jej treścią, a ponadto nie dostarczała faktur. Powódka pomimo, że miała stały kontakt z pozwaną, nie tylko nie doręczała faktur, lecz również wezwania do zapłaty czy wypowiedzenia umowy. Pozwana prowadziła rozmowy z przedstawicielem powodowej spółki, wskazując że z uwagi na nie wykonywanie usług księgowych pozwana nie powinna być obciążana jakimikolwiek kosztami. Dla pozwanej oczywistym było, że do czasu zrobienia korekt czy podjęcia działań związanych z wykonywaniem usług księgowych przez pozwaną umowa ulega zawieszeniu, a zapłata za jakiekolwiek czynności nastąpi wtedy, gdy będą one miały miejsce.
umowy ważną przyczyną wypowiedzenia umowy jest zaleganie z wynagrodzeniem za co najmniej 2 miesiące, a także brak współpracy przy realizacji umowy. Powódka nie zastosowała powyższego zapisu, pomimo rzekomego zalegania z płatnościami, co dowodzi zdaniem pozwanej, iż umowa pozostawała w zawieszeniu. W dalszym piśmie procesowym strona powodowa wskazała, iż zarzut przedawnienia podniesiony przez pozwana jest bezprzedmiotowy, albowiem strony łączyła ugoda z dnia 26 kwietnia 2012 r. Nadto podstawa zapłaty nie są faktury, a umowa łącząca strony, faktura jest wyłącznie rachunkiem za wykonaną usługę. Strona powodowa wielokrotnie przypominała pozwanej o dostarczaniu dokumentów księgowych, które w dużej mierze były dostarczane po terminie wyznaczanym w umowie. W miesiącach, w których powódka nie otrzymała od pozwanej żadnych dokumentów księgowych wystawiała tzw. deklarację zerową. W dalszym piśmie procesowym pozwana podtrzymała wnioski i twierdzenia zawarte w sprzeciwie od nakazu zapłaty. W dniu 24 listopada 2015 r. powódka ograniczyła powództwo i wniosła o zasądzenie od pozwanej kwoty 4 428 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwot cząstkowych, cofając pozew co do kwoty 2 776 wraz ze zrzeczeniem się roszczenia. Sąd ustalił co następuje: Bezspornym jest, że w dniu 18 maja 2005 r. strony zawarły umowę o prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Powódka świadczyła na rzecz pozwanej usługi w ramach zawartej umowy. W § 23 umowy strony określiły, iż umowa zostaje zawarta na okres od 18 maja 2005 r. na czas nieokreślony. Z kolei w § 16 strony ustaliły, że za wykonane czynności, o których mowa w § 1 pkt. 1 i 2 umowy, doradca będzie pobierał wynagrodzenie miesięczne, płatne do końca miesiąca, za który dostarczono dokumenty księgowe w wysokości 200 zł netto + VAT.
2 zd. 1 w razie istotnej zmiany stosunków gospodarczych, każda ze stron może żądać zmiany postanowień umowy w drodze negocjacji co do wysokości wynagrodzenia doradcy.
umową. Powódka wykonywane rozliczenia i deklaracje przesyłała właściwym organom,
obowiązującymi przypisami. Dowód : dokumenty i wiadomości e-mail (k. 246-290, 306-366), zeznania świadka B. K. (k. 411-412), zeznania E. N. (k. 466-469). W dniu 21 kwietnia 2010 r. powódka wystawiła na rzecz pozwanej fakturę VAT nr (...) płatną do dnia 28 kwietnia 2010 r. tytułem wykonanej usługi księgowej na kwotę 244 zł brutto. W okresie trwania umowy do dnia 3 września 2012 r. powódka wystawiła na rzecz pozwanej 30 faktur, przy czym ostatnią w dniu 3 września 2012 r. fakturę VAT nr (...) płatną do dnia 4 września 2012 r. tytułem wykonanej usługi księgowej na kwotę 246 zł brutto. Dowód: faktury (k. 23-52). Strony zawarły w dniu 10 marca 2010 r. ugodę, na mocy której pozwana zobowiązała się do regulowania należności w kwocie nie mniejszej niż 400 zł miesięcznie, do 20 każdego miesiąca, a także zobowiązała się regulować comiesięczne wynagrodzenie. Strony w dniu 26 kwietnia 2012 r. zawarły drugą ugodę na mocy, której pozwana zobowiązała się wpłacić do dnia 14 maja 2012 r. ratę w wysokości 500 zł, a pozostałą należność w kwocie 5 258 zł uregulować w ratach nie później niż do końca 2012 r. Dowód: ugody (k. 54, 55) W dniu 5 października 2012 r. powódka wezwała pozwaną do zapłaty nieuregulowanych należności w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. Dowód: wezwanie do zapłaty (k. 56). W dniu 15 stycznia 2013 r. powód wypowiedział umowę o świadczenie usług w zakresie prowadzenia książki przychodów i rozchodów w związku z niedotrzymaniem warunków ugody z dnia 26 kwietnia 2012 r. Dowód: wypowiedzenie (k. 59) Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne oparto o nie budzące wątpliwości, merytoryczne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Sąd uznał je za wiarygodne, ponieważ żadna ze stron nie kwestionowała ich treści i autentyczności. Sąd dopuścił dowód z zeznań świadka B. K. na okoliczność przebiegu realizacji umowy łączącej strony, opóźnienia pozwanej w dostarczaniu dokumentacji księgowej. Sąd uznał zeznania te za wiarygodne, ponieważ są logiczne, spójne i konsekwentne. Sąd oddalił wniosek dowodowy pozwanej o ponowne przesłuchanie świadka B. K., albowiem pozwana była prawidłowo zawiadomiona o terminie przesłuchania świadka, nie stawiła się i nie dostarczyła zaświadczenia od lekarza sądowego. Sąd uznał zeznania świadków A. M.
