k.k. poprzez niesłuszne przyjęcie i uznanie, że oskarżony kierował pojazdem po spożyciu alkoholu podczas, gdy z jego wyjaśnień jednoznacznie wynika, że wynik badania na zawartość alkoholu powstał wskutek użycia środków na bazie alkoholu, a nadto oskarżony został zatrzymany na terenie prywatnym. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesiony w niej zarzut jest bezzasadny w stopniu oczywistym, przy czym od razu należy podnieść, że z uzasadnienia sformułowanego w apelacji zarzutu obrazy przepisu prawa materialnego, tj. art.
w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że naruszenia tego przepisu skarżący upatruje w „niesłusznym przyjęciu i uznaniu, że oskarżony kierował pojazdem po spożyciu alkoholu podczas, gdy z jego wyjaśnień jednoznacznie wynika, że wynik badania na zawartość alkoholu powstał wskutek użycia środków na bazie alkoholu, a nadto oskarżony został zatrzymany na terenie prywatnym”. Z tak sformułowanego zarzutu i jego uzasadnienia wynika, że tej treści zarzut w istocie sprowadza się do zanegowania sprawstwa i winy oskarżonego W. K., a zatem do kwestionowania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Przypomnieć zatem w tym miejscu należy autorowi apelacji, że zarzut naruszenia prawa materialnego może być skutecznie podniesiony tylko wówczas, gdy ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości i polega on na wadliwym jego zastosowaniu (bądź niezastosowaniu) w orzeczeniu opartym na trafnych ustaleniach faktycznych. O obrazie prawa materialnego można mówić wyłącznie wówczas, gdy niekwestionowane są ustalenia faktyczne, a wadliwość rozstrzygnięcia sprowadza się do niewłaściwej subsumcji. Skarżący popadł zatem w sprzeczność, gdyż formułując w istocie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, postawił zaskarżonemu wyrokowi zarzut obrazy prawa materialnego, który aktualizuje się przecież dopiero wówczas, gdy ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego orzeczenia nie są kwestionowane. Dlatego też w takiej sytuacji skarżący powinien postawić tylko zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i wskazać, że mógł mieć on wpływ na treść wyroku właśnie co do kwalifikacji prawnej czynu (por. wyrok SN z 23 lipca 1974 r., V KR 212/74, OSNKW 1974, nr 12, poz. 233; postanowienia SN: z 2 grudnia 2008 r., III KK 230/08, LEX nr 491425; z 20 listopada 2008 r., V KK 158/08, OSNwSK 2008, poz. 2340; z 15 lutego 2007 r., IV KK 234/06, OSNwSK 2007, poz. 438; z 25 lipca 2005 r., V KK 61/05, OSNwSK 2005, poz. 1412). Kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku wykazała, że Sąd Rejonowy dokonał wszechstronnej i wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a swoje stanowisko wyrażone w treści zaskarżonego wyroku szczegółowo, logicznie i przekonująco uzasadnił, wskazując (zgodnie z treścią art. 424 k.p.k.), jakie fakt uznał za udowodnione, a jakie nie, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, kształtując swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Autor apelacji zaskarżył wprawdzie wyrok w całości i wniósł o jego zmianę i uniewinnienie oskarżonego od wskazanych zarzutów, ale w istocie apelacja ogranicza się do postawienia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych wyłącznie co do czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku (pkt 1 wyroku), nie kwestionując rozstrzygnięcia w zakresie czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku (pkt 2 wyroku). Niemniej jednak - z uwagi na formalny zakres zaskarżenia - odnieść należy się również i do rozstrzygnięcia w zakresie czynu z art. 244 k.k., które w realiach niniejszej sprawy uznać należy za trafne. Ma rację Sąd Rejonowy, że w zakresie tego czynu nie można mieć wątpliwości co do winy oskarżonego, bowiem z załączonych do akt sprawy odpisów wyroków, jak i z danych o karalności jednoznacznie W. K. był wcześniej skazywany za jazdę po alkoholu i był orzekany wobec niego każdorazowo zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Tym samym te właśnie okoliczności w połączeniu z wyjaśnieniami oskarżonego w tym zakresie, pozwalają na pewne i jednoznaczne stwierdzenie, że wina oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu z art. 244 k.k., nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Sąd Okręgowy podziela również stanowisko i rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w zakresie czynu z art.
