Zgodnie z tym przepisem w postępowaniu uproszczonym zmiana powództwa nie jest dopuszczalna. Tymczasem w niniejszej sprawie taka niedopuszczalna zmiana powództwa nastąpiła i sąd pierwszej instancji rozstrzygnął również o tej części powództwa, która była wynikiem takiej niedopuszczalnej zmiany. Został naruszony przepis art.
i to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy – sąd pierwszej w sposób nieuprawniony zasądził roszczenie w zakresie, w jakim nie było podstaw dla jego rozpoznania. Takiej oceny nie zmienia i nie może zmieniać okoliczność, że wielkość roszczenia po jego zmianie w zasadzie odpowiadała kwocie pierwotnie zgłoszonego oraz argumenty odnoszące się do względów ekonomiki procesowej. Przepis art.
ma kategoryczne brzmienie. Odwołująca się do zasady ekonomii procesowej wykładnia celowościowa dopuszczająca zmianę powództwa – również tak jak w niniejszej sprawie o zapłatę za dalsze okresy niepłacenia za wodę i ścieki – po prostu byłaby sprzeczna z literalnym brzmieniem przepisu art.
Zakaz przedmiotowej zmiany powództwa jest zakazem bezwzględnym, co oznacza, że dotyczy zarówno zmiany żądania, jak i zmiany podstawy faktycznej żądania zgłoszonego w pozwie. W konsekwencji należy też przyjąć, że czynność procesowa powoda zmierzająca do przedmiotowej zmiany powództwa jest bezskuteczna nawet wtedy, gdy nowe żądanie nadaje się również do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym. W sprawach o świadczenie powtarzające się nie można również rozszerzyć żądania pozwu za dalsze okresy. Powyższe nie dotyczy natomiast ograniczenia żądania (częściowego cofnięcia powództwa). W konsekwencji takiego wywodu – w części, w której sąd pierwszej instancji rozstrzygnął roszczenie w zakresie, w którym zostało ono rozszerzone – orzeczenie podlega uchyleniu wraz z umorzeniem w tej części postępowania, o czym orzeczono na podstawie art. 386 § 3 k.p.c. w zw. z art. 355 § 2 k.p.c. Powyższe dotyczy zasądzenia roszczenia ponad kwotę 424,62 zł z ustawowymi odsetkami: od kwoty 51,01 zł od dnia 22 stycznia 2015 roku oraz od kwoty 373,61 zł od dnia 21 lutego 2015 roku do dnia zapłaty. Ostatecznie z pierwotnego żądania pozwu należna jest kwota 424,62 zł, co w sposób jednoznaczny wynika ze wskazania powoda – k. 58 akt. Powyższe określa rozstrzygnięcie jak w pkcie I a). Z pierwotnie dochodzonej kwoty powód cofnął powództwo ze zrzeczeniem się roszczenia ponad kwotę 760,87 zł z odsetkami (k. 55). W tym więc zakresie rozstrzygnięcie winno polegać na umorzeniu postępowania, na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. Następnie – o czym była mowa – sam powód wskazywał jedynie na zasadność kwoty 424,62 zł. Z uwagi na to, że w tym zakresie nie złożył oświadczenia o cofnięciu powództwa, a ponad kwotę 424,62 zł pierwotne powództwo nie ma podstaw – w uwagi na wykonanie zobowiązania także w tej części – w tym zakresie powództwo zostało oddalone. Takie wywody skutkują zmianę wyroku sądu pierwszej instancji – jak w pkcie I d). Powyższe pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie o kosztach procesu, które należało pozostawić bez zmian, ponieważ ograniczenie pierwotnego żądania przez powoda było efektem wpłat dokonywanych przez pozwanego w toku procesu, co dla celów ocen w zakresie orzekania o kosztach jest równoznaczne z przegraniem pozwanego. Natomiast w pozostałej części apelacja nie ma podstaw. W kwestii zarzutu, że „praprzyczyną tego wszystkiego” było nienależyte wykonanie usługi usunięcia awarii, to w całej rozciągłości należy podzielić stanowisko sądu pierwszej instancji ze wszystkimi argumentami wskazanymi w uzasadnieniu wyroku. Podstawą roszczeń powoda był określony tytuł prawny i niewykonanie z tego stosunku prawnego zobowiązania przez pozwanego, czego w istocie rzeczy on sam nie kwestionował. Pretensje pozwanego dotyczące nienależytego wykonania usługi naprawy awarii, w sytuacji w której nie kwestionował wskazań urządzeń pomiarowych (k. 48 odwr.), w niniejszym procesie nie mogły odnieść skutku. Ich procesowym wyrazem mógł być jedynie zarzut potrącenia, którego pozwany po pierwsze nie zgłosił, a po drugie – jak stanowi przepis art.
– zarzut potrącenia jest dopuszczalny, jeżeli roszczenia nadają się do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym. Pozostałe zarzuty apelacji także nie mogą odnieść skutku, ponieważ albo są bardzo ogólnikowe, przez co nie jest możliwe w ogóle jakiekolwiek ich rozważenie, albo pozostają poza prawnym znaczeniem dla rozstrzygnięcia. W ich zatem zakresie apelację należało oddalić – w oparciu o przepis art. 385 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.