz należy, że pełnomocnik pozwanego pomimo prawidłowego powiadomienia o terminie tej rozprawy nie stawił się na posiedzenie i nie zgłosił zastrzeżenia co do oddalenia tych wniosków dowodowych w trybie art. 162 k.p.c. Zgłoszenie tego zastrzeżenia dopiero w pkt 9 pisma procesowego z dnia 15 czerwca 2012 r. (k. 274), złożonego po zamknięciu rozprawy, należy uznać za spóźnione. Nieobecności pełnomocnika pozwanej na terminie tej rozprawy nie można bowiem uznać, jak wcześniej wykazano, za usprawiedliwioną. Zarzut z ppkt
  9. v)jest błędnie sformułowany bowiem ocena czy strony zawarły umowę sprzedaży na próbę oraz czy udzielono gwarancji na przedmiotowy stół nie stanowi przedmiotu ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego, ale element rozważań prawnych. Podnoszenie zarzutów w tym przedmiocie z powołaniem się na błąd w ustaleniach faktycznych, a więc podstawę ewidentnie proceduralną nie może być skuteczne, wziąwszy jeszcze pod uwagę okoliczność, że wnoszącym apelację jest profesjonalny pełnomocnik. Zawarta umowa nie była umową sprzedaży na próbę (art. 592 k.c.), a jedynie umową z zastrzeżeniem własności rzeczy sprzedanej do momentu zapłaty ceny (art. 589 k.c.). Wynika to wprost zapisów umowy (§ 2 ust. 7). Apelujący pomija ten istotny szczegół umowy, iż wedle zapisów § 5 ust. 3 wszelkie zmiany umowy wymagały zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności. Pozwany nie przedstawił takich dowodów zmian postanowień umowy w formie pisemnego aneksu. Warunkiem udzielenia gwarancji była terminowa zapłata całości ceny sprzedaży. Skoro zapłaty nie dokonano w terminie postanowienia gwarancji nie zafunkcjonowały. Zagadnienie przeszkolenia personelu szpitala było już omawiane przy okazji oceny zarzutu z ppkt l). Zarzut z ppkt
  10. w)jest bezzasadny i stanowi powtórzenie zarzutów wskazanych w ppkt c). Powtarzanie argumentacji Sądu Okręgowego w tym zakresie jest niecelowe. Zauważyć wypada jednak niekonsekwencję apelującego, który na początku zarzutu twierdzi, iż to powoda obciążał dowód braku wad stołu, a w końcowej części zarzutu mówi o bezzasadnym oddaleniu wniosków pozwanego w tym zakresie. Zarzut z ppkt
  11. x)jest bezzasadny i stanowi powtórzenie zarzutów wskazanych w ppkt
  12. a)i c). Powtarzanie argumentacji Sądu Okręgowego w tym zakresie jest zbędne. Zarzut z ppkt
  13. y)jest bezzasadny. Argumenty powołane przez apelującego zostały już użyte w treści zarzutów z ppkt
  14. b)i o). Sąd Okręgowy podtrzymuje swe wywody przedstawione w odniesieniu do przywołanych wcześniejszych zarzutów. Zarzut z ppkt
  15. z)jest o tyle zasadny, że istotnie wyjaśnienie zagadnienia możliwości przystawienia innych urządzeń do przedmiotowego stołu wymagało dowodu z zakresu wiedzy specjalistycznej. Sąd Rejonowy oddalił wnioski dowodowe pozwanej zmierzające do wykazania nieprzystosowania stołu do takiej współpracy. Pozwany nie może tej decyzji skutecznie kwestionować w apelacji z uwagi na niezgłoszenie w terminie zarzutu z art. 162 k.p.c. Zarzut z ppkt
  16. aa)nie może odnieść pożądanego przez apelującego skutku. Decyzja w zakresie tych wniosków dowodowych pozwanego została podjęta na rozprawie w dniu 12 czerwca 2015 r. Pełnomocnik pozwanego pomimo prawidłowego powiadomienia o terminie tej rozprawy nie stawił się na rozprawę i nie zgłosił zastrzeżenia co do oddalenia tych wniosków dowodowych w trybie art. 162 k.p.c. Z tego też względu wniosek pozwanego o kontrolę tych postanowień dowodowych Sądu Rejonowego w trybie art. 380 k.p.c. nie może zostać uwzględniony. Zarzut z ppkt
