(dowód: postanowienie Sądu Rejonowego w Piszu z 11.09.2014r. k. 121) Sąd zważył, co następuje: Pozwana nie kwestionowała, że łączyła ją z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. umowa zawarta 8 czerwca 2006 roku, w ramach której nie zapłaciła wskazanych wyżej należności za zakupione produkty A. oraz należności za skierowane do niej w związku z tymi zaległościami ponaglenia do zapłaty. Nie kwestionowała również wysokości swojego zobowiązania, które w ocenie Sądu zostało przez powódkę należycie udokumentowane. Faktem jest, co potwierdziła strona powodowa, że na podstawie umowy zawartej 5 stycznia 2010 roku pozwana była liderem sprzedaży w firmie (...) oraz, że firma (...) nie zwracała pozwanej wydatków poniesionych przez nią w związku z byciem liderem sprzedaży, a wcześniej konsultantką. Podkreślić jednak należy, że umowa z 5 stycznia 2010 roku oraz wszelkie zawarte w niej postanowienia nie stanowią podstawy przedmiotowego roszczenia powódki. Podstawę tą stanowi wskazana wyżej umowa z 8 czerwca 2006 roku. Natomiast na okoliczność poniesionych wydatków, które mogłyby stanowić podstawę ewentualnego potrącenia, pozwana nie przedstawiła żadnych dowodów. Z kolei powódka stanowczo twierdziła, że zgodnie z postanowieniem pkt 7. przedmiotowej umowy, konsultantce (pozwanej) nie przysługują żadne roszczenia w stosunku do firmy (...) o zwrot wydatków poniesionych przez nią w związku z prowadzoną działalnością. (k. 120) Podniesiony przez pozwaną zarzut przedawnienia roszczenia głównego jest bezzasadny. Zgodnie z przepisem art. 554 k.c., roszczenia z tytułu sprzedaży dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedawcy (…) przedawniają się z upływem lat dwóch. Bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia (art. 123 § 1 pkt 1 k.c.). Z treści przedłożonego przez powódkę i załączonego do akt sprawy odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 26 stycznia 2015 roku, wydanego w sprawie I C 258/15 upr, wynika, że w dniu 11 września 2014 roku (a zatem przed upływem okresu przedawnienia) (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w W., będąca następcą prawnym firmy (...), wytoczyła powództwo w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwko A. P. o zapłatę przedmiotowej należności głównej wraz z odsetkami skapitalizowanymi i dalszymi odsetkami ustawowymi. Postępowanie w tej sprawie zostało umorzone na podstawie art.
Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, wytoczenie powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym zakończonym umorzeniem postępowania na podstawie art.
k.p.c., przerywa bieg terminu przedawnienia (vide uchwała Sądu Najwyższego z 21.11.2013r. w sprawie III CZP 66/13, Lex nr 1388654). W myśl art. 124 § 1 k.c., po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. W razie przerwania przedawnienia przez czynność w postępowaniu przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym albo przez wszczęcie mediacji, przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone. (§ 2) Wobec powyższego, mając na uwadze datę zakończenia postępowania w sprawie I C 258/15 upr, stwierdzić należy, że przedmiotowe roszczenie główne nie uległo przedawnieniu. Zatem przedawnieniu nie uległo również roszczenie o odsetki, które przedawnia się najpóźniej z chwilą przedawnienia się roszczenia głównego. W konsekwencji, na podstawie zapisów umowy z 8 czerwca 2006 roku, Sąd orzekł, jak w pkt I. sentencji wyroku. O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął w oparciu o przepis § 6 pkt 3) i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W niniejszym przypadku jest to kwota 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, kwota 17 zł tytułem zwrotu opłaty od udzielonego pełnomocnictwa oraz kwota 37 zł tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.