art. 750 k.c. do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu, natomiast w myśl art. 751 pkt. 1 k.c. z upływem lat dwóch przedawniają się roszczenia o wynagrodzenie za spełnione czynności i o zwrot poniesionych wydatków przysługujące osobom, które stale lub w zakresie działalności przedsiębiorstwa trudnią się czynnościami danego rodzaju; to samo dotyczy roszczeń z tytułu zaliczek udzielonych tym osobom.
art. 734 § 1 k.c. przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Natomiast w myśl art. art. 735 § 1 k.c. jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie. Z treści art. 751 pkt 1 k.c. wynika, że z upływem dwóch lat przedawniają się roszczenia o wynagrodzenie za spełnione czynności. Wobec przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty wydanego w sprawie o sygnaturze akt VI GNc 1088/13/3 w dniu 22 maja 2013 r., należało uchylić prawomocność tego nakazu. Pozew w sprawie VI GNc 1088/13/3 został wniesiony w dniu 8 kwietnia 2013 r. Faktury dotyczące płatności za okres sprzed 2 lat przed wytoczeniem powództwa, dotyczą należności przedawnionych. W tym zakresie zarzut przedawnienia złożony przez pozwaną okazał się skuteczny. Biegu terminu przedawnienia nie zmieniły ugody i zobowiązania podpisywane przez pozwaną. Sąd dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego miał na uwadze przede wszystkim postanowienia łączącej strony umowy. Bezspornym pomiędzy stronami było, iż zawarły umowę o prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W § 23 umowy strony określiły, iż umowa zostaje zawarta na okres od 18 maja 2005 r. na czas nieokreślony. Z kolei w § 16 strony ustaliły, że za wykonane czynności, o których mowa w § 1 pkt. 1 i 2 umowy, doradca będzie pobierał wynagrodzenie miesięczne, płatne do końca miesiąca za który dostarczono dokumenty księgowe w wysokości 200 zł netto + VAT.
2 zd. 1 w razie istotnej zmiany stosunków gospodarczych, każda ze stron mogła żądać zmiany postanowień umowy w drodze negocjacji co do wysokości wynagrodzenia doradcy.
in. z upływem terminu, na jaki została zawarta lub na skutek wypowiedzenia. Sąd nie miał wątpliwości, że powódka świadczyła na rzecz pozwanej usługi w ramach zawartej umowy, co potwierdzili słuchani w toku postępowania świadkowie tj. B. K. oraz przedstawiciel powoda E. N.. Świadek B. K. wskazała, iż początkowo współpraca z pozwaną układała się dobrze, jednakże współpraca popsuła się w latach 2010/2012. W tym okresie dokumenty nie były dostarczane w terminach przez pozwaną, co powodowało późniejsze korekty. Ponadto powódka musiała monitować pozwaną, aby dostarczała dokumenty. Powódka sporządzała do Urzędu Skarbowego VAT-7 i PIT-5, a ponadto roczne deklaracje. Przy rocznych deklaracjach pozwana dostarczała faktury, co powodowało konieczność dokonania korekty wcześniejszych deklaracji. Powódka sporządzała deklaracje do ZUS i również w tym przypadku koniecznym było sporządzanie korekt deklaracji, gdy pozwana później dostarczała zwolnienie lekarskie. Powyższe potwierdziła również przedstawicielka zarządu powodowej spółki (...), wskazując także, że pozwana przynosiła dokumenty do księgowania nieregularnie, a nawet zdarzało się, że dokumenty były donoszone za poprzedni rok dopiero w kwietniu roku następnego, co powodowało konieczność dokonania korekt. Z dołączonych do akt dokumentów oraz z zeznań świadka B. K. wynika, że powódka wykonywała swoje czynności w ramach obowiązującej strony umowy. Nie może zostać obciążona odpowiedzialnością za brak współpracy ze strony pozwanej. Jak wynika również z zeznań świadków A. M.