Dowód z opinii biegłej z zakresu rachunku retrospektywnego K. P. w połączeniu z treścią protokołu użycia Alkometru oraz zeznaniem funkcjonariusza K. S., który brał udział w interwencji, w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości wykazuje, że W. K. dopuścił się czynu wyczerpującego dyspozycję art. 178 § 1 i 4 k.k., a to z uwagi na fakt uprzedniego skazania za czyn z art. 178 § 1 k.k. i orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Nie wytrzymują konfrontacji ze wskazanymi wyżej dowodami wyjaśnienia oskarżonego, w których zaprzeczył on, aby w dniu wyjazdu spożywał alkohol, natomiast używał Amolu, którym się smarował oraz używał płukanki do zębów Listerin, który to płyn jest również na alkoholu, a nadto używał również wody toaletowej i płynu do spryskiwacza, które to płyny są również na bazie alkoholu. Twierdzenia te w realiach niniejszej sprawy można co najwyżej rozpatrywać w kategoriach humorystycznych. Ponadto skutecznie dyskredytuje je opinia biegłej z zakresu rachunku retrospektywnego, z której to opinii wynika, że użycie A., płukanki L., wody kolońskiej oraz płynu do spryskiwania nie miało żadnego wpływu na zawartość alkoholu w organiźmie oskarżonego. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, z których jednoznacznie wynika, że oskarżony W. K. dopuścił się obu zarzucanych mu czynów. Wymowa zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jest jednoznacznie dla oskarżonego negatywna, a jego wnikliwa i kompleksowa ocena w żaden sposób nie prowadzi do wniosku – sformułowanego w apelacji – że oskarżony zarzucanych mu czynów nie popełnił. Sąd Okręgowy w całej rozciągłości podziela zatem stanowisko Sądu Rejonowego wyrażone w treści zaskarżonego wyroku i przytoczoną na jego poparcie trafną i obszerną argumentację, do której odwołuje się wprost, nie widząc potrzeby ponownego przytaczania tych samych, trafnych argumentów. Poczynione przez Sąd orzekający ustalenia zostały umotywowane w sposób wszechstronny i wyczerpujący, zasługujący na pełną aprobatę. Brak zatem potrzeby zarówno powtarzania, jak i dalszego pogłębiania argumentacji, która legła u podstaw kwestionowanej przez skarżącego oceny i w konsekwencji skazującego rozstrzygnięcia. Wprawdzie skarżący nie podniósł zarzutu rażącej niewspółmierności kary, niemniej jednak z urzędu - wobec zaskarżenia wyroku w całości na korzyść oskarżonego – podkreślić należy, że mimo, iż Sąd wymierzył W. K. kary jednostkowe i karę łączną w wymiarze wyższym, niż wnioskowany przez oskarżyciela publicznego, to kary tej nie sposób uznać za rażąco surową. Sąd prawidłowo uzasadnił dlaczego oskarżony nie zasługuje na zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary, a Sąd Okręgowy to stanowisko i przytoczoną na jego poparcie argumentację w pełni podziela. Dodatkowo tylko podkreślić należy, że wobec sprawcy przestępstwa określonego w art.
sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach, których brak w realiach niniejszej sprawy. W tej sytuacji Sąd Okręgowy co do istoty utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, dokonując jedynie zmiany w opisie czynu zawartego w pkt II części wstępnej wyroku, przyjmując, że czyn ten popełniony został w dniu 23 lutego 2015 roku, co wynika z całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a Sąd Rejonowy tego niezamierzonego błędu w ustaleniach faktycznych dopuścił się w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej, wynikłej przy przepisywaniu tego czynu z aktu oskarżenia, gdzie data jego popełnienia wskazana została prawidłowo na dzień 23 lutego 2015 roku. Podstawę prawną wyroku Sądu Okręgowego stanowią przepisy art. 437 § 1 k.p.k., art. 438 pkt 3 k.p.k., art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze i art. 624 § 1 k.p.k.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.