  17. bb)jest bezzasadny. Zwrotu wspomnianej zaliczki na rzecz pozwanego dokonano zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 27 stycznia 20016 r. (k. 339). Podnieść również należy, że w ocenie Sądu Okręgowego pozwany utracił możliwość dochodzenia roszczeń, czy podnoszenia zarzutów z tytułu rękojmi za ewentualne wady przedmiotowego stołu z uwagi na utratę uprawnień z rękojmi z powodu niezachowania terminu z art. 563 § 2 k.c. (w brzmieniu sprzed 25 grudnia 2014 r.) do notyfikowania wady. Przepis ten w brzmieniu sprzed wskazanej daty przewidywał, że (§ 1) kupujący traci uprawnienia z tytułu rękojmi za wady fizyczne rzeczy, jeżeli nie zawiadomi sprzedawcy o wadzie w ciągu miesiąca od jej wykrycia, a w wypadku gdy zbadanie rzeczy jest w danych stosunkach przyjęte, jeżeli nie zawiadomi sprzedawcy o wadzie w ciągu miesiąca po upływie czasu, w którym przy zachowaniu należytej staranności mógł ją wykryć; (§ 2) jednakże przy sprzedaży między osobami prowadzącymi działalność gospodarczą utrata uprawnień z tytułu rękojmi następuje, jeżeli kupujący nie zbadał rzeczy w czasie i w sposób przyjęty przy rzeczach tego rodzaju i nie zawiadomił niezwłocznie sprzedawcy o dostrzeżonej wadzie, a w wypadku gdy wada wyszła na jaw dopiero później - jeżeli nie zawiadomił sprzedawcy niezwłocznie po jej wykryciu; (§ 3) do zachowania terminów zawiadomienia o wadach rzeczy sprzedanej wystarczy wysłanie przed upływem tych terminów listu poleconego. Przedmiotowy stół został dostarczony kontrahentowi pozwanego w dniu 13 maja 2011 r. Stół został zaprezentowany przez pracowników powoda personelowi szpitala. Wadę w postaci wystających siłowników zgłoszono powodowi dopiero w piśmie z dnia 27 czerwca 2011 r., które doszło do wiadomości powoda w dniu 28 czerwca 2011 r. Zupełnie nieprawdopodobnym wydaję się aby personel szpitala nie dostrzegł takiego elementu jak wystające siłowniki stołu już w chwili nawet zupełnie pobieżnej prezentacji stołu w dniu jego dostawy do szpitala. To rzeczą pozwanego było zapewnienie takiego sposobu skontrolowania zakupionego stołu, wymiany informacji ze szpitalem aby na dostrzeżone wady, usterki reagować bezzwłocznie i zgłaszać je niezwłocznie powodowi. Zgłoszenie jako wady wystających siłowników stołu po upływie ponad miesiąca od dostarczenia stołu nie może być w tych okolicznościach postrzegane jako dochowanie terminu z art. 563 § 2 k.c. Co istotne to kolejne pisma pozwanego z 6 października 2011 r. (k.42) i z 7 października 2011 r. (k.52), w których dodatkowo podnoszono w kategoriach wady fakt wysoko wystających wsporników stołu co zagrażać miało bezpieczeństwu personelu medycznego (powoływanie się na zaistnienie wypadków potknięć i upadków pielęgniarek), niemożność współpracy z aparaturą medyczną, nie zawierały żadnego uzasadnienia co do tego, że pozwany zgłasza wady niezwłocznie po ich dostrzeżeniu. Apelacja była zatem bezzasadna i z mocy art. 385 k.p.c. podległa oddaleniu. O kosztach postępowania za postępowanie odwoławcze rozstrzygnięto w oparciu o przepisy art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., zasądzając na rzecz powoda kwotę 1.200,00 zł jako wynagrodzenie pełnomocnika powoda za postępowanie apelacyjne (§ 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.