2 zd. 1 umowy w razie istotnej zmiany stosunków gospodarczych, każda ze stron mogła żądać zmiany postanowień umowy w drodze negocjacji co do wysokości wynagrodzenia doradcy, a z kolei
Nie sposób zgodzić się z zarzutem pozwanej, że powódka zbyt długo zwlekała z wypowiedzeniem umowy, ponieważ, jak podkreślała przedstawicielka powódki oraz w swych zeznaniach świadek B. K., pozwana często dostarczała dokumenty po terminie ■ wyznaczonym umową i ustawami. Powódka mogła więc tkwić w przekonaniu, że pozwana dostarczy dokumenty po upływie terminu do złożenia zeznań podatkowych i deklaracji i pomimo problemów rodzinnych, chce kontynuować współpracę stron. W okresie 2010/2012 pozwana borykała się z problemami związanymi ze zdrowiem oraz osobistymi. Jednak pozwana pomimo świadomości swojej sytuacji nie dokonała rozwiązania umowy o usługi księgowe, nadto nie próbowała nawet negocjować z powódką cen świadczonych usług. Owszem pozwana w sprzeciwie wskazała, że prowadziła rozmowy z przedstawicielem powodowej spółki, wskazując że z uwagi na nie wykonywanie usług księgowych pozwana nie powinna być obciążana jakimikolwiek kosztami, jednakże w żaden sposób nie udowodniła tej okoliczności. Nadto pozwana nie zwróciła się do pozwanej chociażby z wnioskiem o zmniejszenie wynagrodzenia ze względu na małą ilość dokumentów do księgowania, a przecież sama umowa dawała jej taką możliwość. Z kolei w ocenie Sądu powódka wykazała stosownie do treści art. 6 k.c. że świadczyła na rzecz pozwanej usługi księgowo - rachunkowe. Podkreślić należy, że pozwana będąc profesjonalistą winna była wiedzieć, że skoro nie wypowiedziała zawartej ze stroną powodową umowy, a powódka świadczyła usługi, nawet choćby w niewielkim zakresie, to pozwana będzie zobowiązana do zapłaty powódce umówionego wynagrodzenia. Zatem biorąc pod uwagę wyżej poczynione rozważania, Sąd uznał dochodzone przez powódkę roszczenie za zasadne w zakresie zmienionego powództwa i w związku z tym w punkcie 1 wyroku zasądzono od pozwanej na rzecz powódki kwotę 4 428 zł. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c. Powódka domagał się odsetek ustawowych za opóźnienie od kwot cząstkowych do dnia zapłaty, a żądanie to pozostawało uzasadnione w świetle powołanych przepisów. Umorzono postępowanie w pozostałym zakresie wobec ograniczenia powództwa. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 100 k.p.c. Zauważyć należy, że co do zasady cofnięcie powództwa traktuje się jako przegraną w procesie, poza jednym przypadkiem, gdy cofnięcie lub ograniczenie powództwa jest spowodowane zapłatę przez pozwanego po wytoczeniu powództwa przez powoda. W niniejszej sprawie ograniczenie powództwa było spowodowane podniesieniem przez pozwaną skutecznego zarzutu przedawnienia co do części roszczenia. W tej sytuacji strona powodowa wygrała postępowanie w 62%, co skutkowało stosunkowym rozliczeniem kosztów w takiej właśnie proporcji. Tytułem kosztów powód poniósł 250 zł tytułem opłaty od pozwu, 17,00 zł tytułem kosztów opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa, 1 200 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Pozwana poniosła koszt 1 200 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Kwota stosunkowo rozliczona z tego tytułu, przypadająca stronie powodowej stanowi zatem 453,54 zł, którą Sąd zasądził na jej rzecz od strony pozwanej. Na mocy art. 28 pkt. 3 ustawy o kosztach Sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa kwotę 187 zł tytułem zwróconej części opłaty od pozwu. SSR Jolanta Brzęk
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.