I. uznaje oskarżonego A. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. występku z art.
i za to na podstawie art.
w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazuje go na karę 30 (trzydziestu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych; II. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat; III. na podstawie art. 63 § 2 k.k. zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 5 kwietnia 2016 r.; IV. na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; V. wymierza oskarżonemu 90 (dziewięćdziesiąt) złotych opłaty i zwalnia go z kosztów sądowych w pozostałym zakresie. XIV K 66/16 UZASADNIENIE na podstawie art. 423 § 1a k.p.k. zakres uzasadnienia ograniczono do rozstrzygnięcia o karze i innych konsekwencjach prawnych czynu Zebrany materiał dowodowy i jego wymowa przemawiają za przyjęciem, że oskarżony A. K. wypełnił znamiona występku z art.
w ten sposób, że w dniu 1 stycznia 2016 r. w miejscowości Ś. gm. D., powiat (...) prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny w postaci samochodu marki V. (...) o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,71 mg/l (I badanie, 0,66 mg/l (II badanie) alkoholu etylowego w wydychanym powietrzu. Przy wymiarze kary Sąd kierował się przesłankami określonymi w rozdziale VI Kodeksu karnego, w szczególności dyrektywami art. 53 i 58 k.k., biorąc pod uwagę tak okoliczności łagodzące, jak i obciążające oskarżonego. Nie stwierdzono w sprawie żadnych okoliczności wyłączających winę oskarżonego. Oskarżony jest osobą dorosłą, sprawną intelektualnie, zdolną do rozpoznania znaczenia swych czynów i pokierowania swoim postępowaniem. Sąd jako okoliczność łagodzącą wziął pod uwagę właściwości i warunki osobiste oskarżonego, który pracuje zarobkowo, utrzymuje dwoje małoletnich dzieci. Nie bez znaczenia pozostaje też fakt uprzedniej i dotychczasowej niekaralności oskarżonego za inne przestępstwa. Trzeba też zauważyć, że oskarżony szczerze przyznał się do winy i wyraził zgodę na wydanie wyroku skazującego. Z drugiej strony należy wskazać na znaczny stopień winy i szkodliwości społecznej z uwagi na okoliczności popełnienia przestępstwa, skoro oskarżony kierując pojazdem mechanicznym w stanie znacznej nietrzeźwości stanowił istotne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. Przestępstwo z art.
jest zagrożone karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Karą współmierną zarówno do stopnia winy oskarżonego jak i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego przestępstwa jest kara 30 stawek dziennych grzywny po 30 zł, orzeczona na podstawie art.
w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. Orzekając zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych Sąd jako podstawę orzeczenia w tym zakresie przyjął dyspozycję art. 42 § 2 k.k. uznając, iż okres ten winien obejmować 3 lata. Taki okres w pełni odpowiada stopniowi niebezpieczeństwa, jaki oskarżony stworzył na drodze, w szczególności zaś uwzględnia naruszenie przez oskarżonego jednej z podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym – trzeźwości osoby kierującej. Na podstawie art. 63 § 2 k.k. zaliczono oskarżonemu na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy. Aby wzmocnić wychowawczy cel kary, na podstawie art. 49 § 2 k.k. orzeczono od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 złotych. Kara ta winna być dla oskarżonego dolegliwa, by spełnić stawiane przed nią cele, lecz nie nadmiernie. Kara takiego rodzaju i w tym wymiarze jest adekwatna, w tym zakresie w pełni odpowiada wskazanej w art. 53 § 1 k.k. zasadzie prewencji indywidualnej oraz czyni zadość potrzebom prewencji generalnej. Wobec zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 335 § 1 k.p.k., wniosek oskarżyciela publicznego złożony w trybie art. 335 § 1 k.p.k. o wymierzenie określonej kary zasługiwał na uwzględnienie. Z uwagi na przeciętną sytuację majątkową oskarżonego wymierzono oskarżonemu opłatę od kary grzywny (90 złotych) i zwolniono go z kosztów sądowych w pozostałym zakresie. Podstawą tego rozstrzygnięcia jest art. 624 § 1 k.k., art. 627 k.p.k. i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.