kk i za to z mocy art.
z art. 33 § 1 i 3 kk skazuje oskarżonego na karę grzywny w wymiarze 60 (sześćdziesiąt) stawek dziennych grzywny przy określeniu wartości 1 (jednej) stawki dziennej na kwotę 30 (trzydziestu) złotych , 2) na podstawie art. 42 § 2 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat, 3) na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) złotych, 4) na podstawie art. 63 § 4 k.k. zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonego wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 28.11.2015 r., 5) na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania w kwocie 70 (siedemdziesiąt) złotych oraz opłatę sądową w wysokości 180 (sto osiemdziesiąt) złotych. Za zgodność z oryginałem St. Sekretarz Sądowy Małgorzata Bratek Sygn. akt II K 1254/15 UZASADNIENIE W dniu 28 listopada 2015r. około godziny 6.00 oskarżony M. G.
k.k., w którym to zakresie okoliczności czynu zostały wyjaśnione, a wina oskarżonego została udowodniona natomiast nie zachodzą żadne okoliczności, które by tę winę wyłączały, a tym samym nie zachodzą przesłanki wyłączające odpowiedzialność karną. Wersja oskarżonego, że wypił 250 grama wódki do godziny ok. 22.30 biorąc pod uwagę wynik badania jest niewiarygodna i w ocenie Sądu jest wymyślona na potrzeby niniejszego postępowania karnego. Przy wymiarze kary jako okoliczności obciążające Sąd uznał wagę czynu i niestety nagminność tego typu zachowań. Uwzględniając te okoliczności Sąd wymierzył oskarżonemu na mocy art.
w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. karę grzywny w wymiarze 60 stawek dziennych grzywny przy określeniu wartości jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych. Przy określeniu liczby stawek dziennych Sąd wziął pod uwagę winę oskarżonego i społeczną szkodliwość czynu, zaś przy określeniu wartości jednej stawki – dochody oskarżonego, jego warunki osobiste i rodzinne. Jednocześnie na mocy art. 42 § 2 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Oskarżony dopuścił się rażącego złamania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, prowadząc samochód po alkoholu. Ratio legis takiego zakazu polega na tym, aby sprawca został, w określonym czasie, wyeliminowany z ruchu drogowego. Stanowi to, po pierwsze, element represji adekwatny do szczególnych okoliczności popełnionego przestępstwa drogowego, a po wtóre eliminacja takich kierowców z ruchu drogowego w sposób niewątpliwy wpływa pozytywnie na poprawę bezpieczeństwa w tymże ruchu. Czas zakazu zależy od stopnia zagrożenia jakie może stwarzać powrót sprawcy do ruchu, który z kolei ocenić należy na podstawie okoliczności czynu, przyczyn które do niego doprowadziły, sposobu prowadzenia pojazdów mechanicznych, a także rodzaju i wagi naruszonych zasad bezpieczeństwa. Biorąc pod uwagę stopień nietrzeźwości oskarżonego, okoliczności i miejsce popełnienia czynu oraz potencjalne szkody jakie mogły powstać a z drugiej strony, że zdarzyło się to oskarżonemu po raz pierwszy Sąd orzekł o 3 letnim zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Nadto na podstawie art. 43a § 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego obligatoryjne świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000 złotych. Sąd uznał, iż tak określona kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego i bynajmniej nie nazbyt surowa i spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Bowiem z jednej strony kara w odczuciu społecznym musi odpowiadać poczuciu sprawiedliwości i skuteczności, a z drugiej strony i to jest jej cel priorytetowy skłonić winna oskarżonego do powstrzymywania się w dalszym życiu od popełniania przestępstw. Jednocześnie na podstawie przepisów wskazanych w sentencji wyroku Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonego wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 28.11.2015r. i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania oraz opłatę, uznając iż może je ponieść ze względu na uzyskiwane dochody z tytułu pracy zarobkowej. Sąd przy wyrokowaniu nie uwzględnił wniosku oskarżonego o warunkowe umorzenie postępowania. Należy wskazać, iż art. 66 § 1 k.k. pozwala na warunkowe umorzenie postępowania tylko wtedy, gdy spełnione zostaną wszystkie, szczegółowo określone w tym przepisie przesłanki związane z czynem oraz osobą sprawcy, uzasadniające wobec niego pozytywną prognozę kryminologiczną. Zatem Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne jeżeli zarówno wina, jak i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, nadto postawa sprawcy – nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. W sprawie oskarżonego M. G.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.